Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quarta-feira, 17 de fevereiro de 2010

Cerrórun-se las portaladas


Deitou-se la madrugada ne l sou cuorpo cansado,
Uolhos a anteimar a ser jinelas
Canseiras de dies a caminar nas streilhas apagadas.
Um pesadelo alborota ls lhençoles pequeinhos,
Cuorre, acóca, beisa i yá nun ye nada.
Alhebanta ls uolhos subre la pantalha
Mas yá nun bei antre las portaladas
Que lentamente se ban cerrando.
Pals uolhos pistanhantes, nun hai malzina a essa hora.
Pon ls dedos anriba la betoneira a percura de letras
Que se anfunisgan cun miedo de l peso de las manos.
Deita-se na cama adonde hai çcanso
Adonde l amor fai l nial, mas a eilha
Cerrórun-se-l las portaladas.


Ne ls uolhos de la lhuna II - Agradeciu-me




Çcalcei-me de ls miedos i caminei ne l scuro de la nuite. Gilada nuite, biento a antrar-me por antre ls buracos dun xale de renda.
Tremie i la mie piel tenie quelubrinas. Passei las manos pul cuorpo cun fuorça, para atamar la sementeira de piel de pita que se spargie.
Por un sfregante parei i refleti:
Que fago eiqui? Porquei anteimo i cuntino guerriando cun giladas, se you nun tengo agasalho? Porquei çfarço que me çcalço de l miedo se trago l miedo agarrado a las botas de canho alto?
L biento fungaba cada beç mais, cada beç mais friu i l cielo cada beç mais scuro. Nin ua sola streilha, nada relhuzie a nun ser l miu cigarro que me fizo cumpanha an grandes bufaradas de quien resfolgou l fumo anté l fondo de ls einfiernos deilha, pulmones negros d'alcatron, uolhos raiados de sangre de la tosse qu'atafanha.
Mirei pa l cigarro qu'ardie quando le batie l biento a l tiempo qu'iba boziando:
Para quei acendi esta merda que solo me fai merda acá drento!? Quiero alhá saber, que se amole l drento i l fuora, que se amole la nuite scura que me assusta, l friu que me mata. Tengo un cigarro por cumpanha, por agasalho, por lhamparina.
Meti la mano nun bolso de ls buracos de l xale, d'adonde tirei outro cigarro. Acendi-lo, chupei-lo cun fuorça para del tirar sustento, maçquei-le l fumo cumo se fura un pan que me matasse la fome.
Cuntinei reclamando:
Quiero alhá saber de l cigarro, de la porra de l pan, de l friu, de l carambelo de las mies entranhas, de las mies rotaçones çcumpassadas, de las putas de las piernas presas... Tengo un miedo de l carai, de l scuro, de las selombras, eiqui neste ermo scuro adonde nien you própia fago selombra…
Chupei ua beç mais l cigarro para ber ls dedos a tembrar.
Fui por causa de l cigarro aceso que me çcubriste na nuite…

...

Pareciu-me oubir bozes alhá fuora, d'alguien que falaba nerbosa.
Abri la puorta, mandei-la antrar i dei-le guarida. Anrebulhei-la nua manta de lhana para que se çcungelasse al pie de la fogueira anquanto me fui cuntando la sue stória, aqueilha stória.
Als poucos, apelidou lhuç i fuorça i depuis drumitou.
A seguir, peguei neilha, botei-la ne l scuro i, cun un assopro, ajudei-l a a chubir ne l cielo.
Quando mirei parriba, alhá staba eilha, chena, relhuziente i, als poucos, la nuite deixou de ser nuite scura.
Fui-me a deitar.
Miruolha, mirou-me atrabeç de la cortina de seda, acenhou-me i agradeciu cun ua risica.

Ne ls uolhos de la lhuna I - rue de rosas çfolhadas


Cobriu-te la rue cun pétalas de rosas, para que ls tous pies nun sentíssen la dureç de la calçada.
Era Primabera, anque l die stubísse friu, era Primabera na tue rue.
Apuis, biu-te passar. Camineste cun pies de seda e, cun tal lhebeza, que nien ua pétala saliu de sue cama perfumada.
Miraba-te atrabeç de ls bidros de la jinela. Siguraba nua mano ua bela acesa, lhuç suabe cumo la sue piel que la transparénçia de la roupa de drumir deixaba ber.
Pareste por un sfregante i mireste-l ls uolhos i, nesse mirar, eilha oubiu de la tue boca ua serenata, guitarra a gemer sonidos de amantes a fuorça apartados, a fuorça de marés bibas an mares einfindos.
Há-de un die cobrir l cielo de streilhas i la rue cun pétalas brancas almiada cun lamparinas para mais claro te ber. Há-de queimar ls spinos de las rosas para que l chano an que pises mais dóndio quéde. Há-de carbenar lhana para cun eilha tapar la gilada de ls suonhos.
Há-de queimar ls spinos.
Há-de...

domingo, 14 de fevereiro de 2010

Si, you sei!




Si, you sei
que depuis de l çponer,
outro die ben.

Si, you sei
que depuis de l bermelhon
cun que se çpide l die,
outro die benerá,
outra luç buolbirá,
roixa, laranja an claron.

Si, you sei…
Mas tamien sei qu'hai nuites
an que l cuorpo
me tembra de friu
i tengo miedo de la scuridon.

Sabes sol de la tarde?
Nun puodo cuntar cul lhunar
porque de fases ye la lhuna.
Uas bezes doce a amar,
outras bezes dura i cruda.

Por isso sol de l poente,
tan burmeilho de paixon,
nun me deixes antregue a la nuite
tira-me desta scuridon.

Dizes-me…
que tenes pouca lhuç,
sol poente?

De pouca stou you carente!
Manhana, al amanhecer
pormeto que te bou a ber,
bien cedico, a Naciente

L die de ls namorados




Yá nun ye la pormeira beç que digo eiqui isto. Nun gusto destes dies de nomiada, l die de l pai, de la mai, de la mulhier i este que ye l die de San Balantin, mais coincido pul die de ls namorados. Nun gusto porque me fiede siempre a negócio, para muitos se aporbeitáren de l die para haber inda mais cunsumismo do que l que yá hai.


Die de ls namorados ten que ser to ls dies i se nun l ye to ls dies inda an namorados, mais bal que nun se namoren, mala seinha ye...


Anque nun dando balor als dies por aquilho an que fúrun streformados, cuido que siempre para algo sírben, chamando l´atençon para cousas amportantes.


Este an special, poderá serbir para pensar seriamente na bioléncia que se ouserba antre namorados i que ten benido a medrar ne ls redadeiros anhos.
Falo an bioléncia física de rapaç para rapaza, talbeç por el tener mais fuorça, mas tamien bioléncia psicológica, mui peligrosa, tanto de la parte de l home cumo de la mulhier. Dambas a dues, son seinhas de que l respeito se perdiu mesmo nua altura an que la bida ten todo para ser ua bida an mar de rosas, de einamoramiento.
L más preocupante ye que, anque cun esse clima de bioléncia, an beç de se apartáren, muitos se casan i claro que solo puode resultar mal.

sábado, 13 de fevereiro de 2010

Pecados doutros


Camino por un touçon cun arboles rachadas por chíçpas, fracas, quaije a scá-se. Beio acercá-se ua nubre negra a fungar, relhistros que se cruzan ne l cielo, todo a caminar a dreitos eiqui, medonho. Stou admirado cun l que beio i tengo miedo...
Tengo miedo que outras chíçpas béngan, que mais arboles máten, que la floresta quede inda mais pobre i nun aguante cun la mundiada...

Camino solo, solico, na punta dun cuntinente de pelo ruço i stou amachacado contra l mar de óndias medonhas...
Todo mundo stá ambaído cun arraiales, botando foguetes an todos ls sentidos, nun einfierno de barulho, an broça de palabras.
Camino cheno de fome i sede a rezar peniténcias de pecados que nun son mius i a pagar pormessas cun ls joeilhos a botar sangre...

quinta-feira, 11 de fevereiro de 2010

Sonhai,sonhai!!!


Spertei cun las poças ls uolhos
rasicas d´auga salgada.
Quije-me lembrar de ls suonhos
cousadores de la mundiada.

Outras bezes amanheço
cun ls uolhos a rir primabera.
Lhembro-los un pouco a l´ampeço
mas squeço-me lhougo l qu´era.

Ls suonhos! Cachos pequeinhos
misturas de l que passemos.
Ls suonhos tamien son deseios
de la bida cun que sonhemos.

Mas ls melhores que tenemos
son quando stamos spiertos.
Son alas que nós ponemos
an postigos siempre abiertos.

Sonhai, sonhai, que l sonhar
la liberdade garante.
An suonho podeis biajar
l mundo anteiro, nun sfregante.




Arquivo do blogue