Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quinta-feira, 22 de abril de 2010

Ua raiba que medra...


Arrebanhou l´uosso até l tutano
apuis del inda fizo un caldo
adubado sien mais nada.
Inda quijo rober l´uosso
outra beç
mas hai uossos mui malos de rober...
Fui-se a la cama a remoler.
Deitado
inda a cuontas cun l uosso
sien mais nada l tirar
tube que se alhebantar
que l suonho nun l benie
nen sabe bien se de la fome
que solo aquel uosso tenie...
I por mais buoltas que l dira
mais nada d´alhá tiraba
se nó la raiba de dies...
Fui-se a cuntar las streilhas
que l´amportaba que l nacíssen berrugas
mais qu´aqueilhas que yá tenie!...
Hai uossos malos de rober
i deilhes nada se saca
que nun seia ua raiba que medra...

terça-feira, 20 de abril de 2010

L doutor curandeiro de la Speciosa



Ye Alcides. Un home que nunca se casou i por alhá anda atrás de sues bacas a botar caralhos i refoda-ses que se óuben dua punta a outra de l termo.
Há-de ser yá uns anhos mais bielhos que you, nó muitos. Si parécen muitos porque anda quaijeque siempre cun la barba por fazer i la mais de las bezes la auga an casa del nun abunda...
Cruza cun un i de todo fai bersos; de l que nós dezimos i de l que el diç que acaba por ser siempre an berso.Ye ua figura caratelística na Speciosa. Apesar de l´eidade, nien un pelo branco i la barba anton, ye de negro cerrado l que dá para quedar cun un modo inda mais zleixado porque nien ua beç a la sumana le passa alhá la gilete ou la faca de barbiar d´antiempos.
L´outurdie iba el cun las bacas caras a mie casa i you benie a pie, a casa de mie mai. Metiu-se lhougo cumigo:
"Anton, parece que te stá a custar a andar, stás gorda demais!?"...
Carai Alcides, isso nun se diç a ua mulhier, home, tu parece que nun sabes lidar cun eilhas i por isso ningua te quijo! Ye un calhico que tengo an cada pie antre l dedo medinho i l´outro que quando ancomeça a fazer calor, nesta altura de la Primabera me dá muita guerra.
Tenes que l´arrincar!
You yá l´arrinquei muita beç mas el torna a medrar.
Ye porque nun l´arrincas bien, ten que le salir l spigonico, dezie el fazendo l zeinho cun un dedo na palma de l outra mano.
Mira, pon-le disto. Pegou nun mangeilho de la parede. Sfregas le assi (eisampleficou) pones-lo ancustado al calho i anrebulhas-le un farrapico para que nun se caia.
Anton quantos dies tengo que l poner?
Até que salga. Bás a ber que apuis solo ye topá-le que sal todo cun l spigonico de la raiç i todo. Las bacas parórun cumo que a queréren daprender las malzinas, nun báian eilhas a tener delores nas caçcanhetas i percísen de ls mangeilhos.
Inda ls puse un die, mas sien farrapico caie lhougo. Apuis bieno  l friu i deixórun de me doler.
Qualquiera die...
Alcides conhece todas quantas yerbas hai, compra i manda benir de porende abaixo todos ls lhibros que l son amentados. Yá ten puosto árboles que nun son deilhi mas que sabe que son malzinas.
Mie mai andaba cun asma a la nuite çque se deitaba, secálha de ls puolos. You ampecei-le a dar l zyrtec mas al mesmo tiempo fizo l chá receitado por Alcides. La berdade ye que le passou, fusse dua cousa ou d´outra. Parece-me que tubo mais fé nas malzinas de Alcides porque antes de you benir para acá diç-me: Mira l chá que Alcides me receitou fizo-me bien...
Bai-se alhá a saber?!

segunda-feira, 19 de abril de 2010

Somos un granico de polagueira

Era tan pequeinho l mundo que de tan pequeinho me cabie na mano, ou quaixeque, l termo de la Speciosa i nien todo...
Cheguestes, medrestes i cun l buosso medrar por muito que stique ls braços, eilhes nun chégan para l mundo abarcar.
Que grande ye l mundo agora i cumo me fazistes medrar... mas, assi i todo, afinal nun passo dun granico de polagueira que anteima an se agarrar a las bordas de l mundo.
Quando quei l mundo mira para mi, para mi que l querie dar un abraço i diç-me: Quei quererás tu cousica ruin!!??
L mundo resfolgou un pouco i fui-me a sbarrar cun las bentas na calçada de la mie rue i se nun me dán la mano, nunca mais era capaç de me alhebantar, só cun aquel resfolgar de l mundo...
Passou-me cumo als abiones cun l resfolgar de l bulcon... Bundou dar uns spirros mais fuortes quando l nariç se l zantupiu i lhougo ls cielos quedórun chenos de cinzas scuras, bulcánicas i bundou isso para parar meio mundo que querie bolar puls aires.
Eilhes que tamien pensában que l mundo era tan pequeinho i cumo a mi, tamien yá nun l chegórun ls braços para l abarcar...
Tan pequeinhos i tan ancuncentes!...
Fala-se a las bezes, yá tengo lido, i, spero que nun acunteça porque serie ua muorte cun grande sufrir, que se caísse un astróide ne la Tierra, la polagada que fazerie nun deixarie antrar la lhuç de l sol i todos ls seres bibos de la Tierra morririen. Lhembrou-se isso, agora nesta barafúndia que l bulcon de l´Eislándia cousou.
Nun bal la pena medrarmos muito, inchados cun proua, que nien botos, porque, na berdade somos un granico de polagueira...

Cun eilhas tengo un pouco d´Africa



Stán a perder las fuolhas, agora, ne la Primabera.
Ua yá quaixeque znuda, a ancomeçar a botar ls gromos. Apuis que tenga fuolhas, benirán las flores, mui ambergonhadas, antre l berde alface guapíssemo de las fuolhas relhamposas i gordas, quaixeque nun se dá cun eilhas. Esta yé l´anoneira que chega a quedar znudica, a morrer de bergonha an sou pudor de ser eilha sola, quando las larajeiras stan chenas de bício i las pereiras i cereijeiras cargadicas de flor.
L´outra, inda cun muita fuolha amarelhica de l mesmo quelor que miles de flores d´alhá colgadas, astanho parece un pitico amarielho apuis que sal de l uobo.
Ye de fuolha purmaniente, mas parece que tenerie tebido algun péque, secalha auga a mais, parecendo que las eirá a perder todas i só quedará cun ls pelindrengos de flores. De quando an beç, caien peras abacate de ls galhos adonde Zé Manuel nun fui capaç de l chegar. Yá nun se me lhembra cumo era an África, mas eiqui solo stan buonas para colher quando la flor se ancomeça a formar. Lhiban quaixeque un anho a fazéren-se.
Pumba! An riba de la tierra, zamparadas! Dous dies apuis stán maduras para las quemer cun limon i un tantico d´açucre ou para un mordico chamado se nun me anganho, "áquamol" que ye un quemido de l México, mui buono para antrada, botado an riba de tostas ou nun pratico cunsante se guste.
Esta ye ua árbole guapíssema a spreitar parriba ls telhados cumo se quejisse abistar la sue África, uas fuolhas de berde scuro relhamposas i un tuoro dreitico cumo un choupo. Quando passa esta fase mala de la sue bida, nien ua fuolha bén al chano. Scarolada que nien ua cameleira, ten siempre l chano de l terraço barrido. L´anoneira tamien. Parece que las dues quieren probar que ls eimigrandes nun ténen ningun defeito que se l aponte. Cumo eilhes dében tener bien ganas d´ir pala sue tierra, cuitadas que nien de férias las mando!...
Cun eilhas you tengo un pouco d´África a la puorta, alegrando-me l´alma i lhábando-me ls uolhos quando las miro atrabeç ls bidros.
Cun eilhas tamien parece que tengo un pouco de mar, cun l barulho que faç l aire quando por eilhas passa.
Cun eilhas tengo sabores i oulores de fruta tropical sien ir al soto.
Cun eilhas tengo brigada de ls aires frius de Berano, de Sintra.
Eilhas tamien se dán bien comigo anque nada l faga que nun seia besitá-las, cun la chábena de café na mano, assi que me lhebanto.
Costumo ber porende dessas árboles todas charruscadas de l friu. Estas nó, registen que nien faroles ne l pólo norte.
Bai-se alhá a saber se será de l cheiro de l café que quédan baralhadas de las eideias i pénsan que stán al pie dua "roça" an África...


domingo, 18 de abril de 2010

Serei Primabera

Entra-me an casa l oulor l jasmin
A ancarrapitar pula laranjeira an flores albas
Entra-me an casa l oulor las glicínias
Que tápan la parede acerca las malbas.
Entra-me la Primabera na alma
Atrabeç dun centeilha de sol que se antremete
Por antre las nubres que anteiman an quedar
I arráman chúbia para lhágrimas lhabar.
Quiero lhabar-me nessa chúbia de Abril
Borrascos caídos a la priessa, augas mil
Cun perfumes ambuoltos de mil flores.
Áh Primabera, hei-de guardar-te
A siete chabes drento de l miu peito!
Ah oulores frescos de la mie quimera
Fazei-me sentir siempre Primabera!
Há-de chegar l Eimbierno friu i branco
Adonde azimbrarei ls uossos a doler pranto
I naqueilha ansanidade i quimera
Hei-de sintar-me arrimada al miu bércio
I tenerei la Primabera...
Ne l miu peito...

sexta-feira, 16 de abril de 2010

De las quatro Staçones

Hei-de screbir anquanto ye tiempo
Daqueilha Primabera que tan cedo me fugiu
Antre suonhos i labutas
Pies çcalços a jogar
Até l toque de las Trindades
Refrescando ls suores seródios.
Quiero screbir mas ye tanto l que nun se me lembra!
Hei-de screbir ne la corrida de ls minutos
Dun Berano passado an subressaltos
A lhuitar contra la fugida de ls segundo
Perseguindo suonhos
Recebindo sunrisos
Spargindo saberes als quatro aires
I recebindo-ls de todos, un a un.
Quiero screbir mas ye tanto l que nun puodo!
Hei-de screbir la pacateç de ls dies
Deste Outonho de fuolhas amarielhas
Niebe ne l pelo fingido de carbalhos
Al caer de las fuolhas rubras
Nun friu que a las bezes me arrepela
Quiero screbir tanto
Anquanto tubir l tiempo...
Quiero escrebir mas ye tanto l que me falta!
I quando chegar l Eimbierno de ls nebones
I mirar para trás cun nostalgie
You quiero screbir cun alegrie
De las quatro Staçones...

quarta-feira, 14 de abril de 2010

Sobraba-me un delor

Faltaba-me todo ou pouca cousa
Pouca amporta l que serie
Sobraba-me un delor tamanho
Que me ampedie de andar, nun pie.
Zanimada fui-me al doutor
Para ber se me daba cun l mal.
Dá-me ua cousa fuorte, dixe-l you
L fraco pouco me bal.
Cumo hei-de star you eiqui
Sien ir pul termo a merujas
Ber l´auga nas ougueiras,
I cantar cun l cuco palhi!?
Apetece-me fazer-me anxertos
Cumo se fázen ne ls galhos tienros
A spera que deian fruta fresca.
You fruta yá nun quiero dar
L que you quiero ye caminar
Para bien loinje deiqui
Siempre, siempre a çaracutiar
Debaixo de chúbia ou de sol
I a la nuite me deitar
Nun suco a ber las streilhas
Ua a ua las cuntar
I quedar cun ua deilhas.

Arquivo do blogue