Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 25 de janeiro de 2010

Fuge-me

Porque serei letra ou palabra
Se you frase nun sei custruir
Porque balbucio ls sonidos
Se you nada te sei dezir

Percuro nas palabras
Ua forma de chegar
A un çtino
D'adonde acabo por tornar

De las benas fuge-me la paixon
De las manos fuge-me l carino
De la boca fuge-me l beiso
De ls pies fuge-me l camino

Para que sou you l que sou
Se l que sou you nun sei ser
Porque me sfaqueio
Sabendo que bai a doler

Para que hei-de ser palabra
Se palabra nun sei screbir
Para que serei manhana
Se you l'hoije nun sei bibir

Para que scribo
Se nien sequiera you bou ler

Para ua nubre

Porquei neste mundo haberá
tanta cousa para atrapalhar!?
A caminar storban-me las alas
Ls pies atrapalhan-me l bolar

Las prumas quédan-me nos trampos
Ls pies prenden-se-me al chano
Quiero bolar i nun puodo
I nun hai quien me deia la mano

You starie bien nua nubre
Acocadica al pie de la lhuna
A bater las alas cuntenta
Nun me dolerie tanto la queluna

A las bezes si ando alhá
A tratos a telas i poemas
Mas lhougo apuis aterro acá
I cuntinan-me ls porblemas

Quiero quedar nua nubre
Cun streilhas a relhampar
Al pie de l sol quedarei
Nun me tornarei a queixar

Buonos dies Sol!

L zumidificador yá stá a sfregar las manos de alíbio, tan cansado que stá de trabalhar. Salíran dalhá agora mesmo seis litros de auga. Al menos sirbe para poner no fierro de passar, guardada an garrafones para quando la roupa stá angurriada i tesa de secura. Ye la lei de la natureza, i,l que se tira an balhor na casa, pon-se an brilho nas priegas de la saia i de l xambre i todo sigue sou camino.
L sol dá fuorça i alegrie i por essas rues sparige miel an cuorpos amargosos de Eimbierno.
Yá beio la Sierra de Sintra, l Castielho ampruado a guardar la stória, L Palácio a mostrá-se antre árboles que yá l apetece botar gromos.
Buonos dies sol, bienbenido seias!

quinta-feira, 21 de janeiro de 2010

Papeles i mais papeles

Botando fuora,
botando i mais botando,
quedo pensando

cumo tanto hai para botar.
Restos de ua profisson,
un nome eiqui, un retrato eilhi...
Mira, este yá ye doutor,

aqueilha doutora...
Este eiqui que se zbiou
que bida será,

adonde andará agora!?

Pastas chenas de papeles
muita hora a trabalhar,
boto fuora sien mirar,
porque se muito miro
inda ls torno a guardar.

Sacos chenos de recordaçones
dun trabailho de paixon
agora l tiempo ye para mi
antrega de alma i coraçon.

terça-feira, 19 de janeiro de 2010

Flor d´ Eimbierno
Tu sós singela
i registente a la gilada;
drumes an cama de niebe
perfumando la madrugada.

Amenaças l friu,
de pies anfrentas l aire de riba
i quando l çanceinho ben,
drobas-te i, nun caindo,
sales fortalcida.

Tu sós flor de l norte,
simpres i ambergonhada,
amiga quando arrecuolhes,
ua abeilha perdida
i ancarambinada.

Flor mulhier tu sós
i nisso nun hai anganho;
flor que flure cumo tu
ne l Eimbierno,
ye capaç de florir todo l anho!

Flor coraige,
you te chamo!

domingo, 17 de janeiro de 2010

L bendedor de sardinas

A las bezes lembramos-mos de cousas sien saber porquei. Hoije al mirar para un reloijo de pulso mui antigo lembrou-se-me de tiu Pandielha i peç que l stou a ber cun aqueilhes uolhicos bibos a apergonar las sardinas ne l rechino de l sol; si, al rechino que las sardinas sigundo dízen solo son buonas nos meses sien “ré”. Ora, meses sien ré, bán de S. Juan a Agosto, cada un mais caliente que l outro.
Na boca de tiu Pandielha las sardinas eran siempre mui buonas, anque stubíssen cozidas cun sal i cun l sol que l batie nas horas de camino an riba de l lhombo de l burro, antre las aldés, anté que na caixa nun habie ua que fusse. Yá tenien passado al menos mais un die no camboio de Matosinhos anté Dues Eigreijas i mais quaije que outro tanto deilhi anté Malhadas bien tapadicas cun l sal.
Las sardinas que nun bendisse, serien mais tarde bendidas yá sien la cabeça i mesmo assi ls dientes i ls uolhos fugien atrás deilhas. Nunca naide apanhou ningua maleita cun las que quemiu, porque mesmo que castanhas al pie de la spina, l beneno nunca era la quantidade que chegasse para fazer ua sfuira, por tan pouca se quemie..
Tornando al reloijo antigo. Un die tiu Pandielha apareciu cun un reloijo de pulso. Isto de modas tamien chegou un die a tiu Pandielha i, nua feira de l Naso apuis que bendiu las sardinas todas fui-se a sr. Zé Luís para que l bendisse un reloijo. Se yá habie lhabradores cun reloijo, porquei nun habie de tener el, l comerciante de sardinas i chicharros que inda porriba tenie que chegar a horas al camboio!?
Poucos dies apuis fui tiu Pandilha a bender sardinas cun l reloijo de cinta negra, ne l pulso.
Ah tiu Pandielha, que reloijo mais guapo teneis!! A que horas son?
El que nun sabie ler nien ber las horas, mirando pal reloijo i a seguir pa la rapaza, dixo-l: Ah filha, mira tu, para que nun digas que te anganho!...

quinta-feira, 14 de janeiro de 2010

Die quinze ye la fiesta de Santo Amaro, na Speciosa

Las Pandorcas terminórun hoije i fúrun mui animadas.
Manhana hai missa a las onze. Ne l ancomeço de la tarde fai-se lhume na sede de la Associaçon i l cumbíbio bai pula nuite drento. Ye serbida la ceia para todo mundo cuja eimenta ye: Chichas bariadas cun garbanços, assi un rancho mirandés i inda marrana, fruta, roscos i sodos. L bino ye de la Teixeira, tierra de un de ls mardomos i mui buono.
Para çfazer la cena, bai inda a haber baile.
Pormete!...
Quien será que eirá a cargar "la bandeira!!??"

Arquivo do blogue