Culas maldades de l mundo
L mar galgou, lhebou l'arena
La lhuna scondiu-se toda
I deixou de ser lhuna chena.
Las streilhas tan relhamposas
Cun miedo de la rábia ls houmanos
Fazírun-se streilhas cadientes
Banhórun-se ne l Ouciano.
Fizo-se tamanho tsunami
Naquel ouciano medonho
Que l pobo yá solo boziaba
Isto ye obra de l demonho.
Ls demonhos son ls houmanos
Isso ye que ye ua certeza
A çtruir i a matar
Ls pobos i la natureza.
Anté que la natureza se alborota
Arrebenta i einunda sien parar
Apaga-se l sol i las streilhas
I la tierra muorre-se a tembrar.
Diç-mos la Tierra an pedido
Triste quaije que a suplicar
Filhos tenei mais juízo
Teneis que daprender a amar.
Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
quarta-feira, 31 de março de 2010
domingo, 28 de março de 2010
Yá nun hai Páscoa cumo datrás
Chegueste Sumana Santa,
para quedar
anté nun se sabe quando.
Pobre pobo que camina drobado
debaixo dun madeiro cungelado,
sien que tenga ua Berónica
que l lhimpe l sudor de carambelo,
farto de fazer peniténcia
por pecados que nun fizo,
farto de irresponsablidade
i amcupeténcia.
Spera la Primabera para que l tire l carambelo
mas l Eimberno nun se scapa
bai adominar Beranos i Outonhos
deixando l pobo a mirar ancrédulo
cun la nun mudança de las Staçones.
Hai miles de Pilatos,
que lhában siempre las manos...
Bénan mais Pilatos
i tornan-las a lhabar na auga trúbia
que anté fiede de tanto pecado.
Recében andulgéncias i entran ne l Cielo
sien que San Pedro l ponga ningua talanqueira
entran sien Semanas Santas,
sien peniténcia,
quemendo chicha todas las Sestas
sien pagar las Bulas,
Páscoa to ls dies, anhos sien fin.
La multidon yá nun ten cinto que l sigure las calças
i nun tarda anda an couracho.
Yá nun hai Jasus
que seia capaç de multeplicar de l pan
i la multidon muorre de fome i bózia:
Ls buracos de ls nuossos cintos
yá stan acerquita de la fibielha!
Hai de nós znudicos!...
Ls outros bán fazendo mais buracos al para fuora
i ls cintos yá nun ténen
adonde se faga mais ningun, eizígen:
Bota para acá mais cintos
que nós tenemos angordado!...
Hai de nós que la barriga inda arrebenta!...
La multidon bózia anraibada:
Yá mos chega de Sumana Santa, de peniténcia!
De pagar pu ls buossos pecados!
Fuora cun esta cruç!
Béngan las améndoas i l folar!
Chega de tanto mos amolar!
Yá nun hai Páscoa cumo datrás...
para quedar
anté nun se sabe quando.
Pobre pobo que camina drobado
debaixo dun madeiro cungelado,
sien que tenga ua Berónica
que l lhimpe l sudor de carambelo,
farto de fazer peniténcia
por pecados que nun fizo,
farto de irresponsablidade
i amcupeténcia.
Spera la Primabera para que l tire l carambelo
mas l Eimberno nun se scapa
bai adominar Beranos i Outonhos
deixando l pobo a mirar ancrédulo
cun la nun mudança de las Staçones.
Hai miles de Pilatos,
que lhában siempre las manos...
Bénan mais Pilatos
i tornan-las a lhabar na auga trúbia
que anté fiede de tanto pecado.
Recében andulgéncias i entran ne l Cielo
sien que San Pedro l ponga ningua talanqueira
entran sien Semanas Santas,
sien peniténcia,
quemendo chicha todas las Sestas
sien pagar las Bulas,
Páscoa to ls dies, anhos sien fin.
La multidon yá nun ten cinto que l sigure las calças
i nun tarda anda an couracho.
Yá nun hai Jasus
que seia capaç de multeplicar de l pan
i la multidon muorre de fome i bózia:
Ls buracos de ls nuossos cintos
yá stan acerquita de la fibielha!
Hai de nós znudicos!...
Ls outros bán fazendo mais buracos al para fuora
i ls cintos yá nun ténen
adonde se faga mais ningun, eizígen:
Bota para acá mais cintos
que nós tenemos angordado!...
Hai de nós que la barriga inda arrebenta!...
La multidon bózia anraibada:
Yá mos chega de Sumana Santa, de peniténcia!
De pagar pu ls buossos pecados!
Fuora cun esta cruç!
Béngan las améndoas i l folar!
Chega de tanto mos amolar!
Yá nun hai Páscoa cumo datrás...
quarta-feira, 24 de março de 2010
Se...
Se la Primabera me trazísse las andorinas
Al miu beiral zerto de quelores lentas
Cun mofo d'Eimbierno friu bestido
An mundiadas ambuolto i an termientas.
Se l sol me trazísse alegrie al peito
Adonde biben Outonhos amarelhados
An cama de nubrinas adonde me deito
I sperto de ls mius suonhos adiados.
Se ls campos me trazíssen muita rosa
Spalhaba-las puls jardines de ls sien bintura
Que drumen çtapados, çditosos
An piedras fries, na rue de l'amargura.
You tenerie andorinas, alegrie, calor
Las rosas, ls beirales i l sol caliente
Las camas, ls jardines, la paç i l'amor
De manos abiertas darie, a muita giente.
Al miu beiral zerto de quelores lentas
Cun mofo d'Eimbierno friu bestido
An mundiadas ambuolto i an termientas.
Se l sol me trazísse alegrie al peito
Adonde biben Outonhos amarelhados
An cama de nubrinas adonde me deito
I sperto de ls mius suonhos adiados.
Se ls campos me trazíssen muita rosa
Spalhaba-las puls jardines de ls sien bintura
Que drumen çtapados, çditosos
An piedras fries, na rue de l'amargura.
You tenerie andorinas, alegrie, calor
Las rosas, ls beirales i l sol caliente
Las camas, ls jardines, la paç i l'amor
De manos abiertas darie, a muita giente.
quarta-feira, 17 de março de 2010
Neste camboio adonde biaijo

Hai dies an que ls caminos son de toijos
que me pican al passar.
Hai dies an que l mundo,
de quelorido
passa a retrato a negro i branco
tan custoso de mirar.
Ua lhágrima cai cara abaixo
i alguien me percura:
Stás a chorar?
Cun ua forfalha de ourgulho
a mi stribado, digo, não!
Porque habie you de star?
La lhágrima que se assomou fui dun cisco,
que me antrou ne l uolho,
salida de l camboio puxado a carbon
adonde biaijo,
nestes carriles çfeitos,
cun fenos medrados pul tiempo,
neste camboio cun pouca fuorça
para fazer pouca tierra, pouca tierra,
siempre an peligro de se bolcar.
Cun las manos,
an géstios circulares sfrego ls uolhos,
dal fondo dun bolso la bida
tiro un lhenço angurriado,
lhimpo la lhágrima,
tiro l cisco
i cuntino la biaije
naqueilhes carriles chenos de sboucielhos,
un al lhado de l´outro,
seguindo l mesmo camino,
amparando un camboio un pouco gasto,
cun ua fogueira inda acesa
a botar ciscos
que a las bezes fázen chorar.
Caminando bai-me dezindo,
muita tierra, muita tierra
inda quiero caminar!
domingo, 14 de março de 2010
sábado, 13 de março de 2010
A chamar por Maio

Florírun ls Jarros a chamar por Maio
Flor branca, singela, de eirotismo feita
Tecida na brancura de seda i ourbalho
Zafieste la chúbia, medreste sastifeita.
An tous puolos arrecuolhes ls amigos
Que cun l friu se perdírun, cuitados
Antre chúbia i gilada, a tritar sien abrigos
An ti renacírun, de amarielho pintados.
Al florir de sprança bós chamestes Maio
L més de las flores, an cerrados spargidas
An jardins tratados cun to ls arressaios
Ou an fragas fries, cun fuorça naçidas.
A rebentar de alegrie, alegrie me trazistes
Al jardin, parede abaixo anfilados
I ne las mies jarras adonde floristes
Trazístes la calor a ls dies anregelados.
sexta-feira, 12 de março de 2010
Solta l beiso

Guardas ne ls lábios l beiso nun dado
Daqueilha primabera quelor d'açucena
Perfume de jasmin an ti guardado
Resquício eiterno de la tua pena.
Lhiberta-lo de ls lábios, nun l catibes
I de tan libre, el será biento
Mando-lo culas palabras que nun dizes
Apertadas an grande sofrimiento.
Lharga-lo! Solo se cumprirá se fur lhiberto
Ne ls lábios antreabiertos a la sue spera
Pacientes, morando a cielo abierto
An deseios secretos de sou zaspero.
Adoça-lo cun miel, doce colheita
Oubreira ancansable an puolo de flor
Bibe nuite i die de lhabuitas feita
Guardadas ne l tiempo an fabos d'amor.
Solta l beiso, nada t'amedronte
I assi lhiberto, el siga sou camino
De l'amor i outra boca ancontre
Para juntos pudéren seguir l çtino.
Daqueilha primabera quelor d'açucena
Perfume de jasmin an ti guardado
Resquício eiterno de la tua pena.
Lhiberta-lo de ls lábios, nun l catibes
I de tan libre, el será biento
Mando-lo culas palabras que nun dizes
Apertadas an grande sofrimiento.
Lharga-lo! Solo se cumprirá se fur lhiberto
Ne ls lábios antreabiertos a la sue spera
Pacientes, morando a cielo abierto
An deseios secretos de sou zaspero.
Adoça-lo cun miel, doce colheita
Oubreira ancansable an puolo de flor
Bibe nuite i die de lhabuitas feita
Guardadas ne l tiempo an fabos d'amor.
Solta l beiso, nada t'amedronte
I assi lhiberto, el siga sou camino
De l'amor i outra boca ancontre
Para juntos pudéren seguir l çtino.