Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quarta-feira, 28 de outubro de 2009

Un café cun ua flor


Sinto l tou oulor
L bater de l tou coraçon
Lhadeira arriba
L´aire que nun antraba
No tou peito oufegante.
Sento-me no çponer dal sol

Cuntigo
A la tardechica serena
I ancarrapito-me no naciente
Nas tues madrugadas sien suonho.
Adónde stás?
Pressinto-te, mas nun te ampalpo.
Não!
Nun ye no cemitério que te percuro
Nien ye alhá que te quiero ber
Inda que cobierto de carbalhas
I arrodiado de piedras i responsos.
Por fabor bos pido
Nun me fórçades a ir ende…
Retratos an piedras
Dezires que nada dízen
Pedragulhos
Flores de plástico zbotadas.
Camino cuntigo
Perseguindo suonhos
Cheirando flores
Grabando cantares de paixaros.
Páro cuntigo
O ouserbar la bacalhoura
A andar a remissacos
A ber na tierra molhada
La pisada
Dua cabra muntesa
Ou l scarbar de la coquelhada.
Fujo cuntigo
De l nial de las abiespuras
Cun miedo que te inche la cara.
Sento-me cuntigo
No puial
Para l café de la manhana.

Al lhado de la chábena
Ua flor perfumada.

Sien pedragulhos
Sien carbalhas
Sien mensaiges copiadas.

Als mius filhos


Cortei-te la bide, para te soltar
Quiero lhiebre todo l que amo.
Cortei-te la bide
Rente al tou ambeligo
Para te deixar bolar.
Cun l pormeiro bózio
Quando de mi saliste
Fuste senhor de ti.
L cacho de bide
Que an mi quedou
Béla-te de nuite an suonhos
Mira-te atrabeç de las nubrinas
De die.
Nas tues pupilas bei spelhados
Ls temporales, las anchurradas.
Nos mobimentos de las tues piernas
Adebina las tues felizes caminadas.
Deixa-te lhibre
I cumo a ua andorina
Que an cada Primabera torna
Pressinte-te.
Lhibre
Siempre.

terça-feira, 27 de outubro de 2009

Cumo quien quier a ua fuolha


Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
Gromo a medrar
Lhuç que la fai berde.
Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
Relhamposa
Ourbalhada
Sbolaciante cun la nortada
Serena cun l airico lebe
Registente a la gelada.
Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
Que no Outonho
Se sparige de quelores de fogo
I andeble se cai
Se ajunta a outras fuolhas
Se acóca
I ende medran flores
Medran árboles
Medran fuolhas
Nácen semientes de frutos.
Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
Que a bolar
Me lhieba
Anque seia a sonhar.
Quiero-te
Cumo quien quier a ua fuolha
I cun eilha
An cada Primabera
An cada sfregante
Me fago renobar.

segunda-feira, 26 de outubro de 2009

Cun eilhes tenarei...


Tornei, solica...
Na mente truixe las quelores de las binhas que se beian de la mie cozina quando fago ls quemeres.
Serbirán de modelo para ua tela. Nun gusto de pintar cun retratos que nun seian ls que me quedan na alma i nos uolhos...
No carro truixe pelhiços i fuolhas de castanheiros de ls que ponírun nas tierras, de belheza andescritible i belhotas; para pintar, supongo!
Çeculpas!...
Cun eilhes tenerei un cibico de l praino para l botar ua risica quando ls mire.
Stá yá lindo l praino, bestido de Outonho: cun l´auga que las nubres churórun, las yerbicas yá se ampuxan para teneren campo para recebíren ls raios de sol, agora mais baixo.
Ua grande parte de las árboles yá stá de ua fermesura andescritible.
Paraba l miu carrico, ambaçbacada a mirar i al mesmo tiempo a sticar la bide de la mie barriga para que medre seiscientos i tal quilómetros.
Fuolhas i belhotas no carro, pelhiços i castanhas,...nostalgias antes de salir, quelores metidas na alma, oulores, tierra burmeilha a camino de la raia de San Martino, adonde bou a péto an qualquiera tiempo, an çpecial no fin de Primabera para ber las scobas floridas ...
Tierra burmeilha de la que sobrou de l stanho i que me fai lembrar outras frunteiras tan lungíssemas de que guardo tan buonas mimórias...
Quelor de tierra burmeilha de la mie paleta i de l miu pelo, caliente, a botar fumo anque seia Eimbierno, a fazer çfazer la niebe de la Sanábria.
Tierra burmeilha,
... scobas amarielhas,
...mofo de quelor de la prata nas matas de Spanha,
galhetas i checolate negro que me fai lembrar la nineç...
San Martino, adonde andube a scuola un anho para l´eisame de la admisson.
San Martino, aldeia de anchenas no mei -lhugar quando l rieiro se anfurecie an Spanha...
Gosto de ir a San Martino a caminar, zde la Speciosa al Molino de Beigas i apuis ribeira arriba.

Gosto...

Cabeleiras de ouro



Bi-te
Sereno speilho
Orgulhoso de ls tous rochedos,
baidoso de tous choupos amarielhos,
ouro no speilho de la tue auga.
Ancomendeste chúbia
para que atamasse las lhabaredas de l Berano
para que cun eilha las folhaiges nun quedássen amarielhas.
Fúrun anchuquecidas pu l tiempo que todo ataca.
De l airico faziste pende, dientes finos
que l pendou ls pelos de ouro, para l dar bigor
na ánsia de l dar bida i nun se caíssen tan guapas cabeleiras.
Mas riu, la natureza cumpre-se to ls Outonhos
i ls tous choupos que agoran se miran an ti,anfeitados de fuolhas,
mais guapos que la seda de ls capulhos
debrebe seran manto dóndio no chano, galhos a mirá-te i a mirar l cielo,
a suplicar ua manta que l mate l friu de ls çanceinhos.
Nun l puodes baler!...
Ye la natureza que se torna a cumprir i serán ls tous çepidos choupos ls pormeiros a botar uns gromos cun ua auga amarelhica drento, cun que se secan las berrugas.
Apuis seran berdes las sues fulhas, selombra fresca, cúmplices de carinos de namorados, cumpanhos de jogos de ninos, eimages berdes nos tous speilhos.
Tu, l mesmo riu, cuntas las staçones, ls anhos, las quelores que bán i que bénan an porfeita harmonie.

segunda-feira, 19 de outubro de 2009

Torno a mi

A las bezes forma-se un uoco que cun nada sou capaç de l acupar.
Bou a caminar a ber se acho fuolhas burmeilhas i amarielhas para atamar l uoco, mas nó, l uoco anteima an quedar.
Spormento doces, porbo pan lebe, mesmo daquel que se fazie a ruoda de l lhume, mas nada chega alhá; mantén la raiç cumo se fura grama.
Pensaba you que l aire fuorte i cisqueiro de l praino fazerie çfrença de presson cun l uoco, l aire antrarie i assí l peito quedarie cheno. L aire nun entra, anda a buoltas a remulinar mas nun quier nada cun l miu uoco. Anteima an fazer cair las fuolhas que se buolben castanhas no chano i bai-las stribando nas brigadas.
Bóto-me a correr mas nun las acaço, pesan-me las piernas. Manginaba you que este uoco me tornarie mais lebe mas não, prende-me al chano i torna-me defícel l caminar cumo se tebisse uas apeias atadas de ua pierna a la outra i bien pequeinhas. Passicos curtos, cuorpo pesado.
Sien que me deia de cuonta l uoco scápa, acagatado i lhieba cun el las apeias, las fuolhas secas.
Hai dies que gosto de fuolhas secas, a remulinar nos caminos. Hoije não! Porquei haberá fuolhas secas a tapar-me ls suonhos!?
L sol tamien stá cun uocos hoije, tamien ten fuolhas secas a remulinar. A las bezes tamien se amuntónan i tapan-lo; ls uocos medran...
Arroixo las aranheiras, sacudo la mosca que me anrezina. Tiro ls dedos de ls botones. Scápo-me para outro lhado, adonde l anticiclone me acupe l uoco. Torno a mi, ser bibo, an porfeita lhuita acontra ls uocos i outras cousas.
Torno a mi porque you quiero.

domingo, 18 de outubro de 2009

Quelores tardiegas

,...zanganhe-se quien querga ber quelores de Outonho no Praino. Tirando las binhas que choran las ubas bindimadas i que stán cun aqueilhas quelores de burmeilho i amarielho cun berde spargido i las cereijeiras de la floresta, todo ten mais biçio agora.
No Berano, la seca fui tan terrible que todo queimou i spaxaracou: trampos, carbalhos, freixos, todo staba a secar, a perder la folhaige que nun sfregante se bolbiu castanha que até daba duolo de ber quando se miraba pala Moura ou me abinturaba a ir pul termo.
Bieno la chuba i bieno cun fuorça, a julgar pulas mies coubes que quedórun sien las caganetas que corrírun pa ls cerrados de baixo.
Cheiraba a caganetas que apestaba, dizie mie mai. Inda más que nós, quando an Agosto las fumos a apanhar al steio, percurei you. Alhá se eirie!...

Tube que l poner outras agora na scaba i la tierra quedou bien apertada. Para l antrar las guinchas custaba, mas hai que las amimar para que tengan buonos tronchos no Natal.
Todo berdega agora, las arboles an beç de amarielhas a amostrar que se stá a arrimar ls Santos, stan agora biciosas: Hai-las cun aire de muorte, aqueilhas que nun aguantórun l rechinho de l sol, galhos a dreitos al cielo cumo se stubissen a pedir quien las acuda, a pedir berde, para resfolgar i fabricar l´oxigeno.

Chegou l friu i chegou de repente, sol relhamposo, aire cisqueiro.
Cheguei cun ua túnica de seda i agora ando a catar ls casacos que me quedan porqui, yá mais bielhos, para atamar l friu.

Tenemos lhume cun rachos a arder de die i al serano, adonde se arranholan las moscas cun l miedo de l friu, bolando que nien boubicas, cumo se stubissen ambudadas. Mala cumpanha amanhan, l mata moscas azul que nun l dá assossego.
Assí, la bida no Praino cuorre debagar, a rebusco de ubas que quedórun sien bindimar, an lhatadas ou an binhas adónde nun houbo quien puxasse a ls cestos. Stan mui buonas las malbazias brancas, doces, cun abiespuras mas mais amansiadas que no Berano.

Cuorre mágica cumo siempre la nuite no praino. Peç que cada beç hai mais streilhas neste cielo ineigualáble, l nuosso cielo, l cielo que mos antende an mirandés quando cun el debedimos ls nuossos suonhos i las nuossas nuites sien suonho an que las queremos cuntar a ber se l suonho chega, cumo quien cunta cordeiricos.

Arquivo do blogue