Cheira a afelhós na sartiana
Cheira a outro anho
A ancomeçar manhana
Cheira a manjares
Fiede a fome
Daquilho que a un sobra
Mas que outro nun come
Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
quinta-feira, 31 de dezembro de 2009
quarta-feira, 30 de dezembro de 2009
Eirá a ser
Stamos acerquita de l fin de anho, este anho de 2009, que fui l´anho an que you fiç sessenta anhos, nun son muitos, mas tamien nun sou poucos. Tamien fui l´anho an que aposentei, custoso para muita giente, sobretodo para aqueilhes que nun ténen outros antresses ou nun ls crian i assi se beian cun to l tiempo i sien tener cun que l acupar. Nun ye l miu causo, tengo muito, anque astanho nun tenga aporbeitado l tiempo dua forma mui porbeitosa.
Fui ´l anho an que ancomecei a screbir an Mirandés, no die 1 de Janeiro fiç l miu blog an pertués i ancomecei a publicar stórias i poemas ne l Luso Poemas que andában an gabetas i que naide coincie. Poucos dies apuis criei l blog Especiosameuamor, adonde agora stou a screbir i atrabeç del coincie giente que apuis ancuntrei i de quien gusto muito. Atrabeç del fui cumbidada por Amadeu Ferreira a screbir un lhibro de poesie i que yé stá porparado para antregar na eiditora. Fui un anho de alguas supresas, anque you nun ache que tebisse sido un anho mui çécional.
Anho Nuobo, bida nuoba, hai que ancomeçar melhor, para seguir ls dies cun más aplicaçon de ls antresses pessoales que tengo.
Nun sei porquei, mas çque me aposentei, tube mais clara cuncéncia que yá staba nua eidade abançadota i que nun poderie çperdiçar l tiempo; assi tengo que fazer!
Fazer por ancomeçar bien cada anho, adbertido, an fiesta i de perferéncia a beilar. Ye assi que fazerei astanho, cuonto ir a beilar cun l miu tiu que algo custoso fui cumbencé-lo mas que decerteza bai a gostar, ua beç que eirá ancuntrá-se cun muita giente de l sou tiempo i inda para más stá na sue tierra.
Para ua fiesta stou siempre pronta, assi cumo stou pronta para qualquiera ajuntouro i subretodo cun amigos.
L´anho de 2010 bai a ser buono!... L que ancomeça bien,… acaba bien. Assi será.
Para mi eirá a ser un anho de grande criatibidade i creçer de saber, pormeto you a mi mesma.
Fui ´l anho an que ancomecei a screbir an Mirandés, no die 1 de Janeiro fiç l miu blog an pertués i ancomecei a publicar stórias i poemas ne l Luso Poemas que andában an gabetas i que naide coincie. Poucos dies apuis criei l blog Especiosameuamor, adonde agora stou a screbir i atrabeç del coincie giente que apuis ancuntrei i de quien gusto muito. Atrabeç del fui cumbidada por Amadeu Ferreira a screbir un lhibro de poesie i que yé stá porparado para antregar na eiditora. Fui un anho de alguas supresas, anque you nun ache que tebisse sido un anho mui çécional.
Anho Nuobo, bida nuoba, hai que ancomeçar melhor, para seguir ls dies cun más aplicaçon de ls antresses pessoales que tengo.
Nun sei porquei, mas çque me aposentei, tube mais clara cuncéncia que yá staba nua eidade abançadota i que nun poderie çperdiçar l tiempo; assi tengo que fazer!
Fazer por ancomeçar bien cada anho, adbertido, an fiesta i de perferéncia a beilar. Ye assi que fazerei astanho, cuonto ir a beilar cun l miu tiu que algo custoso fui cumbencé-lo mas que decerteza bai a gostar, ua beç que eirá ancuntrá-se cun muita giente de l sou tiempo i inda para más stá na sue tierra.
Para ua fiesta stou siempre pronta, assi cumo stou pronta para qualquiera ajuntouro i subretodo cun amigos.
L´anho de 2010 bai a ser buono!... L que ancomeça bien,… acaba bien. Assi será.
Para mi eirá a ser un anho de grande criatibidade i creçer de saber, pormeto you a mi mesma.
sábado, 19 de dezembro de 2009
La lhebrica na nebada

La niebe bieno
I bieno a muntónes
Ls coneilhos quedúrun
Chenos de cunfusónes
Quedórun ls coneilhos
I las lhiebres tamien
Quedában ancandiladas
Sien saber l que fazien
La lhebrica pequeinha
Fui-se eilha solica
Perdiu-se de la mai
I nun bei nadica
La lhuç de la niebe
Stá a ancandilá-la
Yá boziou i todo
E nun l baliu de nada
A querer fugir
Sbarrou nun talabanco
Como ye qu´hei-de ir
Se stá todo tan branco
Yá zasperada
Tornou a boziar
Ah maizica amada
Beni-me a achar
Anté que pal chano
Mirou assustada
I alhá na niebe
Biu ua pisagada
Era de sue mai
Debrebe la coinciu
Corriu i seguiu-la
I si la çcubriu
Mas assí i todo
Eilha iba assustada
I la mai de percurar
Yá staba mui cansada
Cansada i anraibada
Cun la sue lhebrica
Que sien l dezir nada
L fugiu solica
La mai quedou feliç
Mas percurou-l assí:
Porquei fugiste
De l pie de mi?
Nun bés que nun puodes
Tu sola scapar
Agora stás de castigo
I bás-te a deitar
La lhebrica deitou-se
Fizo l que la mai mandou
I quedou mui triste
Porque nun brincou
Las amigas stában
Todas a jogar
A oubi-las dezie
Nun me torno a scapar
I bieno a muntónes
Ls coneilhos quedúrun
Chenos de cunfusónes
Quedórun ls coneilhos
I las lhiebres tamien
Quedában ancandiladas
Sien saber l que fazien
La lhebrica pequeinha
Fui-se eilha solica
Perdiu-se de la mai
I nun bei nadica
La lhuç de la niebe
Stá a ancandilá-la
Yá boziou i todo
E nun l baliu de nada
A querer fugir
Sbarrou nun talabanco
Como ye qu´hei-de ir
Se stá todo tan branco
Yá zasperada
Tornou a boziar
Ah maizica amada
Beni-me a achar
Anté que pal chano
Mirou assustada
I alhá na niebe
Biu ua pisagada
Era de sue mai
Debrebe la coinciu
Corriu i seguiu-la
I si la çcubriu
Mas assí i todo
Eilha iba assustada
I la mai de percurar
Yá staba mui cansada
Cansada i anraibada
Cun la sue lhebrica
Que sien l dezir nada
L fugiu solica
La mai quedou feliç
Mas percurou-l assí:
Porquei fugiste
De l pie de mi?
Nun bés que nun puodes
Tu sola scapar
Agora stás de castigo
I bás-te a deitar
La lhebrica deitou-se
Fizo l que la mai mandou
I quedou mui triste
Porque nun brincou
Las amigas stában
Todas a jogar
A oubi-las dezie
Nun me torno a scapar
Etiquetas:
Cuontas de nineç
sexta-feira, 18 de dezembro de 2009
Flori
Flori an Dezembre
Ua flor descreta an
Florestas de çanceinho.
Flori an Dezembre
No praino branco i friu
Semiente de Abril.
Ua flor descreta an
Florestas de çanceinho.
Flori an Dezembre
No praino branco i friu
Semiente de Abril.
terça-feira, 15 de dezembro de 2009
Tece un xál se seda
Cun golpes de palabras
Sinte l friu
De perdidos ne l zerto
Maribundos
An dunas ancarambinadas.
Heisita
Mete-se nun capulho
Porteige-se.
Refai-se
An metamorfoses
Sal
Anfrenta la nuite
Bai.
Abana l cuorpo
I la moreira
De que se alimenta.
Fortalcida
Nun smorece
I tece
Un xál de seda.
Amerosa…
Calece.
Sinte l friu
De perdidos ne l zerto
Maribundos
An dunas ancarambinadas.
Heisita
Mete-se nun capulho
Porteige-se.
Refai-se
An metamorfoses
Sal
Anfrenta la nuite
Bai.
Abana l cuorpo
I la moreira
De que se alimenta.
Fortalcida
Nun smorece
I tece
Un xál de seda.
Amerosa…
Calece.
De la polagueira de l tiempo
Einamorou-se del na scuola, antre brincos ne ls recreios i zeinhos que l pedie para fazer, para amostrar a la porsora. Era ancapaç de fazer un risco eigual a l´outro.
Lie cumo se la liçon fusse de cor, cumo repetie la tabuada dals nuobe, screbie sien erros, nien un assento faltaba a ua bogal.
Fai-me le zeinho, pedie-l, sintado al sou lhado na carteira, nua mistura de ninos de quarta cun sigunda por modo de nun copiaren ls ditados i ls porblemas de cinco ou seis cuontas. Tenien que quedar porparados pala bida de labrador anstruído ou para iren pala Guarda Fiscal ou Republicana i que assi i todo, bien pouco anstruídos eran.
Ls de la quarta, tenen que star bien porparados, para poderen passar no eisame an Miranda, dezie-l la porsora ne l meio de puxones de oureilhas i lambadas.
Fai-me l zeinho!
An menos de un sfregante l zeinho salie no sou cadernico ou na piedra, cun pouca arte, nun fura la porsora aplicar la sue arte de dar reguadas, nas manicas daqueilha nina.
Amou-lo zde pequeinha, naquel amor de nina, de ua proua anfenita de star sintada al pie dun rapaç mais bielho que l daba atençon, mais atençon que a qualquiera outra nina, spigadota i acumparada a el cun sous doze anhos, el cun sue bragueta yá a medrar a las scundidas, birado pala touça.
Serás la mie tie, custe l que custar, dixo-le quando eilha tenie doze anhos i el desasseis. Eilha quelurou de einocéncia…
Tenes que arranjar un tiu rico, cun muita baca i muita tierra dezie-l sue mai, anquanto l staba a ansinar a fazer na meia. Nun bés cumo ye la bida, la nuossa bida; a trabalhar todo l anho i apuis toma alhá metade. Esse caseiro que angorda fresco, comendo i buendo l nuosso sudor.
Nunca mais miro para ti se nun salires desta pobreza, ne l altar de Nuossa Senhora!...
Tenes que te casar rica, Mariana; tu nun me andes cun boubadas, nun te pongas nas bocas de l mundo que apuis quien tenga algo de sou, nun te quier.
Essa malha bai andando siempre ua alantre, para que nun quede carreiron ne l sítio de las agulhas, siempre ua alantre, an todas las agulhas.
Bá, a ber se te çpachas para apuis te ansinar a fazer la taloeira, ls gorros de l carcanhal i ls minguados de la punta de l pie.
Apuis tenes que daprender l ponto de garbanço i ls trocidos palas camisolas, botar remendos i muita outra cousa que toda la mulhier que se cunsidere ten que saber, cumpensar la falta de tierras cun las tues pequeinhas artes, seres antrejeitada i saberes cuidar de l home que te lhebar i de ls filhos que te fazir.
Mariana, apuis que Carlos l habie dito que querie que fusse la sue tie, nun pansaba an mais nada, iba para dous anhos. Que eirie a ser de la sue bida se Carlos era pouco mais rico que eilha, siete armanos, ua junta de bacas, un burro, dous cerrados pequerricos, ua casica cun trés quarticos para sous pais i ls filhos todos.
Porquei serie sue mai tan arganeira!...
Ancuntrában-se adónde podien sien que naide soubira.
Apuis la mai soubo, hai siempre quien fale...
Mariana fugiu para casa del, de sous pais, la única maneira que ancuntrou. Apuis lhimpórun la palha a un palheirico i fúrun para alhá, naquel amor que benie zde ninos.
Sue mai nunca l dou licença para se casar.
Que habie de you fazer cun desasseis anhos cun l cuorpo i l alma a lhebáren-me siempre pala rue de l Gato, i mie mai a dá-me porrada, dezie-me eilha eiqui hai uns dies.
Pensas que algua beç me arrependi? Nunca, cun la graça de Dius.
Tomara-l you acá, Dius l tenga an buon lhugar…
Era bien guapo, ora era, percuraba-me a mi, chena de proua, al tiempo que miraba l retrato antigo que l dei, achado ne l meio de las mies recordaçones, arcas chenas de polagueira de l tiempo, daquel tiempo an que miu pai era moço.
Tu ye que mos fuste arranjando uns retratos quando trazies ua máquina de Miranda. Agora este!... Este ye tou pai,... todo acaba!...
Será que algua beç Carlos haberie bido este retrato??!!
Lie cumo se la liçon fusse de cor, cumo repetie la tabuada dals nuobe, screbie sien erros, nien un assento faltaba a ua bogal.
Fai-me le zeinho, pedie-l, sintado al sou lhado na carteira, nua mistura de ninos de quarta cun sigunda por modo de nun copiaren ls ditados i ls porblemas de cinco ou seis cuontas. Tenien que quedar porparados pala bida de labrador anstruído ou para iren pala Guarda Fiscal ou Republicana i que assi i todo, bien pouco anstruídos eran.
Ls de la quarta, tenen que star bien porparados, para poderen passar no eisame an Miranda, dezie-l la porsora ne l meio de puxones de oureilhas i lambadas.
Fai-me l zeinho!
An menos de un sfregante l zeinho salie no sou cadernico ou na piedra, cun pouca arte, nun fura la porsora aplicar la sue arte de dar reguadas, nas manicas daqueilha nina.
Amou-lo zde pequeinha, naquel amor de nina, de ua proua anfenita de star sintada al pie dun rapaç mais bielho que l daba atençon, mais atençon que a qualquiera outra nina, spigadota i acumparada a el cun sous doze anhos, el cun sue bragueta yá a medrar a las scundidas, birado pala touça.
Serás la mie tie, custe l que custar, dixo-le quando eilha tenie doze anhos i el desasseis. Eilha quelurou de einocéncia…
Tenes que arranjar un tiu rico, cun muita baca i muita tierra dezie-l sue mai, anquanto l staba a ansinar a fazer na meia. Nun bés cumo ye la bida, la nuossa bida; a trabalhar todo l anho i apuis toma alhá metade. Esse caseiro que angorda fresco, comendo i buendo l nuosso sudor.
Nunca mais miro para ti se nun salires desta pobreza, ne l altar de Nuossa Senhora!...
Tenes que te casar rica, Mariana; tu nun me andes cun boubadas, nun te pongas nas bocas de l mundo que apuis quien tenga algo de sou, nun te quier.
Essa malha bai andando siempre ua alantre, para que nun quede carreiron ne l sítio de las agulhas, siempre ua alantre, an todas las agulhas.
Bá, a ber se te çpachas para apuis te ansinar a fazer la taloeira, ls gorros de l carcanhal i ls minguados de la punta de l pie.
Apuis tenes que daprender l ponto de garbanço i ls trocidos palas camisolas, botar remendos i muita outra cousa que toda la mulhier que se cunsidere ten que saber, cumpensar la falta de tierras cun las tues pequeinhas artes, seres antrejeitada i saberes cuidar de l home que te lhebar i de ls filhos que te fazir.
Mariana, apuis que Carlos l habie dito que querie que fusse la sue tie, nun pansaba an mais nada, iba para dous anhos. Que eirie a ser de la sue bida se Carlos era pouco mais rico que eilha, siete armanos, ua junta de bacas, un burro, dous cerrados pequerricos, ua casica cun trés quarticos para sous pais i ls filhos todos.
Porquei serie sue mai tan arganeira!...
Ancuntrában-se adónde podien sien que naide soubira.
Apuis la mai soubo, hai siempre quien fale...
Mariana fugiu para casa del, de sous pais, la única maneira que ancuntrou. Apuis lhimpórun la palha a un palheirico i fúrun para alhá, naquel amor que benie zde ninos.
Sue mai nunca l dou licença para se casar.
Que habie de you fazer cun desasseis anhos cun l cuorpo i l alma a lhebáren-me siempre pala rue de l Gato, i mie mai a dá-me porrada, dezie-me eilha eiqui hai uns dies.
Pensas que algua beç me arrependi? Nunca, cun la graça de Dius.
Tomara-l you acá, Dius l tenga an buon lhugar…
Era bien guapo, ora era, percuraba-me a mi, chena de proua, al tiempo que miraba l retrato antigo que l dei, achado ne l meio de las mies recordaçones, arcas chenas de polagueira de l tiempo, daquel tiempo an que miu pai era moço.
Tu ye que mos fuste arranjando uns retratos quando trazies ua máquina de Miranda. Agora este!... Este ye tou pai,... todo acaba!...
Será que algua beç Carlos haberie bido este retrato??!!
Etiquetas:
Cuontas no femenino
L gato Farruscas
Le gato Farruscas
Ye un gato siamés
Anganha-se cun las pantufas
Calça-las d´alrobés
Ye mui branquito
Cun pelo pendado
A las bezes pón-l gel
Para andar lhebantado
Quando se assusta
Fai grande rebulhiço
Cun l pelo eiriçado
Parece un pelhiço
La mai de Martica
Un die dixo-l assi:
Trago-bos ua cumpanha
A ti i a Amélie
Bíben eilhes todos
Cun grande alegria
Respeito i amisade
An porfeita harmonia
Marta toca piano
Farruscas biola
Amélie canta
I beila eilha sola
Siempre leian un lhibro
Apuis de ciar
Porque todo mundo
Ten que studar
Jogan todos juntos
I bán a passear
Scríben no cumputador
Antes de se deitar
Apuis lhában ls dientes
Antes de ir pala cama
Dán un beisico
I dizen anté manhana
Ye un gato siamés
Anganha-se cun las pantufas
Calça-las d´alrobés
Ye mui branquito
Cun pelo pendado
A las bezes pón-l gel
Para andar lhebantado
Quando se assusta
Fai grande rebulhiço
Cun l pelo eiriçado
Parece un pelhiço
La mai de Martica
Un die dixo-l assi:
Trago-bos ua cumpanha
A ti i a Amélie
Bíben eilhes todos
Cun grande alegria
Respeito i amisade
An porfeita harmonia
Marta toca piano
Farruscas biola
Amélie canta
I beila eilha sola
Siempre leian un lhibro
Apuis de ciar
Porque todo mundo
Ten que studar
Jogan todos juntos
I bán a passear
Scríben no cumputador
Antes de se deitar
Apuis lhában ls dientes
Antes de ir pala cama
Dán un beisico
I dizen anté manhana
Etiquetas:
Cuontas de nineç
