Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 12 de abril de 2010

Ls mius siléncios

Por muito que me déias siléncio
Jinelas de dous bidros
Nunca será esse siléncio
Que me dá calma i sossego...

L siléncio que percuro
Ten checharras a checharrar
Mouchos ne la nuite a piar
Ten grilhos a cantar
Chios de carros a acarriar.

Nun me déian siléncios custruídos
Que me atelúndran ls oubidos
I nun me deixan resfolgar.

L siléncio que me eileba
Nas alas de gaibota ten óndias
De mar a bater an fraguedos
Que me cunta sous segredos
An siléncios de arrolhar.

L siléncio que percuro ten música
De chínchara ou paçpalhaç
De biolino ou piano
Que me lhieba pula mano
An nubres siempre a scuitar.

L silénçio antre bidros antristece
L nial adonde fui chocada
I,...
Rouba-me ls mius siléncios...

terça-feira, 6 de abril de 2010

De l assomadeiro de l Puio

Bolei nas alas dun grifo, fiç de la mie fala oubidos para scuitar l silenço daquel lhugar.
Ne l Puio mirei la curba de l riu nun assomadeiro que me lhebou a nadar na sues augas, sberdegadas por ambernies i mundiadas.
Habie un riscadeiro de scuma, brancura de algodón an rama cumo se un colchón de scuma sperasse barquitos de papel, singelos, para lhebar ls ninos an biaiges sien çtino.
Scuitei cun mais atento, mas l silenço que you speraba era cortado por un barulho d´ auga apressiada. Assomei-me mais adelantre i, tube miedo de me cair de riba daqueilha fraga. Nun bie nada, nien seinha de cachoneira. Pensei que poderie ser l aire que se tebísse ancurralado naqueilha cama de riu, ou talbeç l barulho de las cumportas abiertas.
Quando tal, abinturo-me mais a la dreita i beio uns filicos de auga apressiada, cumo se fura cun muita priessa de chegar a sue mai para que l disse carinos. Stá cansada desse dagudo caminar.
Sue mai spera aquel ribeirico. Passa calmo na aldé de Picuote, capaç de criar merujas de tan sereno!
Apuis acagata-se ne l meio de penedos, siempre a percurar cama para cuntinar debagar.
Mas não! La sue bida demudou. Mais un fraguedo, mais ua caída, mais outra i outra fraga, mais un tropicon, mais outra caída sien ua cuorda que seia adonde se puoda sigurar. De miedo bai boziando dada beç mais alto i de raiba yá scuma pula boca, anté que cada beç mais zamparado se bota pa ls braços de sue mai.
Acóca-me, pide-l. Stou tan cansadico i assustado. Sue mai arrolha-lo i al fin, l ribeirico stá a drumir na cama de algodon que sigue riu abaixo, ua cordelina branca que mais parece ua strada cun niebe.
You, por sfregantes tamien me senti arrolhada i a drumir naqueilhas augas berdes, riu abaixo, parando solo quando ua mano me pousou an riba un ombro i me dixo: Mira, dezies que nun sabies bien l que era l zimbro? Ye aquel berde que stá para alhá daqueilha oulibeira.
Stá bien, yá l coincie, mas nun sabie que se chamaba zimbro.
Bamos, diç-me l miu tiu.
I assi scapemos nessa tarde de sol relhamposo, por aqueilhas aldés que nun son mais do que la cuntinaçon de la magie i serenidade de l riu i, tamien eilhas arrólhan ninos cansados pul peso de ls anhos.

quarta-feira, 31 de março de 2010

Teneis que daprender a amar

Culas maldades de l mundo
L mar galgou, lhebou l'arena
La lhuna scondiu-se toda
I deixou de ser lhuna chena.

Las streilhas tan relhamposas
Cun miedo de la rábia ls houmanos
Fazírun-se streilhas cadientes
Banhórun-se ne l Ouciano.

Fizo-se tamanho tsunami
Naquel ouciano medonho
Que l pobo yá solo boziaba
Isto ye obra de l demonho.

Ls demonhos son ls houmanos
Isso ye que ye ua certeza
A çtruir i a matar
Ls pobos i la natureza.

Anté que la natureza se alborota
Arrebenta i einunda sien parar
Apaga-se l sol i las streilhas
I la tierra muorre-se a tembrar.

Diç-mos la Tierra an pedido
Triste quaije que a suplicar
Filhos tenei mais juízo
Teneis que daprender a amar.

domingo, 28 de março de 2010

Yá nun hai Páscoa cumo datrás

Chegueste Sumana Santa,
para quedar
anté nun se sabe quando.
Pobre pobo que camina drobado
debaixo dun madeiro cungelado,
sien que tenga ua Berónica
que l lhimpe l sudor de carambelo,
farto de fazer peniténcia
por pecados que nun fizo,
farto de irresponsablidade
i amcupeténcia.
Spera la Primabera para que l tire l carambelo
mas l Eimberno nun se scapa
bai adominar Beranos i Outonhos
deixando l pobo a mirar ancrédulo
cun la nun mudança de las Staçones.

Hai miles de Pilatos,
que lhában siempre las manos...
Bénan mais Pilatos
i tornan-las a lhabar na auga trúbia
que anté fiede de tanto pecado.
Recében andulgéncias i entran ne l Cielo
sien que San Pedro l ponga ningua talanqueira
entran sien Semanas Santas,
sien peniténcia,
quemendo chicha todas las Sestas
sien pagar las Bulas,
Páscoa to ls dies, anhos sien fin.

La multidon yá nun ten cinto que l sigure las calças
i nun tarda anda an couracho.
Yá nun hai Jasus

que seia capaç de multeplicar de l pan
i la multidon muorre de fome i bózia:
Ls buracos de ls nuossos cintos
yá stan acerquita de la fibielha!

Hai de nós znudicos!...
Ls outros bán fazendo mais buracos al para fuora
i ls cintos yá nun ténen
adonde se faga mais ningun, eizígen:
Bota para acá mais cintos

que nós tenemos angordado!...
Hai de nós que la barriga inda arrebenta!...

La multidon bózia anraibada:
Yá mos chega de Sumana Santa, de peniténcia!
De pagar pu ls buossos pecados!
Fuora cun esta cruç!
Béngan las améndoas i l folar!

Chega de tanto mos amolar!

Yá nun hai Páscoa cumo datrás...


quarta-feira, 24 de março de 2010

Se...

Se la Primabera me trazísse las andorinas
Al miu beiral zerto de quelores lentas
Cun mofo d'Eimbierno friu bestido
An mundiadas ambuolto i an termientas.

Se l sol me trazísse alegrie al peito
Adonde biben Outonhos amarelhados
An cama de nubrinas adonde me deito
I sperto de ls mius suonhos adiados.

Se ls campos me trazíssen muita rosa
Spalhaba-las puls jardines de ls sien bintura
Que drumen çtapados, çditosos
An piedras fries, na rue de l'amargura.


You tenerie andorinas, alegrie, calor
Las rosas, ls beirales i l sol caliente
Las camas, ls jardines, la paç i l'amor
De manos abiertas darie, a muita giente.

quarta-feira, 17 de março de 2010

Neste camboio adonde biaijo




Hai dies an que ls caminos son de toijos
que me pican al passar.
Hai dies an que l mundo,
de quelorido
passa a retrato a negro i branco
tan custoso de mirar.

Ua lhágrima cai cara abaixo
i alguien me percura:
Stás a chorar?
Cun ua forfalha de ourgulho
a mi stribado, digo, não!
Porque habie you de star?
La lhágrima que se assomou fui dun cisco,
que me antrou ne l uolho,
salida de l camboio puxado a carbon
adonde biaijo,
nestes carriles çfeitos,
cun fenos medrados pul tiempo,
neste camboio cun pouca fuorça
para fazer pouca tierra, pouca tierra,
siempre an peligro de se bolcar.

Cun las manos,
an géstios circulares sfrego ls uolhos,
dal fondo dun bolso la bida
tiro un lhenço angurriado,
lhimpo la lhágrima,
tiro l cisco
i cuntino la biaije
naqueilhes carriles chenos de sboucielhos,
un al lhado de l´outro,
seguindo l mesmo camino,
amparando un camboio un pouco gasto,
cun ua fogueira inda acesa
a botar ciscos
que a las bezes fázen chorar.

Caminando bai-me dezindo,
muita tierra, muita tierra
inda quiero caminar!

domingo, 14 de março de 2010

Lhieba-me pal Norte
Se un die me bires perdida
I dá-m´un sentalho


Cega-me la lhuç
De tanto que quiero ber
An dies anculhidos

Arquivo do blogue