Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sábado, 19 de dezembro de 2009

La lhebrica na nebada



La niebe bieno
I bieno a muntónes
Ls coneilhos quedúrun
Chenos de cunfusónes

Quedórun ls coneilhos
I las lhiebres tamien
Quedában ancandiladas
Sien saber l que fazien

La lhebrica pequeinha
Fui-se eilha solica
Perdiu-se de la mai
I nun bei nadica

La lhuç de la niebe
Stá a ancandilá-la
Yá boziou i todo
E nun l baliu de nada

A querer fugir
Sbarrou nun talabanco
Como ye qu´hei-de ir
Se stá todo tan branco

Yá zasperada
Tornou a boziar
Ah maizica amada
Beni-me a achar

Anté que pal chano
Mirou assustada
I alhá na niebe
Biu ua pisagada

Era de sue mai
Debrebe la coinciu
Corriu i seguiu-la
I si la çcubriu

Mas assí i todo
Eilha iba assustada
I la mai de percurar
Yá staba mui cansada

Cansada i anraibada
Cun la sue lhebrica
Que sien l dezir nada
L fugiu solica

La mai quedou feliç
Mas percurou-l assí:
Porquei fugiste
De l pie de mi?

Nun bés que nun puodes
Tu sola scapar
Agora stás de castigo
I bás-te a deitar

La lhebrica deitou-se
Fizo l que la mai mandou
I quedou mui triste
Porque nun brincou

Las amigas stában
Todas a jogar
A oubi-las dezie
Nun me torno a scapar

sexta-feira, 18 de dezembro de 2009

Flori

Flori an Dezembre
Ua flor descreta an
Florestas de çanceinho.

Flori an Dezembre
No praino branco i friu
Semiente de Abril.

terça-feira, 15 de dezembro de 2009

Tece un xál se seda

Cun golpes de palabras
Sinte l friu
De perdidos ne l zerto
Maribundos
An dunas ancarambinadas.
Heisita
Mete-se nun capulho
Porteige-se.
Refai-se
An metamorfoses
Sal
Anfrenta la nuite
Bai.
Abana l cuorpo
I la moreira
De que se alimenta.
Fortalcida
Nun smorece
I tece
Un xál de seda.
Amerosa…
Calece.

De la polagueira de l tiempo

Einamorou-se del na scuola, antre brincos ne ls recreios i zeinhos que l pedie para fazer, para amostrar a la porsora. Era ancapaç de fazer un risco eigual a l´outro.
Lie cumo se la liçon fusse de cor, cumo repetie la tabuada dals nuobe, screbie sien erros, nien un assento faltaba a ua bogal.
Fai-me le zeinho, pedie-l, sintado al sou lhado na carteira, nua mistura de ninos de quarta cun sigunda por modo de nun copiaren ls ditados i ls porblemas de cinco ou seis cuontas. Tenien que quedar porparados pala bida de labrador anstruído ou para iren pala Guarda Fiscal ou Republicana i que assi i todo, bien pouco anstruídos eran.
Ls de la quarta, tenen que star bien porparados, para poderen passar no eisame an Miranda, dezie-l la porsora ne l meio de puxones de oureilhas i lambadas.


Fai-me l zeinho!

An menos de un sfregante l zeinho salie no sou cadernico ou na piedra, cun pouca arte, nun fura la porsora aplicar la sue arte de dar reguadas, nas manicas daqueilha nina.
Amou-lo zde pequeinha, naquel amor de nina, de ua proua anfenita de star sintada al pie dun rapaç mais bielho que l daba atençon, mais atençon que a qualquiera outra nina, spigadota i acumparada a el cun sous doze anhos, el cun sue bragueta yá a medrar a las scundidas, birado pala touça.
Serás la mie tie, custe l que custar, dixo-le quando eilha tenie doze anhos i el desasseis. Eilha quelurou de einocéncia…


Tenes que arranjar un tiu rico, cun muita baca i muita tierra dezie-l sue mai, anquanto l staba a ansinar a fazer na meia. Nun bés cumo ye la bida, la nuossa bida; a trabalhar todo l anho i apuis toma alhá metade. Esse caseiro que angorda fresco, comendo i buendo l nuosso sudor.

Nunca mais miro para ti se nun salires desta pobreza, ne l altar de Nuossa Senhora!...
Tenes que te casar rica, Mariana; tu nun me andes cun boubadas, nun te pongas nas bocas de l mundo que apuis quien tenga algo de sou, nun te quier.


Essa malha bai andando siempre ua alantre, para que nun quede carreiron ne l sítio de las agulhas, siempre ua alantre, an todas las agulhas.

Bá, a ber se te çpachas para apuis te ansinar a fazer la taloeira, ls gorros de l carcanhal i ls minguados de la punta de l pie.
Apuis tenes que daprender l ponto de garbanço i ls trocidos palas camisolas, botar remendos i muita outra cousa que toda la mulhier que se cunsidere ten que saber, cumpensar la falta de tierras cun las tues pequeinhas artes, seres antrejeitada i saberes cuidar de l home que te lhebar i de ls filhos que te fazir.

Mariana, apuis que Carlos l habie dito que querie que fusse la sue tie, nun pansaba an mais nada, iba para dous anhos. Que eirie a ser de la sue bida se Carlos era pouco mais rico que eilha, siete armanos, ua junta de bacas, un burro, dous cerrados pequerricos, ua casica cun trés quarticos para sous pais i ls filhos todos.
Porquei serie sue mai tan arganeira!...
Ancuntrában-se adónde podien sien que naide soubira.

Apuis la mai soubo, hai siempre quien fale...
Mariana fugiu para casa del, de sous pais, la única maneira que ancuntrou. Apuis lhimpórun la palha a un palheirico i fúrun para alhá, naquel amor que benie zde ninos.

Sue mai nunca l dou licença para se casar.

Que habie de you fazer cun desasseis anhos cun l cuorpo i l alma a lhebáren-me siempre pala rue de l Gato, i mie mai a dá-me porrada, dezie-me eilha eiqui hai uns dies.
Pensas que algua beç me arrependi? Nunca, cun la graça de Dius.
Tomara-l you acá, Dius l tenga an buon lhugar…
Era bien guapo, ora era, percuraba-me a mi, chena de proua, al tiempo que miraba l retrato antigo que l dei, achado ne l meio de las mies recordaçones, arcas chenas de polagueira de l tiempo, daquel tiempo an que miu pai era moço.
Tu ye que mos fuste arranjando uns retratos quando trazies ua máquina de Miranda. Agora este!... Este ye tou pai,... todo acaba!...
Será que algua beç Carlos haberie bido este retrato??!!




L gato Farruscas

Le gato Farruscas
Ye un gato siamés
Anganha-se cun las pantufas
Calça-las d´alrobés

Ye mui branquito
Cun pelo pendado
A las bezes pón-l gel

Para andar lhebantado

Quando se assusta
Fai grande rebulhiço
Cun l pelo eiriçado
Parece un pelhiço

La mai de Martica
Un die dixo-l assi:
Trago-bos ua cumpanha
A ti i a Amélie

Bíben eilhes todos
Cun grande alegria
Respeito i amisade
An porfeita harmonia

Marta toca piano
Farruscas biola
Amélie canta
I beila eilha sola

Siempre leian un lhibro
Apuis de ciar
Porque todo mundo
Ten que studar

Jogan todos juntos
I bán a passear
Scríben no cumputador
Antes de se deitar

Apuis lhában ls dientes
Antes de ir pala cama
Dán un beisico
I dizen anté manhana

Nun tablado de l mundo

Sintada na cadeira, a sfregar las manos, miraba l´einfenito, mirar ousente, tablados de triatos antigos, pistas de beilados.
Delantre, la chábena de café cun lheite i l pan cun manteiga eigual a tantos outros dezeiunos.
Nunca gustou de quemer muito, a bien dezir nien la buntade l pedie. Mais ningua gana que nun fusse pisar bolando, cuorpo drubado cumo se ls uossos fússen tenrilhas, ls músclos fierro i al mesmo tiempo miadas de seda, drobada subre eilha mesma.
Apuis, bebiu un trago i mirou-me cun aqueilhes uolhos de quelor de abelhana na cena de Natal i apuis de angolhir dixo-me: Sabes, you fui beilarina muito anho; quando ls uossos yá stalhában un cibico, punírun outra rapaza nuoba no miu lhugar i you sien ls tablados, fui nuite sien streilhas. Apuis, inda ansinei muito anho; inda ansino agora quando quedo a mirar i, a mirar beilo nas puntas de ls pies, bestida cun bestidos rodados de ourgandi i calçada cun çabrinas.
Ne ls mius pensamientos eilhes, ls que stán eiqui sintados a dezeiunar-se, stan todos a beilar comigo l Lhago de ls Cisnes, an qualquiera tablado de l mundo.
Anté ls que se quédan nas cadeiras de ruodas alhá stan.
Mais un trago i ua mordiscada ne l pan, al modo de quien nun ten muita gana. Un maçcar debrebe para tornar a beilar anquanto falaba comigo, uolhos a parecéren streilhas.
You miraba para eilha a eimaginar cumo serie guapa i graciosa! Inda agora ye cun uitenta anhos. A pensar, eimaginei-me naqueilha eidade.
De repente uolhos assustados, lhágrimas cara abaixo...
Ye siempre assi,... outra beç! Çculpa. Que bergonha para ua beilarina...
Anda mie streilha, bén! Dá-me la mano que yá tornas lhabadica i perfumada para bolares para outro tablado, dixo-l la ampregada de la residéncia para eidosos. Seguiu cun passos anciertos i cun aqueilha maneira eilebada, de beilarina d´antiempos!
Sabes? A las bezes tomara de star cun la cabeça aboubalhada para nun antender las zgrácias de la bida mas apuis tamien penso l que serie bibir sien ls mius beilados i cun eilhes quiero quedar siempre, dixo-me eilha apuis que bolbiu.
Cuntinou a mirar i a beilar als sonidos de las ourquestras que quedórun para siempre grabados na sue alma, al mesmo tiempo que falaba.
Quedei a pensar i, cuido que, por muito que faga sufrir un sentir la amputéncia, siempre será melhor star an porfeito juízo.

Stou eilhi

Bén!


Dá-me la mano
Armano
Amigo
Quiero lhebá-te
Comigo.
Quiero
Que comigo mires
La parede de piedra
Arrimada
A barro burmeilho
Dóndio
Ua murailha tecida.


Cheira l mofo berde
Resfolga l aire
I berás an cada piedra
An cada gota
De la gelada derretida
Muito de mi.
Apuis
Chube las scaleiras…
Stou eilhi!


Arquivo do blogue