Para todos bós
que muita beç bos sentis cansados
deseiludidos cun ls suonhos
que nun chegórun...
Para mi...
que tanta beç
querendo seguir
las piernas me tremírun...
para todos nós,
eiqui queda este poema, NO TE RINDAS, de Mário Benedetti.
No te rindas, aún estás a tiempo
De alcanzar y comenzar de nuevo,
Aceptar tus sombras,
Enterrar tus miedos,
Liberar el lastre,
Retomar el vuelo.
No te rindas que la vida es eso,
Continuar el viaje,
Perseguir tus sueños,
Destrabar el tiempo,
Correr los escombros,
Y destapar el cielo.
No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se esconda,
Y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma
Aún hay vida en tus sueños.
Porque la vida es tuya y tuyo también el deseo
Porque lo has querido y porque te quiero
Porque existe el vino y el amor, es cierto.
Porque no hay heridas que no cure el tiempo.
Abrir las puertas,
Quitar los cerrojos,
Abandonar las murallas que te protegieron,
Vivir la vida y aceptar el reto,
Recuperar la risa,
Ensayar un canto,
Bajar la guardia y extender las manos
Desplegar las alas
E intentar de nuevo,
Celebrar la vida y retomar los cielos.
No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se ponga y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma,
Aún hay vida en tus sueños
Porque cada día es un comienzo nuevo,
Porque esta es la hora y el mejor momento.
Porque no estás solo, porque yo te quiero.
Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
sábado, 27 de fevereiro de 2010
Abança rebuolto
Febreiro abança
Friu, chuboso
Rebuolto.
Adonde stás primabera
Çprança!
Spero-te...
Cobierta de fuolhas
Un xeixo de almofada
Pies deloridos
De la caminada.
Camino a caras al sol
Que anteima an drumir.
Cun las manos fries
Aparto las nubres
Para assi i todo
Seguir.
Páro, miro
Nubres prenhadas
Siempre a parir
Neste Febreiro
De mundiadas.
Sperando la secura
De Márcio
Sigo...
Friu, chuboso
Rebuolto.
Adonde stás primabera
Çprança!
Spero-te...
Cobierta de fuolhas
Un xeixo de almofada
Pies deloridos
De la caminada.
Camino a caras al sol
Que anteima an drumir.
Cun las manos fries
Aparto las nubres
Para assi i todo
Seguir.
Páro, miro
Nubres prenhadas
Siempre a parir
Neste Febreiro
De mundiadas.
Sperando la secura
De Márcio
Sigo...
terça-feira, 23 de fevereiro de 2010
A ti mar
A ti mar you scribo
Para que me tires
Desta mundo anjusto
Adonde bibo.
Lhieba-me cuntigo
Adonde haba alegrie
Na cara de to la giente
I todo mundo amigo.
Lhieba-me ne ls braços
De las tues augas
Berdes de smeralda
Apertada an abraços.
Apuis quando bires
Que las mies fuorças
Yá me stán a scassiar
Trai-me, assi que pudires.
Trai-me eiqui
A l miu lhugar
Arrodeia-me de ls bersos
Que te fize, á mar!
Neste bércio de siléncio
Quiero çcansar.
Para que me tires
Desta mundo anjusto
Adonde bibo.
Lhieba-me cuntigo
Adonde haba alegrie
Na cara de to la giente
I todo mundo amigo.
Lhieba-me ne ls braços
De las tues augas
Berdes de smeralda
Apertada an abraços.
Apuis quando bires
Que las mies fuorças
Yá me stán a scassiar
Trai-me, assi que pudires.
Trai-me eiqui
A l miu lhugar
Arrodeia-me de ls bersos
Que te fize, á mar!
Neste bércio de siléncio
Quiero çcansar.
sexta-feira, 19 de fevereiro de 2010
Ne ls uolhos de la lhuna III - L medrar de la trança

La tarde se fizo nuite
Apuis de l claron burmeilho
Caliente de entardeceres de Agosto.
Ls grilhos spreitan la nuite fresca d´ourbalho
Las eiras drumen de cansaço
Bordadas a circulares sustentos.
Çfago la trança
Stendo l pelo
Refresco la piel queimada.
Mirando la lhuna no çponer burmelhon
Spero que chegues dessa guerra
Adonde nun conheces heirois
Nien ls scundidos einemigos.
Çfago la trança para que beias
Que l pelo medrou de soudades
Filo a filo
Segundo a segundo
Nun cantar de reloijo parado.
Mirei la lhuna ne l cielo
Lhuçquefusco
I bi-te chegar por antre arboredos.
Mirei-te...
I la nuite se fizo die
Nun cantar de reissenhor.
I bi-te chegar por antre arboredos.
Mirei-te...
I la nuite se fizo die
Nun cantar de reissenhor.
quarta-feira, 17 de fevereiro de 2010
Cerrórun-se las portaladas
Deitou-se la madrugada ne l sou cuorpo cansado,
Uolhos a anteimar a ser jinelas
Canseiras de dies a caminar nas streilhas apagadas.
Um pesadelo alborota ls lhençoles pequeinhos,
Cuorre, acóca, beisa i yá nun ye nada.
Alhebanta ls uolhos subre la pantalha
Mas yá nun bei antre las portaladas
Que lentamente se ban cerrando.
Pals uolhos pistanhantes, nun hai malzina a essa hora.
Pon ls dedos anriba la betoneira a percura de letras
Que se anfunisgan cun miedo de l peso de las manos.
Deita-se na cama adonde hai çcanso
Adonde l amor fai l nial, mas a eilha
Cerrórun-se-l las portaladas.
Etiquetas:
Cuontas no femenino
Ne ls uolhos de la lhuna II - Agradeciu-me

Çcalcei-me de ls miedos i caminei ne l scuro de la nuite. Gilada nuite, biento a antrar-me por antre ls buracos dun xale de renda.
Tremie i la mie piel tenie quelubrinas. Passei las manos pul cuorpo cun fuorça, para atamar la sementeira de piel de pita que se spargie.
Por un sfregante parei i refleti:
Que fago eiqui? Porquei anteimo i cuntino guerriando cun giladas, se you nun tengo agasalho? Porquei çfarço que me çcalço de l miedo se trago l miedo agarrado a las botas de canho alto?
L biento fungaba cada beç mais, cada beç mais friu i l cielo cada beç mais scuro. Nin ua sola streilha, nada relhuzie a nun ser l miu cigarro que me fizo cumpanha an grandes bufaradas de quien resfolgou l fumo anté l fondo de ls einfiernos deilha, pulmones negros d'alcatron, uolhos raiados de sangre de la tosse qu'atafanha.
Mirei pa l cigarro qu'ardie quando le batie l biento a l tiempo qu'iba boziando:
Para quei acendi esta merda que solo me fai merda acá drento!? Quiero alhá saber, que se amole l drento i l fuora, que se amole la nuite scura que me assusta, l friu que me mata. Tengo un cigarro por cumpanha, por agasalho, por lhamparina.
Meti la mano nun bolso de ls buracos de l xale, d'adonde tirei outro cigarro. Acendi-lo, chupei-lo cun fuorça para del tirar sustento, maçquei-le l fumo cumo se fura un pan que me matasse la fome.
Cuntinei reclamando:
Quiero alhá saber de l cigarro, de la porra de l pan, de l friu, de l carambelo de las mies entranhas, de las mies rotaçones çcumpassadas, de las putas de las piernas presas... Tengo un miedo de l carai, de l scuro, de las selombras, eiqui neste ermo scuro adonde nien you própia fago selombra…
Chupei ua beç mais l cigarro para ber ls dedos a tembrar.
Fui por causa de l cigarro aceso que me çcubriste na nuite…
...
Pareciu-me oubir bozes alhá fuora, d'alguien que falaba nerbosa.
Abri la puorta, mandei-la antrar i dei-le guarida. Anrebulhei-la nua manta de lhana para que se çcungelasse al pie de la fogueira anquanto me fui cuntando la sue stória, aqueilha stória.
Als poucos, apelidou lhuç i fuorça i depuis drumitou.
A seguir, peguei neilha, botei-la ne l scuro i, cun un assopro, ajudei-l a a chubir ne l cielo.
Quando mirei parriba, alhá staba eilha, chena, relhuziente i, als poucos, la nuite deixou de ser nuite scura.
Fui-me a deitar.
Miruolha, mirou-me atrabeç de la cortina de seda, acenhou-me i agradeciu cun ua risica.
Tremie i la mie piel tenie quelubrinas. Passei las manos pul cuorpo cun fuorça, para atamar la sementeira de piel de pita que se spargie.
Por un sfregante parei i refleti:
Que fago eiqui? Porquei anteimo i cuntino guerriando cun giladas, se you nun tengo agasalho? Porquei çfarço que me çcalço de l miedo se trago l miedo agarrado a las botas de canho alto?
L biento fungaba cada beç mais, cada beç mais friu i l cielo cada beç mais scuro. Nin ua sola streilha, nada relhuzie a nun ser l miu cigarro que me fizo cumpanha an grandes bufaradas de quien resfolgou l fumo anté l fondo de ls einfiernos deilha, pulmones negros d'alcatron, uolhos raiados de sangre de la tosse qu'atafanha.
Mirei pa l cigarro qu'ardie quando le batie l biento a l tiempo qu'iba boziando:
Para quei acendi esta merda que solo me fai merda acá drento!? Quiero alhá saber, que se amole l drento i l fuora, que se amole la nuite scura que me assusta, l friu que me mata. Tengo un cigarro por cumpanha, por agasalho, por lhamparina.
Meti la mano nun bolso de ls buracos de l xale, d'adonde tirei outro cigarro. Acendi-lo, chupei-lo cun fuorça para del tirar sustento, maçquei-le l fumo cumo se fura un pan que me matasse la fome.
Cuntinei reclamando:
Quiero alhá saber de l cigarro, de la porra de l pan, de l friu, de l carambelo de las mies entranhas, de las mies rotaçones çcumpassadas, de las putas de las piernas presas... Tengo un miedo de l carai, de l scuro, de las selombras, eiqui neste ermo scuro adonde nien you própia fago selombra…
Chupei ua beç mais l cigarro para ber ls dedos a tembrar.
Fui por causa de l cigarro aceso que me çcubriste na nuite…
...
Pareciu-me oubir bozes alhá fuora, d'alguien que falaba nerbosa.
Abri la puorta, mandei-la antrar i dei-le guarida. Anrebulhei-la nua manta de lhana para que se çcungelasse al pie de la fogueira anquanto me fui cuntando la sue stória, aqueilha stória.
Als poucos, apelidou lhuç i fuorça i depuis drumitou.
A seguir, peguei neilha, botei-la ne l scuro i, cun un assopro, ajudei-l a a chubir ne l cielo.
Quando mirei parriba, alhá staba eilha, chena, relhuziente i, als poucos, la nuite deixou de ser nuite scura.
Fui-me a deitar.
Miruolha, mirou-me atrabeç de la cortina de seda, acenhou-me i agradeciu cun ua risica.
Etiquetas:
Prosa poética
Ne ls uolhos de la lhuna I - rue de rosas çfolhadas

Cobriu-te la rue cun pétalas de rosas, para que ls tous pies nun sentíssen la dureç de la calçada.
Era Primabera, anque l die stubísse friu, era Primabera na tue rue.
Apuis, biu-te passar. Camineste cun pies de seda e, cun tal lhebeza, que nien ua pétala saliu de sue cama perfumada.
Apuis, biu-te passar. Camineste cun pies de seda e, cun tal lhebeza, que nien ua pétala saliu de sue cama perfumada.
Miraba-te atrabeç de ls bidros de la jinela. Siguraba nua mano ua bela acesa, lhuç suabe cumo la sue piel que la transparénçia de la roupa de drumir deixaba ber.
Pareste por un sfregante i mireste-l ls uolhos i, nesse mirar, eilha oubiu de la tue boca ua serenata, guitarra a gemer sonidos de amantes a fuorça apartados, a fuorça de marés bibas an mares einfindos.
Há-de un die cobrir l cielo de streilhas i la rue cun pétalas brancas almiada cun lamparinas para mais claro te ber. Há-de queimar ls spinos de las rosas para que l chano an que pises mais dóndio quéde. Há-de carbenar lhana para cun eilha tapar la gilada de ls suonhos.
Há-de queimar ls spinos.
Pareste por un sfregante i mireste-l ls uolhos i, nesse mirar, eilha oubiu de la tue boca ua serenata, guitarra a gemer sonidos de amantes a fuorça apartados, a fuorça de marés bibas an mares einfindos.
Há-de un die cobrir l cielo de streilhas i la rue cun pétalas brancas almiada cun lamparinas para mais claro te ber. Há-de queimar ls spinos de las rosas para que l chano an que pises mais dóndio quéde. Há-de carbenar lhana para cun eilha tapar la gilada de ls suonhos.
Há-de queimar ls spinos.
Há-de...
Etiquetas:
Prosa poética