Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
domingo, 28 de março de 2010
Yá nun hai Páscoa cumo datrás
para quedar
anté nun se sabe quando.
Pobre pobo que camina drobado
debaixo dun madeiro cungelado,
sien que tenga ua Berónica
que l lhimpe l sudor de carambelo,
farto de fazer peniténcia
por pecados que nun fizo,
farto de irresponsablidade
i amcupeténcia.
Spera la Primabera para que l tire l carambelo
mas l Eimberno nun se scapa
bai adominar Beranos i Outonhos
deixando l pobo a mirar ancrédulo
cun la nun mudança de las Staçones.
Hai miles de Pilatos,
que lhában siempre las manos...
Bénan mais Pilatos
i tornan-las a lhabar na auga trúbia
que anté fiede de tanto pecado.
Recében andulgéncias i entran ne l Cielo
sien que San Pedro l ponga ningua talanqueira
entran sien Semanas Santas,
sien peniténcia,
quemendo chicha todas las Sestas
sien pagar las Bulas,
Páscoa to ls dies, anhos sien fin.
La multidon yá nun ten cinto que l sigure las calças
i nun tarda anda an couracho.
Yá nun hai Jasus
que seia capaç de multeplicar de l pan
i la multidon muorre de fome i bózia:
Ls buracos de ls nuossos cintos
yá stan acerquita de la fibielha!
Hai de nós znudicos!...
Ls outros bán fazendo mais buracos al para fuora
i ls cintos yá nun ténen
adonde se faga mais ningun, eizígen:
Bota para acá mais cintos
que nós tenemos angordado!...
Hai de nós que la barriga inda arrebenta!...
La multidon bózia anraibada:
Yá mos chega de Sumana Santa, de peniténcia!
De pagar pu ls buossos pecados!
Fuora cun esta cruç!
Béngan las améndoas i l folar!
Chega de tanto mos amolar!
Yá nun hai Páscoa cumo datrás...
quarta-feira, 24 de março de 2010
Se...
Al miu beiral zerto de quelores lentas
Cun mofo d'Eimbierno friu bestido
An mundiadas ambuolto i an termientas.
Se l sol me trazísse alegrie al peito
Adonde biben Outonhos amarelhados
An cama de nubrinas adonde me deito
I sperto de ls mius suonhos adiados.
Se ls campos me trazíssen muita rosa
Spalhaba-las puls jardines de ls sien bintura
Que drumen çtapados, çditosos
An piedras fries, na rue de l'amargura.
You tenerie andorinas, alegrie, calor
Las rosas, ls beirales i l sol caliente
Las camas, ls jardines, la paç i l'amor
De manos abiertas darie, a muita giente.
quarta-feira, 17 de março de 2010
Neste camboio adonde biaijo

Hai dies an que ls caminos son de toijos
que me pican al passar.
Hai dies an que l mundo,
de quelorido
passa a retrato a negro i branco
tan custoso de mirar.
Ua lhágrima cai cara abaixo
i alguien me percura:
Stás a chorar?
Cun ua forfalha de ourgulho
a mi stribado, digo, não!
Porque habie you de star?
La lhágrima que se assomou fui dun cisco,
que me antrou ne l uolho,
salida de l camboio puxado a carbon
adonde biaijo,
nestes carriles çfeitos,
cun fenos medrados pul tiempo,
neste camboio cun pouca fuorça
para fazer pouca tierra, pouca tierra,
siempre an peligro de se bolcar.
Cun las manos,
an géstios circulares sfrego ls uolhos,
dal fondo dun bolso la bida
tiro un lhenço angurriado,
lhimpo la lhágrima,
tiro l cisco
i cuntino la biaije
naqueilhes carriles chenos de sboucielhos,
un al lhado de l´outro,
seguindo l mesmo camino,
amparando un camboio un pouco gasto,
cun ua fogueira inda acesa
a botar ciscos
que a las bezes fázen chorar.
Caminando bai-me dezindo,
muita tierra, muita tierra
domingo, 14 de março de 2010
sábado, 13 de março de 2010
A chamar por Maio

sexta-feira, 12 de março de 2010
Solta l beiso

Daqueilha primabera quelor d'açucena
Perfume de jasmin an ti guardado
Resquício eiterno de la tua pena.
Lhiberta-lo de ls lábios, nun l catibes
I de tan libre, el será biento
Mando-lo culas palabras que nun dizes
Apertadas an grande sofrimiento.
Lharga-lo! Solo se cumprirá se fur lhiberto
Ne ls lábios antreabiertos a la sue spera
Pacientes, morando a cielo abierto
An deseios secretos de sou zaspero.
Adoça-lo cun miel, doce colheita
Oubreira ancansable an puolo de flor
Bibe nuite i die de lhabuitas feita
Guardadas ne l tiempo an fabos d'amor.
Solta l beiso, nada t'amedronte
I assi lhiberto, el siga sou camino
De l'amor i outra boca ancontre
Para juntos pudéren seguir l çtino.
segunda-feira, 8 de março de 2010
A quatro manos
Ua pintura que naciu dua amisade ampeçada nun Berano caliente, pintura a quatro manos, a dous sentires, cun dous stilos de pincelada. Na assinatura, Teresa i Adelaide, Setembro de 2oo9.
Un acrílico ousado a pensar que era tinta a ólio, ua mistura de materiales que nun se dórun bien, de l que resultou que la maçana que era para quedar no firmamiento, caiu a bolcos nun ouciano i ende quedou a arrepinchar auga cun l tombo, nun surrialismo que se querie de ua maçana sbolaciante, a planeta ou metiorito a nadar ne l mar.
Seia l que fur, gustemos las dues desse mergulhar.
Ende quedou l ampeço dua amisade, grabada nua assinatura, l die siete de Setembre de dous mil i nuobe, an San Lhourenço, na Speciosa, mirando pala Sierra de Sanábria atrabeç dun aire caliente cun canícula.
Hai dies que bálen eiternidades porque eiternidades son i hai amisades entre pessonas que naçen ne l pormeiro mirar. Bai-se a saber porquei!... Parece que yá será d´outras ancarnaçones, se ye que las hai...
Dou-me hoije para screbir este testo, talbeç por ser l die Anternacional de la Mulhier, ou talbeç nó; talbeç porque, stando a ber retratos de l Berano dei de caras cun esta pintura a quatro manos. Apuis dou-me pala mandar pal blogue i apuis algo habie-de screbir.
Para ti tamien este testo, Jomba, por alhá stares cun nós.
Para quien nun sabe, Jomba ye la mie guapa i spierta perra, mie cumpanha de biaijes.
