A ti mar you scribo
Para que me tires
Desta mundo anjusto
Adonde bibo.
Lhieba-me cuntigo
Adonde haba alegrie
Na cara de to la giente
I todo mundo amigo.
Lhieba-me ne ls braços
De las tues augas
Berdes de smeralda
Apertada an abraços.
Apuis quando bires
Que las mies fuorças
Yá me stán a scassiar
Trai-me, assi que pudires.
Trai-me eiqui
A l miu lhugar
Arrodeia-me de ls bersos
Que te fize, á mar!
Neste bércio de siléncio
Quiero çcansar.
Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
terça-feira, 23 de fevereiro de 2010
sexta-feira, 19 de fevereiro de 2010
Ne ls uolhos de la lhuna III - L medrar de la trança

La tarde se fizo nuite
Apuis de l claron burmeilho
Caliente de entardeceres de Agosto.
Ls grilhos spreitan la nuite fresca d´ourbalho
Las eiras drumen de cansaço
Bordadas a circulares sustentos.
Çfago la trança
Stendo l pelo
Refresco la piel queimada.
Mirando la lhuna no çponer burmelhon
Spero que chegues dessa guerra
Adonde nun conheces heirois
Nien ls scundidos einemigos.
Çfago la trança para que beias
Que l pelo medrou de soudades
Filo a filo
Segundo a segundo
Nun cantar de reloijo parado.
Mirei la lhuna ne l cielo
Lhuçquefusco
I bi-te chegar por antre arboredos.
Mirei-te...
I la nuite se fizo die
Nun cantar de reissenhor.
I bi-te chegar por antre arboredos.
Mirei-te...
I la nuite se fizo die
Nun cantar de reissenhor.
quarta-feira, 17 de fevereiro de 2010
Cerrórun-se las portaladas
Deitou-se la madrugada ne l sou cuorpo cansado,
Uolhos a anteimar a ser jinelas
Canseiras de dies a caminar nas streilhas apagadas.
Um pesadelo alborota ls lhençoles pequeinhos,
Cuorre, acóca, beisa i yá nun ye nada.
Alhebanta ls uolhos subre la pantalha
Mas yá nun bei antre las portaladas
Que lentamente se ban cerrando.
Pals uolhos pistanhantes, nun hai malzina a essa hora.
Pon ls dedos anriba la betoneira a percura de letras
Que se anfunisgan cun miedo de l peso de las manos.
Deita-se na cama adonde hai çcanso
Adonde l amor fai l nial, mas a eilha
Cerrórun-se-l las portaladas.
Etiquetas:
Cuontas no femenino
Ne ls uolhos de la lhuna II - Agradeciu-me

Çcalcei-me de ls miedos i caminei ne l scuro de la nuite. Gilada nuite, biento a antrar-me por antre ls buracos dun xale de renda.
Tremie i la mie piel tenie quelubrinas. Passei las manos pul cuorpo cun fuorça, para atamar la sementeira de piel de pita que se spargie.
Por un sfregante parei i refleti:
Que fago eiqui? Porquei anteimo i cuntino guerriando cun giladas, se you nun tengo agasalho? Porquei çfarço que me çcalço de l miedo se trago l miedo agarrado a las botas de canho alto?
L biento fungaba cada beç mais, cada beç mais friu i l cielo cada beç mais scuro. Nin ua sola streilha, nada relhuzie a nun ser l miu cigarro que me fizo cumpanha an grandes bufaradas de quien resfolgou l fumo anté l fondo de ls einfiernos deilha, pulmones negros d'alcatron, uolhos raiados de sangre de la tosse qu'atafanha.
Mirei pa l cigarro qu'ardie quando le batie l biento a l tiempo qu'iba boziando:
Para quei acendi esta merda que solo me fai merda acá drento!? Quiero alhá saber, que se amole l drento i l fuora, que se amole la nuite scura que me assusta, l friu que me mata. Tengo un cigarro por cumpanha, por agasalho, por lhamparina.
Meti la mano nun bolso de ls buracos de l xale, d'adonde tirei outro cigarro. Acendi-lo, chupei-lo cun fuorça para del tirar sustento, maçquei-le l fumo cumo se fura un pan que me matasse la fome.
Cuntinei reclamando:
Quiero alhá saber de l cigarro, de la porra de l pan, de l friu, de l carambelo de las mies entranhas, de las mies rotaçones çcumpassadas, de las putas de las piernas presas... Tengo un miedo de l carai, de l scuro, de las selombras, eiqui neste ermo scuro adonde nien you própia fago selombra…
Chupei ua beç mais l cigarro para ber ls dedos a tembrar.
Fui por causa de l cigarro aceso que me çcubriste na nuite…
...
Pareciu-me oubir bozes alhá fuora, d'alguien que falaba nerbosa.
Abri la puorta, mandei-la antrar i dei-le guarida. Anrebulhei-la nua manta de lhana para que se çcungelasse al pie de la fogueira anquanto me fui cuntando la sue stória, aqueilha stória.
Als poucos, apelidou lhuç i fuorça i depuis drumitou.
A seguir, peguei neilha, botei-la ne l scuro i, cun un assopro, ajudei-l a a chubir ne l cielo.
Quando mirei parriba, alhá staba eilha, chena, relhuziente i, als poucos, la nuite deixou de ser nuite scura.
Fui-me a deitar.
Miruolha, mirou-me atrabeç de la cortina de seda, acenhou-me i agradeciu cun ua risica.
Tremie i la mie piel tenie quelubrinas. Passei las manos pul cuorpo cun fuorça, para atamar la sementeira de piel de pita que se spargie.
Por un sfregante parei i refleti:
Que fago eiqui? Porquei anteimo i cuntino guerriando cun giladas, se you nun tengo agasalho? Porquei çfarço que me çcalço de l miedo se trago l miedo agarrado a las botas de canho alto?
L biento fungaba cada beç mais, cada beç mais friu i l cielo cada beç mais scuro. Nin ua sola streilha, nada relhuzie a nun ser l miu cigarro que me fizo cumpanha an grandes bufaradas de quien resfolgou l fumo anté l fondo de ls einfiernos deilha, pulmones negros d'alcatron, uolhos raiados de sangre de la tosse qu'atafanha.
Mirei pa l cigarro qu'ardie quando le batie l biento a l tiempo qu'iba boziando:
Para quei acendi esta merda que solo me fai merda acá drento!? Quiero alhá saber, que se amole l drento i l fuora, que se amole la nuite scura que me assusta, l friu que me mata. Tengo un cigarro por cumpanha, por agasalho, por lhamparina.
Meti la mano nun bolso de ls buracos de l xale, d'adonde tirei outro cigarro. Acendi-lo, chupei-lo cun fuorça para del tirar sustento, maçquei-le l fumo cumo se fura un pan que me matasse la fome.
Cuntinei reclamando:
Quiero alhá saber de l cigarro, de la porra de l pan, de l friu, de l carambelo de las mies entranhas, de las mies rotaçones çcumpassadas, de las putas de las piernas presas... Tengo un miedo de l carai, de l scuro, de las selombras, eiqui neste ermo scuro adonde nien you própia fago selombra…
Chupei ua beç mais l cigarro para ber ls dedos a tembrar.
Fui por causa de l cigarro aceso que me çcubriste na nuite…
...
Pareciu-me oubir bozes alhá fuora, d'alguien que falaba nerbosa.
Abri la puorta, mandei-la antrar i dei-le guarida. Anrebulhei-la nua manta de lhana para que se çcungelasse al pie de la fogueira anquanto me fui cuntando la sue stória, aqueilha stória.
Als poucos, apelidou lhuç i fuorça i depuis drumitou.
A seguir, peguei neilha, botei-la ne l scuro i, cun un assopro, ajudei-l a a chubir ne l cielo.
Quando mirei parriba, alhá staba eilha, chena, relhuziente i, als poucos, la nuite deixou de ser nuite scura.
Fui-me a deitar.
Miruolha, mirou-me atrabeç de la cortina de seda, acenhou-me i agradeciu cun ua risica.
Etiquetas:
Prosa poética
Ne ls uolhos de la lhuna I - rue de rosas çfolhadas

Cobriu-te la rue cun pétalas de rosas, para que ls tous pies nun sentíssen la dureç de la calçada.
Era Primabera, anque l die stubísse friu, era Primabera na tue rue.
Apuis, biu-te passar. Camineste cun pies de seda e, cun tal lhebeza, que nien ua pétala saliu de sue cama perfumada.
Apuis, biu-te passar. Camineste cun pies de seda e, cun tal lhebeza, que nien ua pétala saliu de sue cama perfumada.
Miraba-te atrabeç de ls bidros de la jinela. Siguraba nua mano ua bela acesa, lhuç suabe cumo la sue piel que la transparénçia de la roupa de drumir deixaba ber.
Pareste por un sfregante i mireste-l ls uolhos i, nesse mirar, eilha oubiu de la tue boca ua serenata, guitarra a gemer sonidos de amantes a fuorça apartados, a fuorça de marés bibas an mares einfindos.
Há-de un die cobrir l cielo de streilhas i la rue cun pétalas brancas almiada cun lamparinas para mais claro te ber. Há-de queimar ls spinos de las rosas para que l chano an que pises mais dóndio quéde. Há-de carbenar lhana para cun eilha tapar la gilada de ls suonhos.
Há-de queimar ls spinos.
Pareste por un sfregante i mireste-l ls uolhos i, nesse mirar, eilha oubiu de la tue boca ua serenata, guitarra a gemer sonidos de amantes a fuorça apartados, a fuorça de marés bibas an mares einfindos.
Há-de un die cobrir l cielo de streilhas i la rue cun pétalas brancas almiada cun lamparinas para mais claro te ber. Há-de queimar ls spinos de las rosas para que l chano an que pises mais dóndio quéde. Há-de carbenar lhana para cun eilha tapar la gilada de ls suonhos.
Há-de queimar ls spinos.
Há-de...
Etiquetas:
Prosa poética
domingo, 14 de fevereiro de 2010
Si, you sei!

Si, you sei
que depuis de l çponer,
outro die ben.
Si, you sei
que depuis de l bermelhon
cun que se çpide l die,
outro die benerá,
outra luç buolbirá,
roixa, laranja an claron.
Si, you sei…
Mas tamien sei qu'hai nuites
an que l cuorpo
me tembra de friu
i tengo miedo de la scuridon.
Sabes sol de la tarde?
Nun puodo cuntar cul lhunar
porque de fases ye la lhuna.
Uas bezes doce a amar,
outras bezes dura i cruda.
Por isso sol de l poente,
tan burmeilho de paixon,
nun me deixes antregue a la nuite
tira-me desta scuridon.
Dizes-me…
que tenes pouca lhuç,
sol poente?
De pouca stou you carente!
Manhana, al amanhecer
pormeto que te bou a ber,
bien cedico, a Naciente
L die de ls namorados

Yá nun ye la pormeira beç que digo eiqui isto. Nun gusto destes dies de nomiada, l die de l pai, de la mai, de la mulhier i este que ye l die de San Balantin, mais coincido pul die de ls namorados. Nun gusto porque me fiede siempre a negócio, para muitos se aporbeitáren de l die para haber inda mais cunsumismo do que l que yá hai.
Die de ls namorados ten que ser to ls dies i se nun l ye to ls dies inda an namorados, mais bal que nun se namoren, mala seinha ye...
Anque nun dando balor als dies por aquilho an que fúrun streformados, cuido que siempre para algo sírben, chamando l´atençon para cousas amportantes.
Este an special, poderá serbir para pensar seriamente na bioléncia que se ouserba antre namorados i que ten benido a medrar ne ls redadeiros anhos.
Falo an bioléncia física de rapaç para rapaza, talbeç por el tener mais fuorça, mas tamien bioléncia psicológica, mui peligrosa, tanto de la parte de l home cumo de la mulhier. Dambas a dues, son seinhas de que l respeito se perdiu mesmo nua altura an que la bida ten todo para ser ua bida an mar de rosas, de einamoramiento.
L más preocupante ye que, anque cun esse clima de bioléncia, an beç de se apartáren, muitos se casan i claro que solo puode resultar mal.
Die de ls namorados ten que ser to ls dies i se nun l ye to ls dies inda an namorados, mais bal que nun se namoren, mala seinha ye...
Anque nun dando balor als dies por aquilho an que fúrun streformados, cuido que siempre para algo sírben, chamando l´atençon para cousas amportantes.
Este an special, poderá serbir para pensar seriamente na bioléncia que se ouserba antre namorados i que ten benido a medrar ne ls redadeiros anhos.
Falo an bioléncia física de rapaç para rapaza, talbeç por el tener mais fuorça, mas tamien bioléncia psicológica, mui peligrosa, tanto de la parte de l home cumo de la mulhier. Dambas a dues, son seinhas de que l respeito se perdiu mesmo nua altura an que la bida ten todo para ser ua bida an mar de rosas, de einamoramiento.
L más preocupante ye que, anque cun esse clima de bioléncia, an beç de se apartáren, muitos se casan i claro que solo puode resultar mal.
Etiquetas:
Pequeinha reflexon subre ls amores i zamores