Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

domingo, 14 de fevereiro de 2010

Si, you sei!




Si, you sei
que depuis de l çponer,
outro die ben.

Si, you sei
que depuis de l bermelhon
cun que se çpide l die,
outro die benerá,
outra luç buolbirá,
roixa, laranja an claron.

Si, you sei…
Mas tamien sei qu'hai nuites
an que l cuorpo
me tembra de friu
i tengo miedo de la scuridon.

Sabes sol de la tarde?
Nun puodo cuntar cul lhunar
porque de fases ye la lhuna.
Uas bezes doce a amar,
outras bezes dura i cruda.

Por isso sol de l poente,
tan burmeilho de paixon,
nun me deixes antregue a la nuite
tira-me desta scuridon.

Dizes-me…
que tenes pouca lhuç,
sol poente?

De pouca stou you carente!
Manhana, al amanhecer
pormeto que te bou a ber,
bien cedico, a Naciente

L die de ls namorados




Yá nun ye la pormeira beç que digo eiqui isto. Nun gusto destes dies de nomiada, l die de l pai, de la mai, de la mulhier i este que ye l die de San Balantin, mais coincido pul die de ls namorados. Nun gusto porque me fiede siempre a negócio, para muitos se aporbeitáren de l die para haber inda mais cunsumismo do que l que yá hai.


Die de ls namorados ten que ser to ls dies i se nun l ye to ls dies inda an namorados, mais bal que nun se namoren, mala seinha ye...


Anque nun dando balor als dies por aquilho an que fúrun streformados, cuido que siempre para algo sírben, chamando l´atençon para cousas amportantes.


Este an special, poderá serbir para pensar seriamente na bioléncia que se ouserba antre namorados i que ten benido a medrar ne ls redadeiros anhos.
Falo an bioléncia física de rapaç para rapaza, talbeç por el tener mais fuorça, mas tamien bioléncia psicológica, mui peligrosa, tanto de la parte de l home cumo de la mulhier. Dambas a dues, son seinhas de que l respeito se perdiu mesmo nua altura an que la bida ten todo para ser ua bida an mar de rosas, de einamoramiento.
L más preocupante ye que, anque cun esse clima de bioléncia, an beç de se apartáren, muitos se casan i claro que solo puode resultar mal.

sábado, 13 de fevereiro de 2010

Pecados doutros


Camino por un touçon cun arboles rachadas por chíçpas, fracas, quaije a scá-se. Beio acercá-se ua nubre negra a fungar, relhistros que se cruzan ne l cielo, todo a caminar a dreitos eiqui, medonho. Stou admirado cun l que beio i tengo miedo...
Tengo miedo que outras chíçpas béngan, que mais arboles máten, que la floresta quede inda mais pobre i nun aguante cun la mundiada...

Camino solo, solico, na punta dun cuntinente de pelo ruço i stou amachacado contra l mar de óndias medonhas...
Todo mundo stá ambaído cun arraiales, botando foguetes an todos ls sentidos, nun einfierno de barulho, an broça de palabras.
Camino cheno de fome i sede a rezar peniténcias de pecados que nun son mius i a pagar pormessas cun ls joeilhos a botar sangre...

quinta-feira, 11 de fevereiro de 2010

Sonhai,sonhai!!!


Spertei cun las poças ls uolhos
rasicas d´auga salgada.
Quije-me lembrar de ls suonhos
cousadores de la mundiada.

Outras bezes amanheço
cun ls uolhos a rir primabera.
Lhembro-los un pouco a l´ampeço
mas squeço-me lhougo l qu´era.

Ls suonhos! Cachos pequeinhos
misturas de l que passemos.
Ls suonhos tamien son deseios
de la bida cun que sonhemos.

Mas ls melhores que tenemos
son quando stamos spiertos.
Son alas que nós ponemos
an postigos siempre abiertos.

Sonhai, sonhai, que l sonhar
la liberdade garante.
An suonho podeis biajar
l mundo anteiro, nun sfregante.




terça-feira, 9 de fevereiro de 2010

Lhebai-lo!

Cabemos todos ne ls poemas
Todos falan la nuossa lhéngua
Alhá stan ls buossos sentires.
Se tristes spertarmos
L poema ye ua salina.
Mas se al spertar
Ua risada damos
L poema faç-se jardin
Cun paredes de cristal.
Mas áh!
A las bezes l poema ye amor
I nesse amor el bibe,
Ri i chora
De delor de amor!
Quiero fazer an cada poema
L buosso suonho
La buossa zeiluzon
La buossa miraige
Le buosso perdon.

Lhebai-lo!
Del solo me restarán
Ls delores de l parto.

Spera-te...




Fuste-te...
Cumo se furas
Un cabalho de corrida
An arenas sien fin
A buscar bitórias.

A galope perdiste-te
Caminando por bosques
Adonde nun tenies aldaba
Para prender mimórias.

Spera-te...
Ne l puial de l cansaço
Sigurando nas manos
Ls suonhos que remendou.

Camina...
Agarrada a tous braços
A que un die se sigurou
Para remar an remolinos
I an tous beisos se afundou.

Spera-te...
Nas scaleiras de l´ alma
Para que scaleira a scaleira
Baias chubindo
An chubida berdadeira.

Nun te ambaias
Cun l´auga
Que se scapou
Debagarico
De l´ougueira.

Spera-te...
Nun naciente a berbolhar.


domingo, 7 de fevereiro de 2010

L ribeirico

Stá alegre l reibirico. Sues piedras i fondo lhimpos amostran que la mundiada que todo arrastra l lhabou.
Pequeinhas cachoneiras tocan un sonido que, naquel siléncio, fai drumir qualquiera dependiente de malzinas i bubedor de chá de maçanielha.
Miro-l de riba por adonde bou a caminar. Brinca feliç que nien un chibico apuis que mamou l lheite de las tetas de sue mai. Chube nas piedras que forman la barraige i apuis deixa-se cair por eilhas abaixo, alisando-las; no berano hán-de prender la auga para regar las huortas de cidade cumo eiqui se diç, i banhar ls parricos.
Ye l ribeiro que me sirbe de cumpanha nas mies caminadas.
La mie perra Jomba batiu-me a la puorta de la cozinha a zafiar-me i, alhá fumos las dues. Apuis de atrabessar l túnel de la staçon de ls camboios dámos cun un cerrado que seguiremos por sou camino de tierra, bien anlhudrigado agora. Yá quantá que nun íbamos i por isso nun sabíemos de l stado an que ls jipes l habien deixado.
Dun lhado huorticas, de l´outro un monte bien a pique adonde oucalípetos miran las casas alhá arriba que roubórun quaije todo quanto era berde. Quedou la lhadeira birada pa l ribeiro porque, de tan a pique ls gigantes de cimento i fierro eran capazes de se sbarrulhar.
Fui mirando l´auga i las bordas de l ribeiro al modo que caminaba i l mandaba la bola a la perra. Fui ouserbando las fronças de madressilba a medrar i porpará-se para botar flores. Primaberas de pies altos yá florírun. Cun pies de quinze ou más centímetros de grandura zafian la natureza cumo que puostas na bicos de pies a mirar l sol ancalamunhado que ten aparecido.
L´auga stá más lhimpa que ye questume ( ne l Berano chega a cheirar mal) i, bei-se que las bordas fúrun bien lhambidas nas mundiadas de l´Eimbierno, mas bei-se sobretodo que l pobo ye mui lharego, puis ua grande quantidade de sacos de plástico, garrafones i todo l tipo de broça stán presos nas fronças de ls freixos. Peç que la giente nun acaba de se cumbencer que la bida ne l planeta bai a ser, cunsante l tratemos.

Arquivo do blogue