Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quarta-feira, 17 de fevereiro de 2010

Ne ls uolhos de la lhuna I - rue de rosas çfolhadas


Cobriu-te la rue cun pétalas de rosas, para que ls tous pies nun sentíssen la dureç de la calçada.
Era Primabera, anque l die stubísse friu, era Primabera na tue rue.
Apuis, biu-te passar. Camineste cun pies de seda e, cun tal lhebeza, que nien ua pétala saliu de sue cama perfumada.
Miraba-te atrabeç de ls bidros de la jinela. Siguraba nua mano ua bela acesa, lhuç suabe cumo la sue piel que la transparénçia de la roupa de drumir deixaba ber.
Pareste por un sfregante i mireste-l ls uolhos i, nesse mirar, eilha oubiu de la tue boca ua serenata, guitarra a gemer sonidos de amantes a fuorça apartados, a fuorça de marés bibas an mares einfindos.
Há-de un die cobrir l cielo de streilhas i la rue cun pétalas brancas almiada cun lamparinas para mais claro te ber. Há-de queimar ls spinos de las rosas para que l chano an que pises mais dóndio quéde. Há-de carbenar lhana para cun eilha tapar la gilada de ls suonhos.
Há-de queimar ls spinos.
Há-de...

domingo, 14 de fevereiro de 2010

Si, you sei!




Si, you sei
que depuis de l çponer,
outro die ben.

Si, you sei
que depuis de l bermelhon
cun que se çpide l die,
outro die benerá,
outra luç buolbirá,
roixa, laranja an claron.

Si, you sei…
Mas tamien sei qu'hai nuites
an que l cuorpo
me tembra de friu
i tengo miedo de la scuridon.

Sabes sol de la tarde?
Nun puodo cuntar cul lhunar
porque de fases ye la lhuna.
Uas bezes doce a amar,
outras bezes dura i cruda.

Por isso sol de l poente,
tan burmeilho de paixon,
nun me deixes antregue a la nuite
tira-me desta scuridon.

Dizes-me…
que tenes pouca lhuç,
sol poente?

De pouca stou you carente!
Manhana, al amanhecer
pormeto que te bou a ber,
bien cedico, a Naciente

L die de ls namorados




Yá nun ye la pormeira beç que digo eiqui isto. Nun gusto destes dies de nomiada, l die de l pai, de la mai, de la mulhier i este que ye l die de San Balantin, mais coincido pul die de ls namorados. Nun gusto porque me fiede siempre a negócio, para muitos se aporbeitáren de l die para haber inda mais cunsumismo do que l que yá hai.


Die de ls namorados ten que ser to ls dies i se nun l ye to ls dies inda an namorados, mais bal que nun se namoren, mala seinha ye...


Anque nun dando balor als dies por aquilho an que fúrun streformados, cuido que siempre para algo sírben, chamando l´atençon para cousas amportantes.


Este an special, poderá serbir para pensar seriamente na bioléncia que se ouserba antre namorados i que ten benido a medrar ne ls redadeiros anhos.
Falo an bioléncia física de rapaç para rapaza, talbeç por el tener mais fuorça, mas tamien bioléncia psicológica, mui peligrosa, tanto de la parte de l home cumo de la mulhier. Dambas a dues, son seinhas de que l respeito se perdiu mesmo nua altura an que la bida ten todo para ser ua bida an mar de rosas, de einamoramiento.
L más preocupante ye que, anque cun esse clima de bioléncia, an beç de se apartáren, muitos se casan i claro que solo puode resultar mal.

sábado, 13 de fevereiro de 2010

Pecados doutros


Camino por un touçon cun arboles rachadas por chíçpas, fracas, quaije a scá-se. Beio acercá-se ua nubre negra a fungar, relhistros que se cruzan ne l cielo, todo a caminar a dreitos eiqui, medonho. Stou admirado cun l que beio i tengo miedo...
Tengo miedo que outras chíçpas béngan, que mais arboles máten, que la floresta quede inda mais pobre i nun aguante cun la mundiada...

Camino solo, solico, na punta dun cuntinente de pelo ruço i stou amachacado contra l mar de óndias medonhas...
Todo mundo stá ambaído cun arraiales, botando foguetes an todos ls sentidos, nun einfierno de barulho, an broça de palabras.
Camino cheno de fome i sede a rezar peniténcias de pecados que nun son mius i a pagar pormessas cun ls joeilhos a botar sangre...

quinta-feira, 11 de fevereiro de 2010

Sonhai,sonhai!!!


Spertei cun las poças ls uolhos
rasicas d´auga salgada.
Quije-me lembrar de ls suonhos
cousadores de la mundiada.

Outras bezes amanheço
cun ls uolhos a rir primabera.
Lhembro-los un pouco a l´ampeço
mas squeço-me lhougo l qu´era.

Ls suonhos! Cachos pequeinhos
misturas de l que passemos.
Ls suonhos tamien son deseios
de la bida cun que sonhemos.

Mas ls melhores que tenemos
son quando stamos spiertos.
Son alas que nós ponemos
an postigos siempre abiertos.

Sonhai, sonhai, que l sonhar
la liberdade garante.
An suonho podeis biajar
l mundo anteiro, nun sfregante.




terça-feira, 9 de fevereiro de 2010

Lhebai-lo!

Cabemos todos ne ls poemas
Todos falan la nuossa lhéngua
Alhá stan ls buossos sentires.
Se tristes spertarmos
L poema ye ua salina.
Mas se al spertar
Ua risada damos
L poema faç-se jardin
Cun paredes de cristal.
Mas áh!
A las bezes l poema ye amor
I nesse amor el bibe,
Ri i chora
De delor de amor!
Quiero fazer an cada poema
L buosso suonho
La buossa zeiluzon
La buossa miraige
Le buosso perdon.

Lhebai-lo!
Del solo me restarán
Ls delores de l parto.

Spera-te...




Fuste-te...
Cumo se furas
Un cabalho de corrida
An arenas sien fin
A buscar bitórias.

A galope perdiste-te
Caminando por bosques
Adonde nun tenies aldaba
Para prender mimórias.

Spera-te...
Ne l puial de l cansaço
Sigurando nas manos
Ls suonhos que remendou.

Camina...
Agarrada a tous braços
A que un die se sigurou
Para remar an remolinos
I an tous beisos se afundou.

Spera-te...
Nas scaleiras de l´ alma
Para que scaleira a scaleira
Baias chubindo
An chubida berdadeira.

Nun te ambaias
Cun l´auga
Que se scapou
Debagarico
De l´ougueira.

Spera-te...
Nun naciente a berbolhar.


Arquivo do blogue