Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quarta-feira, 17 de março de 2010

Neste camboio adonde biaijo




Hai dies an que ls caminos son de toijos
que me pican al passar.
Hai dies an que l mundo,
de quelorido
passa a retrato a negro i branco
tan custoso de mirar.

Ua lhágrima cai cara abaixo
i alguien me percura:
Stás a chorar?
Cun ua forfalha de ourgulho
a mi stribado, digo, não!
Porque habie you de star?
La lhágrima que se assomou fui dun cisco,
que me antrou ne l uolho,
salida de l camboio puxado a carbon
adonde biaijo,
nestes carriles çfeitos,
cun fenos medrados pul tiempo,
neste camboio cun pouca fuorça
para fazer pouca tierra, pouca tierra,
siempre an peligro de se bolcar.

Cun las manos,
an géstios circulares sfrego ls uolhos,
dal fondo dun bolso la bida
tiro un lhenço angurriado,
lhimpo la lhágrima,
tiro l cisco
i cuntino la biaije
naqueilhes carriles chenos de sboucielhos,
un al lhado de l´outro,
seguindo l mesmo camino,
amparando un camboio un pouco gasto,
cun ua fogueira inda acesa
a botar ciscos
que a las bezes fázen chorar.

Caminando bai-me dezindo,
muita tierra, muita tierra
inda quiero caminar!

domingo, 14 de março de 2010

Lhieba-me pal Norte
Se un die me bires perdida
I dá-m´un sentalho


Cega-me la lhuç
De tanto que quiero ber
An dies anculhidos

sábado, 13 de março de 2010

A chamar por Maio




Florírun ls Jarros a chamar por Maio

Flor branca, singela, de eirotismo feita

Tecida na brancura de seda i ourbalho

Zafieste la chúbia, medreste sastifeita.


An tous puolos arrecuolhes ls amigos

Que cun l friu se perdírun, cuitados

Antre chúbia i gilada, a tritar sien abrigos

An ti renacírun, de amarielho pintados.


Al florir de sprança bós chamestes Maio

L més de las flores, an cerrados spargidas

An jardins tratados cun to ls arressaios

Ou an fragas fries, cun fuorça naçidas.


A rebentar de alegrie, alegrie me trazistes

Al jardin, parede abaixo anfilados

I ne las mies jarras adonde floristes

Trazístes la calor a ls dies anregelados.

sexta-feira, 12 de março de 2010

Solta l beiso


Guardas ne ls lábios l beiso nun dado
Daqueilha primabera quelor d'açucena
Perfume de jasmin an ti guardado
Resquício eiterno de la tua pena.

Lhiberta-lo de ls lábios, nun l catibes
I de tan libre, el será biento
Mando-lo culas palabras que nun dizes
Apertadas an grande sofrimiento.

Lharga-lo! Solo se cumprirá se fur lhiberto
Ne ls lábios antreabiertos a la sue spera
Pacientes, morando a cielo abierto
An deseios secretos de sou zaspero.

Adoça-lo cun miel, doce colheita
Oubreira ancansable an puolo de flor
Bibe nuite i die de lhabuitas feita
Guardadas ne l tiempo an fabos d'amor.

Solta l beiso, nada t'amedronte
I assi lhiberto, el siga sou camino
De l'amor i outra boca ancontre
Para juntos pudéren seguir l çtino.

segunda-feira, 8 de março de 2010

A quatro manos

Posted by Picasa



Ua pintura que naciu dua amisade ampeçada nun Berano caliente, pintura a quatro manos, a dous sentires, cun dous stilos de pincelada. Na assinatura, Teresa i Adelaide, Setembro de 2oo9.
Un acrílico ousado a pensar que era tinta a ólio, ua mistura de materiales que nun se dórun bien, de l que resultou que la maçana que era para quedar no firmamiento, caiu a bolcos nun ouciano i ende quedou a arrepinchar auga cun l tombo, nun surrialismo que se querie de ua maçana sbolaciante, a planeta ou metiorito a nadar ne l mar.

Seia l que fur, gustemos las dues desse mergulhar.
Ende quedou l ampeço dua amisade, grabada nua assinatura, l die siete de Setembre de dous mil i nuobe, an San Lhourenço, na Speciosa, mirando pala Sierra de Sanábria atrabeç dun aire caliente cun canícula.

Hai dies que bálen eiternidades porque eiternidades son i hai amisades entre pessonas que naçen ne l pormeiro mirar. Bai-se a saber porquei!... Parece que yá será d´outras ancarnaçones, se ye que las hai...
Dou-me hoije para screbir este testo, talbeç por ser l die Anternacional de la Mulhier, ou talbeç nó; talbeç porque, stando a ber retratos de l Berano dei de caras cun esta pintura a quatro manos. Apuis dou-me pala mandar pal blogue i apuis algo habie-de screbir.
Para ti tamien este testo, Jomba, por alhá stares cun nós.

Para quien nun sabe, Jomba ye la mie guapa i spierta perra, mie cumpanha de biaijes.



Todos ls dies

Lhibertai-las!
Lhibertai-las de las amarras
De l cuorpo i de la alma
Que nun las deixan resfolgar

Nun l déiades flores hoije
Dai-le lhágrimas
Que juntas por séren tantas
Farán un eimenso mar

Dai-le un barco
Cun remos fuortes
Para que cun fuorça
Salgan d´alhá a remar

Dai-l un ombro
Dai-l beisos
Dous uolhos
Palas mirar

Dai-l la chabe
Cun que cféchen l aluquete
De las apeias que
Nun las déixan caminar


Neste die Anternacional de la Mulhier, para todas las mulhieres que, de algun modo se síntan presas/çcreminadas i para quien de ua maneira ou outra, las prende i çcremina.

domingo, 7 de março de 2010

De bien cun l passado


Solo se puode star bien cun l presente se se stebir an paç cun l passado.
You nun tengo la certeza se stou bien cun l presente que a las bezes se amostra tan rebuolto, mas cun l passado si.
Falo del, nó nun rebibir soudosista i cheno de malinas que nun me deixan andar palantre, mas, cun ua soudade saludable recordando l que de buono tenie i me ajudou a ser you, tal i qual cumo sou: ls mius miedos, la mie curaige, las mies anseguranças, las mies certezas, la mie senceblidade i l miu lhado mais friu.
A las bezes quedo a pensar naquilho que fui la mie bida i acabo por me dar de cuonta que mesmo l que nun fui un mar de rosas you l beio cun oulores.
Ye cumo quando ua pessona se muorre: Podie ser un squemungada an bida, mas, apuis de muorto solo se l fala de las birtudes.
Assi se lhieba la bida, l presente, que, mesmo que a las bezes tenga algua punta de spineiro, hai que la bibir na percura de uas tejeiras cun que se l baia cortando ls picos de modo a que se sinta cargadico de flores brancas
.

Arquivo do blogue