Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sábado, 6 de março de 2010

Bestido de chita



Para que me dás brocados
Tan bistosos i pesados
Stás cansado de saber
Que l que gusto a baler
Ye dun bestido de chita.

Puode ser lisa ou cun flores
Puode tener ua ou mais quelores
Cun riscas ou cun quadrados
Puode tener rendas ou bordados
Anriba de la pura chita.

Faç-me deilha la saia rodada
Solo rufada ou pregueada
Puode cheirar a tierra ou mar
Yerba acabada de cortar
Na simplecidade de la chita.

A cundezir cul bestido
Bien feito i bien quelorido
Pon-me un lhaço ne l pelo
Para que n´el puodas bé-lo
L miu coraçon de chita.

Cun chita serei senara
Lhibre al aire que se agita
Serei l mar ondiado
Serei beilarina i beilado
A sbolaçiar cumo chita.

Que de chita sou you tecida
Daqueilha que chena de bida
L pobo un die se bestiu
I lhiberto an Abril floriu
Crabeiros simples de chita.

I had a farm in África






I had la farm in África…
Ye assi que l filme "África Mie" ampeça, na boç de Meryl Strep, atriç que tan bien anterpreta l papel de la scritora Karen Blixen, naqueilha que fui ua stória de la sue bida rial an África i que tan primorosamente Sydney Pollack passou pa ls écranes.
Baseado ne ls lhibros, Den AfriKanske Farn i Shadows in the Grass, de Karen von Blixen, sob l pseudónimo Isak Dinesen, fui para mi un filme marcante i julgo que tenerá sido para todos, precepalmente para aqueilhes que, tal cumo you, bibírun na einigmática África.
You nun tenie ua quinta an África, you nun deregie ua plantaçon de café, you nun era casada cun un baron molherengo, nien me apaixonei por un guia de safaris, pul menos nesse sentido carnal. Cunfesso que nun me amportaba de tener bebido essa paixon arrebatadora.
Apaixonei-me por outro caçador guia de safaris, ua paixon defrente daquela que Karen Blixen bibiu, l miu pai.
Nun tenie la fazienda an África, tube si un cibo de tierra atrabessado por un pequeinho riu, arrodiado de gigantescas i selumbrosas arbles por adonde trepában lianas, antrelhaçadas i adonde you andaba de balouço.
Un cibo de tierra de dous ou trés jeiras de arada. Miu pai requeriu la cuncesson al Gobierno, i, anque sucessibos requerimientos nunca le fui cuncedida. Era un cacho de tierra a la borda a la coutada de caça de l poderoso Champalimaud, bien acerca de la casa, adonde, por ser tan acerca, íbamos a las bezes a pie.
Éramos amigos de l matrimónio que se acupaba de la guarda i lhimpeza de la casa, ls caseiros de l ricalhaço. Dezie-me miu pai que l Ang. Jardin tenerie sido l respunsable para que la nuossa pequeinha quinta fusse ousada clandestinamente, l que assi i todo nunca fui porblema. Nunca naide mos fui a pedir la certidon de cuncesson.
Tamien miu pai se daba mui bien cul senhor António Champalimaud, cun quien caçou muita beç i le serbiu de guia de caça. Tamien de ls filhos inda mui garotos miu pai cuntaba muita stória i por quien tenie ua grande amisade. Lembra-se-me de me cuntar la stória de la custruçon de la casa anriba dua arble i que, para ninos de nuobe ou dieç anhos fui un manancial de jogos i dua amisade mui pura; de la casa que ls trés custruíran an madeira, alta i streitica cumo se fusse ua torre para spargíren ls suonhos d'adolecentes i que la scolhien para star i para drumir, an beç de la luxosa mansion.
Tornando a la mie quinta, la mie pequeinha quinta clandestina i a las minhas bibéncies naquilho que you achei que serie l miu paraíso ne l coraçon de África, L Angase.
Eiqui hai tiempos çcubri-lo i amostei-l-lo als mius filhos ne l Google Earth.
Un riu, ua fuonte d'auga cristalina que l miu pai scabou, un lhago tamien feito por el que recebie l'auga adonde parros nadában naqueilha auga fresca a la selombra de las arbles.
Casas de madeira cun telhado de cuolmo, ua deilhas custruída na crona dun monte feito pulas formigas i que mais parecie un farol a assomá-se anriba de las arbles. Bárias casicas cada ua cun sou çtino: Ua maior adonde quedaba la zona de l quemer i ls quartos de drumir, la casa de banho alhá al fondo adonde un baldo cun ua torneira i un cribo serbie de chubeiro, la casa de l ronda un home de quien nun se sabie l´eidade i que trataba de l'horta i de las pitas, la casa de la caça.
Ua plantaçon d'ananases, un mangal, papaieiras, macacos, muito, muito i que bibien anriba de las arbles, subre ls telhdos de las casas; queluobras, cabras, páixaros.
Anton Ronda, las pitas?
Xi, patron, bicho roubou todos eilha... nun ten maneira, patron!
Nun habie soto adonde mercasse i las barriguitas de las ninas pedian quemer. Fazie bien l Ronda.
Ten graça que nunca mos dixo l nome. Para mi l nome del era na berdade, Ronda.
Ronda, un home alto i seco, sien eidade mas, se l'eidade se le coincisse, serie a la borda de l sieclo. Nada se le conhecie que nun fusse aquel cuorpo fraco, un pouco a remissacos quando, culs braços un pouco a tembrar cargaba ls dous baldos d'auga, scaleiras arriba, colhida na fuonte alguns metros ambaixo de l nible de las casas.
Bibie cula mulhier moça i dues ninas de nomes Ganhiua i Unsapo.
La mulhier scapába-se por uns tiempos i a seguir la barriga crecie.
Miu pai dezie-le: Ronda, “ teu mulher anda a ponhar-te inhanga”!
“Xi patrão, mulher pode ponhar inhanga, mas filho é sempre nosso, arrespundie l'anciano.
Ua alegrie siempre qu'ibamos a passar alhá uns dies, l miu paraíso, la mie quinta an África a trezientos quilómetros, por strada na tierra batida la mais deilha, tierra burmeilha...
I Had a farm in África!
You tenie ua quinta an África de la grandura dun termo, de la grandura dua coutada, de la grandura dun paíç, de la grandura de l mundo, porque, aqueilha quinta nun tenie paredes, nien arame farpado, nien canhiços, nien fincones, tenie por lhemites l lhemite de la mie eimaginaçon.
You tenie spertares al sonido de ls macacos i de ls páixaros, chilreios afinados.
You tenie drumiress al sonido de las risas de las hienas i de to un sien númaro de sonidos de la nuite, daqueilha nuite caliente de África, por baixo de l mosquiteiro de rede fina.
Tenie caçadas durante l die, spingarda pronta, ls dous, nun fusse aparecer nun repente un búfalo ou alifante solitairos, siempre muito mais peligrosos que na buiada.
Tenie caçadas a la nuite,cun un jep sien capota i sien puortas. Era todo de lona, preso an armaçon de fierro mas que todo tirábamos para maior lhibardade.
Ls uolhos de l leopardo apanhados pula lhuç de ls focçes que trazíamos na cabeça i qu'acendiemos i alumiában touçones adrento.
Quanto mais scura la nuite fusse melhor era, para que melhor díssen ls uolhos, pa l tiro certeiro antre eilhes. L'oulor, l'anconfundible oulor de l leopardo que deixaba por adonde passaba,demarcando terreno i que you tan bien eidentificaba quando, an nuites de lhuna, por haber mais lhuç, se mos lhargában ls uolhos de la mira i apuis l seguíemos pula floresta.
You tube un pai, caçador porfissional que me serbie de scudo delantre de ls rugidos de ls liones, de las manadas d'alifantes i de búfalos, me serbie de malzina de las mordiscadas de las queluobras.
You tenie ls búfalos ne ls tandos de Manica i Sofala, als miles i que, a la nuite, quando ls faroles de l jep le batien, parados i birados todos adreitos a nós, aqueilha prainada se trasformaba an cidade eiluminada cun miles de lhuzicas.
Tube un pai cula çenseblidade de la grandura de l'ouniberso i que, als sous uolhos todo era guapo. Fui el que me ansinou a amar la natureza i a ouserbar ua piedra que fusse, solo porque essa piedra era defrente an qualquiera cousica.
Fui el que me fizo princesa i me amou tanto...
Tenie amanheceres i entardeceres cun quelores guapíssemas, troboadas, relhistros antrançados nas arbles, l rebentar de ls truonos, la chúbia caliente i l soltar de l bapor na tierra scaldante, las queimadas, las gazelas saltaretes, las gondongas cul sou correr çcurdenado.
You tenie ua quinta an África de la grandura de ls mius suonhos!...
I had,... I had, indeed!...

Mas, cumo Karen Blissen tenie, you tengo ua suidade grandíssema de ls dous!...
Certainly , I habe, I have,... andrento de uocos que nada nien naide ls enche!...

quinta-feira, 4 de março de 2010

Soltei-te a l aire




Perdi-te
antre la nubrina de la mente
i, de repente se fizo,
ouséncia.

Perdi-te
Nas falhas de mimória,
scuridon de l die,
deméncia.

Perdi-te
nas caleijas de ls minutos,
segundos an remissacos,
preméncia.

Percurei-te
antre palabras,
letras an cachoneira,
ourgença.

Achei-te
i, de manos abiertas
soltei-te a l aire,
cedéncia …

Sento-me

Sento-me ne l tiempo para que nun se scape
Cumo un cabalho, a scatrapulhar
Adubo la bida para qu´eilha medre
Sento-me ne ls dies para çcansar.

segunda-feira, 1 de março de 2010

Somos pequerricos

Tu que te deitas nun xaragón de folharascas
Tapado cun óndias de biento
Tu que tenes por teilhas l firmamento
I por çprança la çdita
Mira!
Anque debagarico
Anteima i camina
Amigo.

Tu que tenes ne l coraçon la raiba
A siete bientos spargida
An todas las augas metida
I por binganças la mira
Mira!
Adoça demuda
Pon miel na bida
Amigo.

Tu que tenes l poder
Que tantas bezes chamas tou
Acontra todo i todos
I por fuorça l querer
Mira!
Pára i reflite
Arrecada la spada
Amigo.

Anteima, adoça, pára
Nesta passaige tan brebe.
Seia-se pobre ou poderoso
Seia-se buono ou raiboso
Seia-se pobo ou rialeza
Todos somos pequerricos
I naide se astrebe
Amigo
Acontra la fuorça
de la Natureza.

sábado, 27 de fevereiro de 2010

"No te rindas" de Mário Benedetti

Para todos bós
que muita beç bos sentis cansados
deseiludidos cun ls suonhos
que nun chegórun...

Para mi...
que tanta beç
querendo seguir
las piernas me tremírun...

para todos nós,
eiqui queda este poema, NO TE RINDAS, de Mário Benedetti.



No te rindas, aún estás a tiempo
De alcanzar y comenzar de nuevo,
Aceptar tus sombras,
Enterrar tus miedos,
Liberar el lastre,
Retomar el vuelo.
No te rindas que la vida es eso,
Continuar el viaje,
Perseguir tus sueños,
Destrabar el tiempo,
Correr los escombros,
Y destapar el cielo.
No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se esconda,
Y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma
Aún hay vida en tus sueños.
Porque la vida es tuya y tuyo también el deseo
Porque lo has querido y porque te quiero
Porque existe el vino y el amor, es cierto.
Porque no hay heridas que no cure el tiempo.
Abrir las puertas,
Quitar los cerrojos,
Abandonar las murallas que te protegieron,
Vivir la vida y aceptar el reto,
Recuperar la risa,
Ensayar un canto,
Bajar la guardia y extender las manos
Desplegar las alas
E intentar de nuevo,
Celebrar la vida y retomar los cielos.
No te rindas, por favor no cedas,
Aunque el frío queme,
Aunque el miedo muerda,
Aunque el sol se ponga y se calle el viento,
Aún hay fuego en tu alma,
Aún hay vida en tus sueños
Porque cada día es un comienzo nuevo,
Porque esta es la hora y el mejor momento.
Porque no estás solo, porque yo te quiero.

Abança rebuolto

Febreiro abança
Friu, chuboso
Rebuolto.
Adonde stás primabera
Çprança!
Spero-te...
Cobierta de fuolhas
Un xeixo de almofada
Pies deloridos
De la caminada.
Camino a caras al sol
Que anteima an drumir.
Cun las manos fries
Aparto las nubres
Para assi i todo
Seguir.
Páro, miro
Nubres prenhadas
Siempre a parir
Neste Febreiro
De mundiadas.
Sperando la secura
De Márcio
Sigo...

Arquivo do blogue