Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quinta-feira, 12 de novembro de 2009

Medrou feliç


Naciu nua frincha streita, streita cumo un filo, antre la parede i l cimento de l chano. Sien ser ua planta aéria, peç que si era, tuoro antriçado, sien raça de tierra.
L´auga que l daba frescura era la de las nubres, rálas bezes na calor, ou la que apelidaba de onde an onde, quando lhabában l passeio de la casa.
Medraba. Nó tanto cumo las de ls basos, mas medraba; i peç que dezie a las armanas de la floreira, ou secálha a sue mai que antregou las semientes al airaçada: dai-me tantico de l buosso stierco para ber se you apelido fuorça para tener flores. Eilhas nun l dórun,… eran garunhas, las cundanidas.
Mas alhá bieno algo a afabor deilha, un tamporal i, neste caso la nuite de ambernie fazendo botar fuora l stierco i la tierra de la floreira, anchiu la frincha de caganetas i tierra. Quedou menos pobre.
Hai mundiadas assí, anque la maior parte deilhas ponga más pobres, ls pobres. “L´auga cuorre siempre para adónde hai más”, cumo diç l dito desideiro…
I la planta sentiu-se ne l cielo, alimentada cun aqueilhas caganetas i tierra a mistura. Biu-se medrar i quedar berde, raiç i tuoro más gordos i cada beç mais antriçado acontra la parede.
La famílhia tenie muita farroma, mas aqueilha planta passado pouco tiempo tenie floricas roixas, las mais guapas, pequerricas, mas cun oulor fuorte a asparecer tomielho. Era ua miniatura de “lavande” i las sues floricas eran tamien pequerricas.
Cuntinou a lhuitar acontra la sede i la fome, a bibir de pribaçones i, nesse bibir tornou-se cada beç mais fuorte.
Quando fui l tiempo de se renobar, para tornar a tener flores, oufereciu-las a ua nina que las lhebou nun açafate, para que sue mai las metisse nua bolsica para yerbas de cheiro.
La nina perfuma-se cun aquel oulor de l termo siempre que tira de la gabeta ua roupica, a la pormanhana.
Ficou feliç quando l dezírun. Recoinciu l sou oulor, quando la nina passou i dixo-l: yá stou outra beç a medrar, deiqui a uns meses puodes benir a colher mais flores.
Mira, quando bires que stás cun muita calor, lembra-te de mi, trai-me un buchico ne l regadorico cun que brincas a regar las floreiras, dá-me ua auguita… Sabes, you perciso muito más queilhas.
Assí fui. La bida adundiou-se-l un cachico, por bias de la nina.
Medrou cada beç más i botou flores inda más perfumadas, porque medrou cun amisade i cun oujetibos.
Medrou feliç.

terça-feira, 10 de novembro de 2009

A buoltas, a buoltas...




A buoltas, a buoltas,
sien piçca-piçca se andaba
i l tráfego nun se atalancaba.
Un talhico de trés pies al meio,

un pedragulho, un bacio;...
ui!... esse parto era custoso,...
quando la baca a seguir a un peido,
anunciaba algo mal cheiroso.


Anfingida para quei?!!
Alguas bezes inda anfingi

...anfingi...que nun bi…
nun bi la buosta a caer,
chegando-me esso a baler,
ua baliente ralhatina:
Bá a ber nina, pon-te fina,
que l grano nun se puode perder!


I na bustraca a seguir,
ponie-me de pies ne l trilho,
cun ua mano pegaba l bacio,
ponie l´ outra ne l nariç,
mas la merda era tan pesada,
l quei you habie de fazer,
l´ outra mano l tenie que poner,
para la sigurar melhor;
apuis benie-me aquel fedor…
…mas que remédio tenie,

que nun fura abantar,
para apuis la ir arramar.


I las buoltas cuntinaban,
ou por fuora ou más por drento,
habie que çfazer la palha

para de l grano l´apartar,
i siempre abantar l termento;
assí, de sol a sol you andaba,
an riba l trilho, a medrar.

I, debaixo daqueilha calor,
cun un chapelico de palha,
tenie la cabeça portegida,
mas ls braços i las piernas,
si me quedában an frida.


Apuis, al fin de la trilha,
miu abó dába-me dues crouas
i que cuntenta you quedába,
… anque fusse pouco l balor;
lhebába-las a la fiesta de l Naso
i cun eilhas mercaba,

saltaretes i un trabessador.

L çtino, ou sei alhá

Tenies tanta sede
I l´auga ende,
tan acerca!
Gasteste las unhas a scabar,
feriste la puonta de ls dedos
mas la fuonte nun manou
e neilha nun pudiste molhar,
ls tous lábios que de tan secos
se rachórun a sangrar.

Caminabas an caminos
que tan bien tu coincies.
Nubres baixas te amostrában
l cielo que tu bien bies,
mas nunca ls dedos l topában…
Zdita, ampoténçia, mala sina
çtino, ou sei alhá que serie;
tu nunca chegueste al cielo,
i, stando l cielo mesmo an ti,
nunca l cielo te cobrie.

La morcielha

...passou-se muito tiempo sien las tornares a quemer, cuonta-me mie mai.
Nun se me lembra, inda serie bien pequerrica.
Stábamos na segada, alhá pa la Çapateira, lhougo a seguir l Naso, caras a Miranda.
A modos que you andarie atrás de la torna a çanfuniar i a çaracutiar, cunsante mie mai cuonta; mie abó, para me tirar de l pie deilhes yá farta de mi porque secálha staba meio a rezingar, diç-me: mira, bai a la cesta de l quemer i come morcielha que stá alhá drento dua merendeirica, na bolsica de panho; bá come que apuis nós tamien yá bamos.
Agarreste-te a la morcielha que nien un lhobo a ua canhona i beniste quemendo, por un suco abaixo. Quando chegueste al pie de nós yá nun trazies nada, yá solo trazies l´atadeira, sien pan i mais nada.
Apuis ancomeceste a queixar-te de la barriga cun gana de t´aguemitar. Stubiste uns anhos anfariada deilhas.
Eras lhambiçqueira por cousas doces i mira, dou no que dou.

Lembra-se-me  de mais tarde porbar la massa quando las stában a fazer a la ruoda l lhume, docica, buona!...
Tamien se me lembra de ls chabianos i dá-me buntade de, un anho destes, ls tornar a fazer. Agora lembra-se-me que si gustarei.
Naquel tiempo nun gustaba i dolie-me l´alma quando tenie que quemer l caldo de chabiano arrebantado. Mais querie quemer solo pan.


segunda-feira, 9 de novembro de 2009

Cabien debaixo dun alqueire

...cabien-l todos debaixo dun alqueire, quando l tiu se morriu de pulmonia.
Muita stória dessas se oubie, antiempos.
Marie tenie dous filhos i un que benie a camino que cun la graça de Dius naçiu muorto porque nun abantou na barriga de la mai, l zprézio de sou pai, quando a todos abandonou, l zgraciado, sien naide saber la rezon.

Dezie-se que habie ido pa l´Argentina, outros dezien que staba no Uruguai, al cierto naide sabie. Fui-se i nun habie ua alma que soubisse que se iba.
Soube-se muitos, muitos anhos apuis, dezenas lhargas d´anhos, apuis que bieno cun outra tie a querer hardança. Fui corrido por todos, a palos.

Hardança,... inda porriba!
Dues bacas de meias, dous filhos que cabien nua quarta, qual alqueire! To l´anho a trabalhar pa l´amo de la maior parte de las terricas qu´ araba i pa l´amo de las bacas...
You tengo muito que l´agradecer a alguas pessonas que me matórun la fome a mi als mius filhos, muita beç. A muita outra, nó. Habie gente que sólo fazie bien se nun soubisse que l staba a fazer; que daba ua mano chena sabendo que iba a receber dues.
Porque nun pónes decotes más grandes, Çastrina, que agora ye moda!!??
Porque tengo un cuolho que se asparece a ua peituga. Nun bedes?
Fui de las fomes que passei an nina. Yá me dezírun muitos doutores. Nun bedes estes uossos salidos para fuora?! Cuitada de mie mai.


Siete ou uito debaixo dun alqueire i todo mundo se criou, cun la grácia de Dius!
Sabe Dius, sabe Dius
!...

sábado, 7 de novembro de 2009

Biaijo a cabalho de las palabras

Biaijo a cabalho de las palabras
a çcansar de l tiempo que me pesa.
Çaracuteio carreirónes
para me ancuontrar cun l que fui,
anfunisgo-me nos touçones cerrados,
an ribeiros perfumados,
a pedir frescura pa ls mius passos.
Biaijo stremunhada,
antre scobas i spineiros,
que me apeian,
que me angánhan ne l miu çtino,
me ambouban cun l oulor fuorte,
me crában picos na chicha
i me zgrácian de delor.
Quiero achar ua fuonte de auga frie
que me refresque l´alma,
que me stique la piel angurriada.
Quiero salir deste scadal seco
que me seca l manancial de las palabras
i me bota para buracos sien salida.
Biaijo an palabras i assí acho ua frincha,
por adónde resfuolgo
i me deixo arrolhar
por airicos lhebes i serenos.
L que fui,
qu´amporta!!?
L que serei,
quien sabe!!?
Abaixo de las palabras i,
fortalcida,
miro pal mundo,
spreito pal riu
adónde l miu sangre cuorre fuorte i doce…
I,...sigo l miu camino .

sexta-feira, 6 de novembro de 2009

You gustarie de ser







Ls niales de mariepiendula son guapíssemos, dezie-me Francisco, no magosto de l Nial de la Boubielha. Y la mariepiendula tamIEn ye guapíssema dixe you; ye amarelhica i tan singela.
Hoije puse-me a magicar i a pensar ne l mundo de la peixarada.
La mariepiendula ten que ser artista, quiçá arquiteta i daqueilhes arquitetos que todo l que projétan i crian ye ua obra de arte.
Aquel nial na forma de cesta tecido, cun asa i todo, ye ua porfeita obra de arte.
Artista refinada i buona mai, sólo puode ser tamien, para fazer un berçio tan lindo als sous filhos.
Se you pertencisse a esse mundo de paixaros acho que gostarie de ser mariepiendula, anque gustasse de ser un pouco menos amarielha.
Gustaba de ser un pouco mais queloradica que la mariepiendula i tamien bolarie mais que eilha. Serie sien dúbeda ua mariepiendula mais lhibre.
Ponerie un pouco de amarielho na andorina i serie ua andorina cun alguas prumas de mariepiendula.
Gusto mais de la bida de la andorina, siempre a biajar, a passar an riba de las pessonas cun sous bólos rasantes, sendo que tamien eilha ye artista a fazer la sue casa de barro, tornando a eilha to ls anhos na Primabera, adonde, se pudir naceran ls filhos de to la sue bida.
Ua mai dedicada, i ua artista an olarie capaç de cumpetir cun ls ouleiros de l´Alanteijo ou de Mobeiros, sien percisar de oufecina.
Bolando sien parar, einérgica, cuntenta, dun lhado pa l outro, asparecendo que a las bezes eirá a aterrar, mas alhebantando debrebe, cumo se fura un abion an eixercícios acrubáticos.
Çculpa mariepiendula recatada, mas you si quiero melhor ser andorina: Andorina cun algumas prumaiges amarielhas, de las tues.

Arquivo do blogue