Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sexta-feira, 20 de novembro de 2009

Solto-me de l miu cais


Solto-me de l miu cais,
anrebulhe-me ne ls tous rubros i dourados,
cubro-me cun las tues folhaiges de l tiempo,
cuntemplo-te ambaída
i cuntigo sou airico, airaçada,
calor i eimbernada.
A las bezes sou música que te anima,
outras,
sou la solidon que medra nos apiadeiros
dua linha sien camboios.
Cuntigo quiero-me chamar çprança,
renhida lhiuta,
ansistente lhuita, feroç...
Lhuita cun las eimages que me acupan,
la soudade fai-me rius....
Quiero ua foç para esses rius,
de modo a que l caudal nun medre...
L mar stá loinge
i la foç,
ye ua lhagona anchuquecida
adónde l´auga se bai sumindo,
debagar, tan debagar bai znaugando...
Bisto-me de fuolhas de carbalhos, freixos,
quando l´aire me las trai palas brigadas
adónde me deito.
L´airico amerosa esse refúgio
adonde me scondo
de las nubrinas de ls dies
i nessa brigada you sou çprança,
you sou ermo, multidon,
sou todo,...
i nun sou nada!...
Sou heiroi dua batailha,
sou la puolagueira d´ua streilha cadiente
que se sbarrulha, se sparige;
sou un granico de arena,
que se scápa de ls demais!!!....
Bisto-me de todo i de nada,
neste cosmos,
...suolta de l miu cais.

terça-feira, 17 de novembro de 2009

A tratos al baron

Quando cálha d´ ir a Lisboua i que tenga que benir a la hora de maior multidon a spera de l camboio, lembra-se-me siempre de quando no berano botábamos las bacas pal monte de l Sierro a comeren fulharascas i ls bueiros tenermos que las lhebar apartadas al chafariç para bebéren sien se angarráren, porque eran muitas. Cientos deilhas.
Mála cumparança, mas bá, que me çculpe la giente que a las seis i meia de la tarde stá na Staçon de Entrecampos para apanhar l modo de ir para casa, adreitos al Cacém i Sintra.
Todo mundo no puial a spera dal camboio, l mais adelantre que puode para arrumar un lhugarico para ir santado; quaijeque se angarran, tal cumo las bacas. Mal la puorta se abre, parecen chisnos a antrar pal buraquito. Peç que anté de lhado entran para que naide se antrisgue mais debrebe i l tire l lhugarico. Nun ye fácel apanhar lhugar, porque la lhumbriç essa, yá bén quaijeque chena doutras staçónes antes.

Assí fui hoije, die que you tube que ir a Lisboua i apuis benir a essa hora bandita an que naide mira para naide i muito menos dar un lhugar. Alhá me ancafuei pal fundo, arrependi-me apuis tener ido tan abaixo, mas la falta de çpriéncia fai las pessonas mui simpricas; fugi para nun quedar lhougo a la antrada que stában cumo pélos an gato i you gusto pouco de ir cun ls çufinos acerca de l sudor de ls outros. Tengo nariç de perro perdigueiro pa ls cheiros.

Dixe-l you a ua rapaza cun sous trinta i tal anhos: sigurai-bos eiqui,... ye que you tengo que ir stribada al baron por causa de ls delores de la queluna. Nó deixai alhá, you stribo-me eiqui.
Moços i moças sintados, giente de meia eidade que nun tenien ares de sentíren que tenien uossos, habie de todo; até houbo quien tebísse fechado ls uolhos para nun se ambergonhar, outros nuns ls fechórun, que bergonha nun habien de tener muita...
Mas you nien dixe aquilo para que algua alma me disse l campo no sintalho, yá sei l que bai no adro desta giente!...


Alhá quedei you a tratos l baron, an hora de aperto. Apuis quaijeque me dou la risa por me sentir a rodar nel, siempre que l camboio daba ua buoltica, you que nun tengo sençualidade i muito menos ginástica para l baron!... I alhá fui you cun las nalgas ancostadas nel.

Inda spurmantei a ler l lhibro de Saramago que ando a ler, mas a páginas tantas yá andaba a baralhar l Caim cun l Senhor ou l bielho Abraão i tube que l fechar i quedei ambaída a mirar pals que iban na sarta de l burgo. Ua tie cun oulhos arremilones, de quien ten hipertiroidismo, falaba cun outros mais nuobos, de l trabailho. Outro manhuço mais adelantre iba-se rindo, l que ye mui ralo; peç que la giente anda toda anraibada.
Outros lien, outros drumien a aporbeitar meia hora de çcanso.
Un tiu acerquita de mi, si pensaba que staba a ler, mas yá nun staba. La leitura habie de ser buona porque el de tan ambaído a ler i a drumir al mesmo tiempo, stába-l a pingar la baba pala camisa. Era buona la leitura ou antón staba a sonhar cun ua ceia buona i staba-l a salir la cuçpinha, a medrá-l auga na boca.

Parende an Benfica ancumeçou giente a salir, mas zgrácia la mie, si fui you bien simprica tener ido pa l fondo de la carruaije; ye que quien quier salir queda no ampeço, porque se assí nun fur, nun ten tiempo para furar que nien rata na huorta, pul meio de tantíssema giente.
Apuis bán salindo, salindo i quando chegan al Cacém ye un çambon bárbaro, són ls d´alhá i ls de Sintra que ende mudan de camboio.

Ende quedei you no miu parreiral, a modos que paraíso. Alhá fui santadica cinco minutos, até la redadeira paraige, adónde l camboio bira para tornar para Lisboua. Cinco minutos apuis staba na casa, cansada cumo se stubisse stado a trabalhar to l die.
Que zgraciadas son las pessonas para puderen ganhar l panico para quemer!...

Quien bibe nas pequeinhas cidades nun mangina l que la giente sufre nas grandes, al menos an Lisboua.
Apuis, fazer la ceia, tratar de ls filhos i de la casa, para souturdie, lhougo cedo, ancomeçar todo d´alrobés, semanas, meses, anhos, muitos anhos, tantos,… anté chegar a tener que se stribar no baron por causa de la queluna!...


Todos chegamos al mesmo, anque nun mos lémbremos, quando nuobos!
Siempre assí fui i há-de ser: sólo se dá l berdadeiro balor a las cousas, apuis que se passa por eilhas… Nisto i an todo!...




quinta-feira, 12 de novembro de 2009

Medrou feliç


Naciu nua frincha streita, streita cumo un filo, antre la parede i l cimento de l chano. Sien ser ua planta aéria, peç que si era, tuoro antriçado, sien raça de tierra.
L´auga que l daba frescura era la de las nubres, rálas bezes na calor, ou la que apelidaba de onde an onde, quando lhabában l passeio de la casa.
Medraba. Nó tanto cumo las de ls basos, mas medraba; i peç que dezie a las armanas de la floreira, ou secálha a sue mai que antregou las semientes al airaçada: dai-me tantico de l buosso stierco para ber se you apelido fuorça para tener flores. Eilhas nun l dórun,… eran garunhas, las cundanidas.
Mas alhá bieno algo a afabor deilha, un tamporal i, neste caso la nuite de ambernie fazendo botar fuora l stierco i la tierra de la floreira, anchiu la frincha de caganetas i tierra. Quedou menos pobre.
Hai mundiadas assí, anque la maior parte deilhas ponga más pobres, ls pobres. “L´auga cuorre siempre para adónde hai más”, cumo diç l dito desideiro…
I la planta sentiu-se ne l cielo, alimentada cun aqueilhas caganetas i tierra a mistura. Biu-se medrar i quedar berde, raiç i tuoro más gordos i cada beç mais antriçado acontra la parede.
La famílhia tenie muita farroma, mas aqueilha planta passado pouco tiempo tenie floricas roixas, las mais guapas, pequerricas, mas cun oulor fuorte a asparecer tomielho. Era ua miniatura de “lavande” i las sues floricas eran tamien pequerricas.
Cuntinou a lhuitar acontra la sede i la fome, a bibir de pribaçones i, nesse bibir tornou-se cada beç mais fuorte.
Quando fui l tiempo de se renobar, para tornar a tener flores, oufereciu-las a ua nina que las lhebou nun açafate, para que sue mai las metisse nua bolsica para yerbas de cheiro.
La nina perfuma-se cun aquel oulor de l termo siempre que tira de la gabeta ua roupica, a la pormanhana.
Ficou feliç quando l dezírun. Recoinciu l sou oulor, quando la nina passou i dixo-l: yá stou outra beç a medrar, deiqui a uns meses puodes benir a colher mais flores.
Mira, quando bires que stás cun muita calor, lembra-te de mi, trai-me un buchico ne l regadorico cun que brincas a regar las floreiras, dá-me ua auguita… Sabes, you perciso muito más queilhas.
Assí fui. La bida adundiou-se-l un cachico, por bias de la nina.
Medrou cada beç más i botou flores inda más perfumadas, porque medrou cun amisade i cun oujetibos.
Medrou feliç.

terça-feira, 10 de novembro de 2009

A buoltas, a buoltas...




A buoltas, a buoltas,
sien piçca-piçca se andaba
i l tráfego nun se atalancaba.
Un talhico de trés pies al meio,

un pedragulho, un bacio;...
ui!... esse parto era custoso,...
quando la baca a seguir a un peido,
anunciaba algo mal cheiroso.


Anfingida para quei?!!
Alguas bezes inda anfingi

...anfingi...que nun bi…
nun bi la buosta a caer,
chegando-me esso a baler,
ua baliente ralhatina:
Bá a ber nina, pon-te fina,
que l grano nun se puode perder!


I na bustraca a seguir,
ponie-me de pies ne l trilho,
cun ua mano pegaba l bacio,
ponie l´ outra ne l nariç,
mas la merda era tan pesada,
l quei you habie de fazer,
l´ outra mano l tenie que poner,
para la sigurar melhor;
apuis benie-me aquel fedor…
…mas que remédio tenie,

que nun fura abantar,
para apuis la ir arramar.


I las buoltas cuntinaban,
ou por fuora ou más por drento,
habie que çfazer la palha

para de l grano l´apartar,
i siempre abantar l termento;
assí, de sol a sol you andaba,
an riba l trilho, a medrar.

I, debaixo daqueilha calor,
cun un chapelico de palha,
tenie la cabeça portegida,
mas ls braços i las piernas,
si me quedában an frida.


Apuis, al fin de la trilha,
miu abó dába-me dues crouas
i que cuntenta you quedába,
… anque fusse pouco l balor;
lhebába-las a la fiesta de l Naso
i cun eilhas mercaba,

saltaretes i un trabessador.

L çtino, ou sei alhá

Tenies tanta sede
I l´auga ende,
tan acerca!
Gasteste las unhas a scabar,
feriste la puonta de ls dedos
mas la fuonte nun manou
e neilha nun pudiste molhar,
ls tous lábios que de tan secos
se rachórun a sangrar.

Caminabas an caminos
que tan bien tu coincies.
Nubres baixas te amostrában
l cielo que tu bien bies,
mas nunca ls dedos l topában…
Zdita, ampoténçia, mala sina
çtino, ou sei alhá que serie;
tu nunca chegueste al cielo,
i, stando l cielo mesmo an ti,
nunca l cielo te cobrie.

La morcielha

...passou-se muito tiempo sien las tornares a quemer, cuonta-me mie mai.
Nun se me lembra, inda serie bien pequerrica.
Stábamos na segada, alhá pa la Çapateira, lhougo a seguir l Naso, caras a Miranda.
A modos que you andarie atrás de la torna a çanfuniar i a çaracutiar, cunsante mie mai cuonta; mie abó, para me tirar de l pie deilhes yá farta de mi porque secálha staba meio a rezingar, diç-me: mira, bai a la cesta de l quemer i come morcielha que stá alhá drento dua merendeirica, na bolsica de panho; bá come que apuis nós tamien yá bamos.
Agarreste-te a la morcielha que nien un lhobo a ua canhona i beniste quemendo, por un suco abaixo. Quando chegueste al pie de nós yá nun trazies nada, yá solo trazies l´atadeira, sien pan i mais nada.
Apuis ancomeceste a queixar-te de la barriga cun gana de t´aguemitar. Stubiste uns anhos anfariada deilhas.
Eras lhambiçqueira por cousas doces i mira, dou no que dou.

Lembra-se-me  de mais tarde porbar la massa quando las stában a fazer a la ruoda l lhume, docica, buona!...
Tamien se me lembra de ls chabianos i dá-me buntade de, un anho destes, ls tornar a fazer. Agora lembra-se-me que si gustarei.
Naquel tiempo nun gustaba i dolie-me l´alma quando tenie que quemer l caldo de chabiano arrebantado. Mais querie quemer solo pan.


segunda-feira, 9 de novembro de 2009

Cabien debaixo dun alqueire

...cabien-l todos debaixo dun alqueire, quando l tiu se morriu de pulmonia.
Muita stória dessas se oubie, antiempos.
Marie tenie dous filhos i un que benie a camino que cun la graça de Dius naçiu muorto porque nun abantou na barriga de la mai, l zprézio de sou pai, quando a todos abandonou, l zgraciado, sien naide saber la rezon.

Dezie-se que habie ido pa l´Argentina, outros dezien que staba no Uruguai, al cierto naide sabie. Fui-se i nun habie ua alma que soubisse que se iba.
Soube-se muitos, muitos anhos apuis, dezenas lhargas d´anhos, apuis que bieno cun outra tie a querer hardança. Fui corrido por todos, a palos.

Hardança,... inda porriba!
Dues bacas de meias, dous filhos que cabien nua quarta, qual alqueire! To l´anho a trabalhar pa l´amo de la maior parte de las terricas qu´ araba i pa l´amo de las bacas...
You tengo muito que l´agradecer a alguas pessonas que me matórun la fome a mi als mius filhos, muita beç. A muita outra, nó. Habie gente que sólo fazie bien se nun soubisse que l staba a fazer; que daba ua mano chena sabendo que iba a receber dues.
Porque nun pónes decotes más grandes, Çastrina, que agora ye moda!!??
Porque tengo un cuolho que se asparece a ua peituga. Nun bedes?
Fui de las fomes que passei an nina. Yá me dezírun muitos doutores. Nun bedes estes uossos salidos para fuora?! Cuitada de mie mai.


Siete ou uito debaixo dun alqueire i todo mundo se criou, cun la grácia de Dius!
Sabe Dius, sabe Dius
!...

Arquivo do blogue