Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

terça-feira, 15 de dezembro de 2009

Nun tablado de l mundo

Sintada na cadeira, a sfregar las manos, miraba l´einfenito, mirar ousente, tablados de triatos antigos, pistas de beilados.
Delantre, la chábena de café cun lheite i l pan cun manteiga eigual a tantos outros dezeiunos.
Nunca gustou de quemer muito, a bien dezir nien la buntade l pedie. Mais ningua gana que nun fusse pisar bolando, cuorpo drubado cumo se ls uossos fússen tenrilhas, ls músclos fierro i al mesmo tiempo miadas de seda, drobada subre eilha mesma.
Apuis, bebiu un trago i mirou-me cun aqueilhes uolhos de quelor de abelhana na cena de Natal i apuis de angolhir dixo-me: Sabes, you fui beilarina muito anho; quando ls uossos yá stalhában un cibico, punírun outra rapaza nuoba no miu lhugar i you sien ls tablados, fui nuite sien streilhas. Apuis, inda ansinei muito anho; inda ansino agora quando quedo a mirar i, a mirar beilo nas puntas de ls pies, bestida cun bestidos rodados de ourgandi i calçada cun çabrinas.
Ne ls mius pensamientos eilhes, ls que stán eiqui sintados a dezeiunar-se, stan todos a beilar comigo l Lhago de ls Cisnes, an qualquiera tablado de l mundo.
Anté ls que se quédan nas cadeiras de ruodas alhá stan.
Mais un trago i ua mordiscada ne l pan, al modo de quien nun ten muita gana. Un maçcar debrebe para tornar a beilar anquanto falaba comigo, uolhos a parecéren streilhas.
You miraba para eilha a eimaginar cumo serie guapa i graciosa! Inda agora ye cun uitenta anhos. A pensar, eimaginei-me naqueilha eidade.
De repente uolhos assustados, lhágrimas cara abaixo...
Ye siempre assi,... outra beç! Çculpa. Que bergonha para ua beilarina...
Anda mie streilha, bén! Dá-me la mano que yá tornas lhabadica i perfumada para bolares para outro tablado, dixo-l la ampregada de la residéncia para eidosos. Seguiu cun passos anciertos i cun aqueilha maneira eilebada, de beilarina d´antiempos!
Sabes? A las bezes tomara de star cun la cabeça aboubalhada para nun antender las zgrácias de la bida mas apuis tamien penso l que serie bibir sien ls mius beilados i cun eilhes quiero quedar siempre, dixo-me eilha apuis que bolbiu.
Cuntinou a mirar i a beilar als sonidos de las ourquestras que quedórun para siempre grabados na sue alma, al mesmo tiempo que falaba.
Quedei a pensar i, cuido que, por muito que faga sufrir un sentir la amputéncia, siempre será melhor star an porfeito juízo.

Stou eilhi

Bén!


Dá-me la mano
Armano
Amigo
Quiero lhebá-te
Comigo.
Quiero
Que comigo mires
La parede de piedra
Arrimada
A barro burmeilho
Dóndio
Ua murailha tecida.


Cheira l mofo berde
Resfolga l aire
I berás an cada piedra
An cada gota
De la gelada derretida
Muito de mi.
Apuis
Chube las scaleiras…
Stou eilhi!


quinta-feira, 10 de dezembro de 2009

Soubo apuis


Fai fiestas a la bida na ánsia de quien nun quier lhargar la silba a la borda de l percepício, mesmo que deilhi sala toda picada.
Cun la angústia joga necras para que se ambaia i apuis que la bei ambaída, di-l que bán a jogar a las scundelinas i tanto que se esconde, l´angústia yá nun la acha..
Porque será que hai dies que nun ye perciso jogar a la scundelina, todo ye claro, todo ye berde- mar i azul-cielo; outros, por muita cera que se ponga na piel, muita auga de rosas se ponga nos uolhos, nada ye claro, ls uolhos stán mortiços, la piel nun relhuç.
Acabou de tener l terceiro filho que, por acauso era ua filha, la única, ua filha tan deseada. Todas las cundiçones para star feliç, mas porque nun staba?!!
Porquei nien gana tenie de lhabar aquel ser pequerrico, se aquel ser nun tenie culpa de la sue tristeza, de la sue dezolaçon. Querie agarrá-se a ua silba que la tirasse daquel percepício, ua nória que la sacásse daquel poço que yá habie anchido de lágrimas sien saber porquei. Ua tristeza permanente, die apuis die, nuite apuis nuite…
Estas cousas nun se falában, i eilha anté sintie bergonha i culpa, sientie-se mala mai, tan mala al ponto de nun querer tratar de la ninica.
Amanhou fuorças, ls dies fúrun passando, ls filhos percisában cada beç mais i mesmo sien garabato ó nória, fui salindo de l poço fondo, sien ajuda de ningua pírula.
Anhos apuis soube que afinal mala mai nunca habie sido. La depreçón apuis parto ye quemun nas ties apuis que pairen ls filhos, anque nun seia siempre assi, an todos ls partos.
Ne l percípio de la grabideç hai ua chubida mui grande de hourmonas, lhougo que l parto se dá, essa grande quantidade deç de repente i todo l´eiquelíbrio físico i de cabeça se sbarrulha nun sfregante, necitando na maior parte de las bezes de ajuda médica.

L cuorpo dou-l seinhas, eilha ye que nun las antandiu...

Hai uns anhos


Hai uns anhos no Natal
Era l Nino Jasus solico
Que an beç de l Pai Natal
Ponie cousas no çapatico

Ls ninos deixában ls çapatos
De nuite anriba ls chupones
Apuis el deixaba figos
I a las bezes teçtones

Apuis la missa de l Galho
Iba-los lhougo a poner
Nas casas de to ls ninos
Que fazien pul merecer

Na manhana de Natal
Lhougo a la purmanhanica
Lhebantában-se mui cedo
A saber de la prendica

L nino Jasus cansaba-se
Porque era pequerrico
Agora ben l Pai Natal
Anriba de sou carrico

La monica Amélie


Martica ye ua nina
Que ten ua mona
Que se chama Amélie.
Ye guapa i fina
Cun uolhos azules
Cumo you nunca bi.

Quando Marquita
Fui pa la scuola
Deixou la monica
An casa, eilha sola.

Antes de salir
Dixo-le assi:
Quedas a jogar
Para te ambair
Que apuis
Torno para ti.

La monica jogou
Mas yá staba cansada
I fizo zeinhos
Anquanto speraba.

Quando Marta chegou
Fui-la lhougo a ber
I trouxe-le un lhibro
Pa l'ansinar a ler.

Apuis dixo-le:
L saber
Ten muito balor
Ben acá
Que te bou a ansinar
A outelizar
L cumputador

sábado, 5 de dezembro de 2009

La reboluçon

Fui par'ende hai uns dies
Que se dou l rebulhiço
La chouriça yá de pies
Precurou al sou chouriço

Sendo tu l home de casa
Bás a tomar atençon
Nien cozida, nien na brasa
Sien saber por que rezon

La rezon que me dezírun
Ye ampuosta puls doutores
L colestrol que medírun
Cun fumeiro chubiu balores

A queixá-se de la suorte
Drento de l cungelador
L botielho stá a la muorte
De tener tanto balhor

Dizie el, poucos me cómen
Nien cousa para anfariar
I l´auga cun que me cuozen
Bán-la lhougo a arramar

I dalhá de drento de l´arca
Lhebantou-se anraibado
Hai que fundar sindicato
Senó stá todo amolado

Isso mesmo diç la bocha
Lhebantou l braço rancioso
Bamos alhá a associar-mos
Que isto stá mui custoso

Un chabiano solico
Alhebantou-se zgustoso
A mi yá naide me fai
I you era tan apetitoso

La tabafeia saliu
I fizo grande alboroto
Podeis ir a botaçones
Mas nun lhebais l miu boto

Como an todo neste mundo
Hai çfrentes oupeniones
Ye quemida todo l´anho
I nun quier reboluçones

Ancolhido que nien rato
Respundiu l turrelhon
You que solo sou pa l gato
Stou cun bós an ounion

L costelhal na parede
Que staba alhá secar
Mirai nun báiades sien mi
Que tamien quiero botar

Dues oureilhas cul çufino
Más ua pata ambejosa
Ajuntan-se al toucino
I la morcielha gulosa

Apuis tomou la palabra
L chabiano, un farol
Mas que cousa ye essa?
Todos acontra l colestrol!!!

quinta-feira, 3 de dezembro de 2009

Quiero amostrá-te...

Tu que tenes augas de quelores de cielo, de berde, de azul cobalto ou ua mistura de azul celeste i indigo.
Tu que tenes barcos, gente a sonhar an cruzeiros, mulhieres que choran ls filhos que an ti se afundórun anquanto acaçában peixes an redes de nuolos, tantos nuolos cumo ls que se tecírun nas sues bidas.
Tu que tenes charrascas , tu que tenes poder tamanho, tu que tenes sereias a anfeiteçar marinheiros e angulhes apuis de perdidos, tu que tenes gaibotas an mastros perdidos. Tu que tenes todo, cumo tu te eiludes se assi pensas!...

Deixa-me que te mostre amigo, ua tierra que nun te tenendo, surbiu l tou azul atrabeç de l cielo i l tou berde atrabeç de ls montes i de las prainuras.
I amostro-te l cielo strelhado a la nuite, de l mais puro cobalto, cun la lhuna miruolha a begiar las custelhaçones i las streilhas, nun baien eilhas a anfunisgar-se por qualquiera galaton dun planeta perdido, deseoso de lhuç i las lhiebe.
Agora bás a calhá-te, acabar cun ls tous roncos, nun baias a assustar ls ranucalhos que cantan nas lhagonas i nos charcos quaije que secos. Oube, nun lhebantes óndias, queda-te an silénço, ua nuite que seia, la nuite de l tou sossego i oube tamien ls grilhos a cantar que sperórun zanquietos que las checharras se calhássen, para nun l stragar la sue melodie dals dies calientes, cumpanhas de segadores que tamien cantan, anquanto de quadriles drobados puxan las fouces para cortar ls trigales cun sous marfolhos de torna cerrada.
Quiero amostrá-te las óndias, óndias pacíficas, adonde nun se afogan marinheiros, óndias de beilado an riba dals çantenos, daqueilhas de las senaras de la mie nineç i que de tan berdes apuis se buolben ouro, se sécan, deixan de ondiar i apuis matan la fome a ninos.
Mira ls ninos que de tan pequerricos nun se beian antre ls chougarços quando bán a ser buieiros.
Quiero amostrá-te todo deste praino, aquel que de que you te falo quando tengo saudades de la sue quietude, de las sues óndias i te besito para ber las tues i l tou praino berde que eimagino cumo sendo çanteno.
Quiero amostrá-te...

Arquivo do blogue