Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quarta-feira, 27 de janeiro de 2010

Ua pouca de calor nun die friu


Salida de l auga( Hai un poema publicado deste quadro, cun este títalo). Fui pintado cun base nua stória que me cuntában an nina, de ua moura ancantada)


Las tues manos son poemas

que declamas sien saber

cun çansebelidade i fuorça

la fuorça que te fai bancir


Las tues manos son fiestas
mesmo que feitas a priessa

porque depressa tu bibes

siempre, siempre a correr


Las tues manos son bida

ásparas, gretadas, queimadas

se tornórun amerosas

para me ajudar a nacer

Lhibres
Las tues manos son trabalho
tanto tanto i tan çfrente

que las tues manos nun ténen

tiempo para bibir
Tentaçon cósmica


Las tues manos son magie


de nada fazendo todo


ponendo na boca de ls filhos


l pan que nun tenen para quemer


Quanta selombra!

Quanta selombra a scurecer
La lhuç dua mulhier
Dius…
Quanta selombra!

Que puosse
Que boubeira
Amor nun puode ser!
Quanta mais bai a morrer
Anté que beia
Quien debe
L que todo mundo
Puode ber!

Mais ua
Ua mais
Que la lhuç perdiu
Daquilho que fui
Sue bida an ais!

segunda-feira, 25 de janeiro de 2010

Fuge-me

Porque serei letra ou palabra
Se you frase nun sei custruir
Porque balbucio ls sonidos
Se you nada te sei dezir

Percuro nas palabras
Ua forma de chegar
A un çtino
D'adonde acabo por tornar

De las benas fuge-me la paixon
De las manos fuge-me l carino
De la boca fuge-me l beiso
De ls pies fuge-me l camino

Para que sou you l que sou
Se l que sou you nun sei ser
Porque me sfaqueio
Sabendo que bai a doler

Para que hei-de ser palabra
Se palabra nun sei screbir
Para que serei manhana
Se you l'hoije nun sei bibir

Para que scribo
Se nien sequiera you bou ler

Para ua nubre

Porquei neste mundo haberá
tanta cousa para atrapalhar!?
A caminar storban-me las alas
Ls pies atrapalhan-me l bolar

Las prumas quédan-me nos trampos
Ls pies prenden-se-me al chano
Quiero bolar i nun puodo
I nun hai quien me deia la mano

You starie bien nua nubre
Acocadica al pie de la lhuna
A bater las alas cuntenta
Nun me dolerie tanto la queluna

A las bezes si ando alhá
A tratos a telas i poemas
Mas lhougo apuis aterro acá
I cuntinan-me ls porblemas

Quiero quedar nua nubre
Cun streilhas a relhampar
Al pie de l sol quedarei
Nun me tornarei a queixar

Buonos dies Sol!

L zumidificador yá stá a sfregar las manos de alíbio, tan cansado que stá de trabalhar. Salíran dalhá agora mesmo seis litros de auga. Al menos sirbe para poner no fierro de passar, guardada an garrafones para quando la roupa stá angurriada i tesa de secura. Ye la lei de la natureza, i,l que se tira an balhor na casa, pon-se an brilho nas priegas de la saia i de l xambre i todo sigue sou camino.
L sol dá fuorça i alegrie i por essas rues sparige miel an cuorpos amargosos de Eimbierno.
Yá beio la Sierra de Sintra, l Castielho ampruado a guardar la stória, L Palácio a mostrá-se antre árboles que yá l apetece botar gromos.
Buonos dies sol, bienbenido seias!

quinta-feira, 21 de janeiro de 2010

Papeles i mais papeles

Botando fuora,
botando i mais botando,
quedo pensando

cumo tanto hai para botar.
Restos de ua profisson,
un nome eiqui, un retrato eilhi...
Mira, este yá ye doutor,

aqueilha doutora...
Este eiqui que se zbiou
que bida será,

adonde andará agora!?

Pastas chenas de papeles
muita hora a trabalhar,
boto fuora sien mirar,
porque se muito miro
inda ls torno a guardar.

Sacos chenos de recordaçones
dun trabailho de paixon
agora l tiempo ye para mi
antrega de alma i coraçon.

terça-feira, 19 de janeiro de 2010

Flor d´ Eimbierno
Tu sós singela
i registente a la gilada;
drumes an cama de niebe
perfumando la madrugada.

Amenaças l friu,
de pies anfrentas l aire de riba
i quando l çanceinho ben,
drobas-te i, nun caindo,
sales fortalcida.

Tu sós flor de l norte,
simpres i ambergonhada,
amiga quando arrecuolhes,
ua abeilha perdida
i ancarambinada.

Flor mulhier tu sós
i nisso nun hai anganho;
flor que flure cumo tu
ne l Eimbierno,
ye capaç de florir todo l anho!

Flor coraige,
you te chamo!

Arquivo do blogue