Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quarta-feira, 2 de dezembro de 2009

Eras, eras, cundanida!...

Inda se al menos tebísses salido rapaç, siempre me daries menos cubradeiros de cabeça.
El hai cousas, pensaba you quando pequerrica, se you gustaba tanto de ser assí nina que siempre brincaba cun flores, de morada, fazie monas de farrapos i todo quanto ls garotos fazien cumo tal chubir a las árboles, atirar lapadas i fazé-las fungar, apanhar paixaros, armar lousones, todico.
Al menos you ancuntraba bantaige an ser nina. Ls rapazes se fússen apanhados a mexer nas monas ou flores que fusse dezien-l lhougo que se l caie la cousica i a mie naide me dezie que me medraba algua cousica quando atiraba lapadas ou jogaba cuns rapazes.
Carai, mas aqueilha frase que oubi mais que ua beç, martelhaba-me la cabecica…
Las proibiçones de fazer isto i aquilo chegórun mais tarde i ende bi l alcance de la cousa, al ponto de muita beç haber deseado que se habisse cumprido l deseio de mie mãe.
Que tiempo aquel que todo era pribido a las rapazas i tamien muita cousa a las mulhieres.
Essa fase passou i ancontro que mesmo sabendo que nós mulhieres somos mais sacreficadas, you prefiro, por muitas rezones i mais alguas, ser mulhier de que ser home.
Cousas mies i cada un ye libre de sentir…
L´outurdie perguntei-l a mie mãe, porquei dessa pantemina que dezien.
Tu nun bês, als homes nun se l pega nada, dán-l ua sacudidela i pronto!
Agora yá nun ye assí mãe, si se l apega… Po si, mas nun ye nesse santido que you falo.
I apuis sabes, gostaba que fusses barrista cumo tou pai.
Ah mãe, you se tebísse salido rapaç era caçador an África, cumo miu pai, na cierta.
Ah eras, eras, cundanida!...

Arranca-me

Arranca-me
Bai!
Arranca-me la lágrima de l peito
Antes que cristalize an ancenso
I cun el me queime
I me perda ne l scuro
Adonde me deito.
Passeia pula mie rue
Campanina de l miu cuorpo
Nesta nuite de carambelo
Lhagona ampedernida
Adonde nien pinga
A scorrer, nien sunriso
Ó ai.
Bai!
Arranca-me un querer
Deste mar d'andefrença
Adonde me drumo.
Agita-me las augas
Lhebanta-me las óndias
Atinge-me las frinchas
Parte ls glaciares
De ls mius uolhos
Neste mundo sien streilhas...

domingo, 29 de novembro de 2009

Sbarrulhos

Sbarrulhos...
Sbarrulhos,
dadónde sálen pedragulhos
cada beç maiores
i, quanto mais bai,
piores.

Quales sbarrulhos?!!
De casas ou de puontes?
Nó, esses si fázen antulho
Mas puoden-se restourar.
Son ls sbarrulhos de la decéncia,
de l´hounestidade i moral

sbarulhos a tuorto i dreito
sien que l paréça mal.
Nesses sbarrulhos,
quanto mais sbarrúlhan,
mais quieren sbarrulhar
i naide arranja la cal
para cun eilhes terminar.

Sintra Romántica

...se hai paraíso na tierra, you tengo-lo acerquita, a scassos quilómetros, Sintra.
La natureza nun ye garunha cun nós, se pensarmos que se abre, de dá i se ri para nós cun ua belheza tamanha. Seia buon tiempo ou malo, Sintra ye siempre magnífica i romántica.
Un deimingo de chuba a pedir mais un casaco por baixo de l ampermeáble, ua gorra na cabeça, ua nuite que yá chamou por mais un cobertor çamorano na cama; un deseio de la giente se ambulber an berde, porque berde siempre me píden ls oulhos; un deseio de un café sien açucre, misturado cun l doce de un trabesseiro de la Piriquita, inda morno, nua salica cunfortáble i panorámica pala bila stórica.

Motibos muito mais que sufecientes para, nua manhana cun borrascos, salir de casa.
L´altemóble deç la sierra pul lhado San Pedro de Sintra, debagar nun se baia a bater nalgua carreira de turismo que chube, cargada de turistas; hai sítios an que la strada ten dous sentidos, l pabimento stá sgúbio; l andar sien priessa dá mais tiempo para ls uolhos bebéren tamanha belheza.
Árbores amarielhas i burmeilhas spargidas pula floresta berde, cumo se fússen soles a assumá-se para béren la sierra, l cielo cinzento de nubres cargadas de auga, guapíssemo, einigualable, aquel cielo que dá a Sintra l ar romántico para inspirar poetas i pintores, para dar salude a deprimidos psicológicamente.

L merecido café i trabesseiro, ua corridica para alhá chegar por bias de la chuba, un acunchego calentico na sala, ua chubida para chegar l carro al fin.
Apuis, anté l Castielho de ls Mouros de carro, adónde you gusto de ir a pie, antre paredes altas cobiertas de mofo berde a ressumar frescura, árboles, fetos, abencas, yeras, arranjos de fragones que peç que fúrun pessonas que ls punírun cun sentido stético i adonde nun falta mofo a dar-le berde i berduras a salir de las frinchas para cumpletar l arranjo; mantas de fuolhas amarielhas, las mais registentes que inda se stán a cair de las árboles, parecendo berboletas.

Un assumadeiro que mos amostra la Várzea, praino de suonhos, l mar de la Praia Grande, stremunhado pul die scuro i adónde se adebinan óndias altas.
Ua manhana molhada de deimingo, un passeio que dá alento a l´alma, retratos als uolhos que dá gana de pintar cun letras i tintas, esta harmonie de la natureza tan fuorte i al mesmo tiempo tan singela...
Sintra, tu sós ua puorta abierta de par an par pal suonho i pala criatibidade!



sábado, 28 de novembro de 2009

Cansados, ls dous...

L sofá staba riscado, aquel pormeiro sofá de beludo quelor de miel, l´único i que habie sido mercado no soto de mobílias juntamente cun la cama. Staba buono i era ameroso l tecido. Tamien gustaba de la quelor, nó porque acumparásse, nun habie muito cun que acumparar...
Nacírun ls ninos i benírun anterjeitados para la pintura. Tratórun de l fazer doutras quelores, quelores bariadas, anquanto eilha fazie l caldo na cozina. Apuis cobriu-lo cun ua manta de algodon para que nun se bíssen ls zeinhos i nun quedásse tan mal quando benien ls amigos a casa.
Amanhá-lo para quei se eilha coincie la qualidade spantosa de ls pintores? Deixá-los medrar mais un cachico para que tomen algun téntio i puode ser que yá nun l stráguen.
Passados dous anhos ambriou l subsídio de férias noutro nobico, dóndio, de ls que se querien na altura i que apuis ls doutores zacunselhórun por fazéren mal a la queluna.
Ls ninos iban medrando, assi cumo medrában las sues canseiras na correries de este para aquel sítio adónde trabalhaba, terminando l die na cozina, a tratos a la roupa, a la questura, a las compras, a lhimpar, a trabalhar an casa pa l trabalho de fuora, un sien fin de tarefas i canseiras, madrugada adrento.
Un die resfuolgou fondo i achou que staba na altura de se sentar cun tiempo no sofá que habie mercado cun l subsídio de férias, assi cun muito tiempo.
Pegou nun libro i dregiu-se a la sala de star, cumbencida que, cunfortáble, iba a ler sien tiempo marcado, anfin a ler un libro durante uas buonas horas seguidas.
L sou cuorpo fui al fondo, l sofá yá staba bielho, sien riscos, mas bielho,… tan cansado cumo eilha!...
Cumo ye que nunca habie reparado, pensou.
Ls dous cansados al mesmo tiempo i quaijeque sien se béren.

sexta-feira, 27 de novembro de 2009

Ua tarde de caminada

...nun hai cumo tener ua perra cumo ye la mie para dar uas caminadas. Staba you para salir de carro i secálha ir a ber un filme se eiqui acerca bisse un que me agradásse.
Eilha ye danhada de fina! Quando bei que l die se stá a scapar i eilha inda nun fui a dar un passeio, dá lhougo uas batidelas a la puorta de la cozina i anté que nun bengo a falá-l, nun pára. Parece que ye ua pessona a bater no batiente de fierro! Ua beç spreitei-la i bi que era cun la punta de l çufino que l fazie chubir i quando benie para baixo, fazie l barulho.
I pronto, alhá fumos nós a la tarde i cheguemos a casa de nuite. Mais saudáble la tarde, sien dúbida! Al menos fúrun dues horas a caminar para zenhar ua grande cortina, de mie casa anté Rio de Mouro i bolber a cuntornar l lhugar i benir a salir al lhado de Fitares, que ye cumo quien diç benir pula periferia.
Acá cheguemos bien suadicas i cuntentas...

quarta-feira, 25 de novembro de 2009

You fui mulhier



You fui siléncio!...
Por lhargos dies, lhargos anhos,
you fui siléncio:
Angolhido,
aguemitado,
medrado.
You fui perdon,
you fui miedo!...
Por lhargos dies, lhargos anhos,
you fui perdon cunsentido,
miedo multiplicado
de insultos, delores,
houmilhaçon.

Cumo caldo angolhi mágoa,
l´ampoténcie cun auga,
le delor cun lágrimas,
parti speilhos, scadarcei suonhos,
calhei palabras, sequei géstios
apelidei tiques,
custruí diques...

Acabei cun l siléncio,
a arrastrar-me alhebantei-me...
riagi amedruncada.
Apuis,
fiç-me la mulhier curaige
de la selombra de ls mius dies,
a páixaro smenuçado na punta de la xibata,
que andefeso se tomba na friaige.
I,
als mius uolhos
la nuite boraç deciu
an pleno die
i,
ls mius uolhos fúrun nuite,...
na paç de la nuite!...




Hoije, l 25 de Nobembro, ye l Die Anternacional Contra la Bioléncia Contra las Mulhieres.
Muorren an Pertual por anho, an média, 40 mulhieres bítimas dessa bioléncia.
Mais un die Anternacional que ambergonha.

Arquivo do blogue