Resfolguei fondo, ua, dues bezes,
sei alhá you las que serien
cun la fome de quien todo quier resfolgar,
sien que nien un granico de oucigénio sobre
la doçura de l oulor...
Tílhia florida ne l més de Júnio,
resfolguei-te l cuorpo i l pelo,
las fuolhas, l tuoro,
sorbi-te l doce de las flores.
Bebi-te an chá ne l Eimbierno, a scaldar,
adoçado cun miel,
ne l strelhumbre de l lhume a arder,
botando ua batailha de castelhanos
a chiçpar...
Resfolguei fondo, ua, dues bezes,
sei alhá quantas!
susteni, i...
fui buendo...
Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
quinta-feira, 29 de abril de 2010
terça-feira, 27 de abril de 2010
Passo a passo
Passo a passo te camino
Passo a passo bou adelantre
Passo a passo me demoro
Nun passo que you abante
Passo a passo...
Passo a passo bou andando
Cun ls passos yá anciertos
An dies que me ban bolando
Passo a passo mui pesado
I l loinje se fizo a la puorta
Neste camino nun andado
Adonde la cozina ye la huorta
Passo a passo, un passo dado
I dezi-lo nun registo
Cun l passo tan apressiado
Cumo ye que cheguei a isto?!
Tu chegueste i chegou l tiempo
D´alhá al para acá
Mas se eiqui yá tu chegueste
Ye porque l tiempo, passos te dá...
domingo, 25 de abril de 2010
Nun quiero
Nun quiero screbir mais poemas!
Anrebulho un bózio mal parido
nun poema que nun debie nacer
que me há-de serbir de mortalha.
Cuorro ne l filo de la nabalha
quaije a caer de las faias.
Deitada a la priessa arreparo
que, çcolada de sangre
tenie parido un poema gerado
nua relaçon çprotegida.
Andeseiado poema,
porque te dei bida?!
Ambergonhei-me
i cun esse poema malfadado
depuis d'amarrotado
amortalhei-me...
Nun quiero screbir mais poemas,
hoije!
sábado, 24 de abril de 2010
La selada de merujas
Inda me stá a benir l gusto a la boca cumo tamien, aquel berde bibo quelor de alface, stou a bé-lo, quemidas naquel soalheiro, arrimada a la brigada de la ramalhada, al pie de la loija de ls cochinos.
Naquel tiempo habie siempre cochinos na loija, a las bezes mercados inda antes de matar ls outros ou anton lhougo apuis. Quando nun habie mais nada pa l dar apanhában-se cardos i cozien-se na caldeira para ls lharegos.
Agora yá quaixeque naide ceba cochinos, la giente stá mui fidalga. Lhembra-se-me que ye para nun se cagáren nien cagáren las casas. Apuis mércan la chicha an Mobeiros, mas berdade berdadica nun ten squiera asparcença. Panteminas uas poucas hai agora . Cumo mos criemos i l que queremos ser!... Si, que naide ye mais de l que siempre fui solo porque nun ceba cochinos!...
Ua corrida al camino abaixo; naquel tiempo inda la rua nun era de paralelos, nien habie eiletrecidade. Cada un al que acababa de quemer mais debrebe para apuis ir a jogar pal recreio de la scuola.
L caçulico speraba a un, al pie de la cinza caliente de l lhume amuntonado i algo habie de haber na mosqueira, bá, l mais de las bezes pouca cousa...
La priessa era tanta que l caldo iba lhougo pal caldeiro de ls cochinos. Pus se l recreio era tan pequeinho, cumo ye que you habie de tener tiempo para quemer l caldo i tornar pala scuola que quedaba na punta de riba de l lhugar i you moraba al pie de l´eigreija?!
Un cibo de pan cun la tóra que alhá stebísse i ende iba you i ls outros que farien l mesmo, a bater las cholas pal recreio.
Aquel die si houbo ua mudança de planos ne ls quemeres...
Dezie-me mie mai: si sós bien alrabaceira!!!
L caçuolho alhá staba, la mosqueira cun algo tamien, mas eilhas eilhi nun barrenhonico a miráren para mi...
Inda assi me cunserbo, alrabaceira. Gusto muito de selada i de merujas nien se fala.
Sintada nua piedra ou secálha ne l cepo de cortar la lheilha, staba you agarrada a ua grande tartera de merujas, pouco lhabadas a la cierta, cun cebolha i tempradas cun sal, binagre i azeite.
Bingába-me ne l binagre quando mie abó nun quemie la selada: Eilha, se tebísse un pouco de binagre mais que la cuonta que querie, fazie ua carocha mui feia, pousaba l garfo i nun quemie mais ningua.
Parece que la stou a ber i apuis a queixá-se de la denteira que l quedaba.
You a quemer l grande manjar. Yá nun tengo la certeza mas parece-me que nun agarrei mais nada, nien un cachico de pan.
Staba a sabé-me pula bida, nun haberie para mi naquel eistante melhor manjar que aquel, aquel berdico relhuziente.
Chega-se alhá ua tie, nun digo quien que yá se morriu i diç: anton stás a almorçar?
Si, stou a quemer esta selada de merujas.
Bá, há-des quedar bien quemida!...
Esse bien quemida saliu cun ua risica a fazer pouco, aquel fazer pouco que fazien de quien era pobre, cuitadico, que quemie mal. You era pequeinha mas aquel há-des quedar bien quemida quedou-me meio atrabessado...
Cuntinei a quemer la mie selada i a pensar: Mas que merda ténen ls outros de se metéren ne la mie bida!?
Siempre you assi fui ... Era por isso que nun falaba a naide, atrás de mies bacas rue arriba ou abaixo, naide me sacaba ua fala, todo por causas dessas preguntas ancomeçadas por anton, sien mais nien menos, siempre a querer saber algo... Nun era por ser amprial mas porque esse querer saber me mordie andrento...
Anton que bás a fazer; anton para adonde bás; anton bás a ser buieira? Siempre esse anton de cumbersas de falar por falar a que l miu tiu chama cumbersas de serrar presunto...
Aqueilha risica stapurada nunca mais se me çqueciu...
L´outurdie cuntei-l-la a mie mai, quando las stábamos a quemer para mos rirmos; eilha nun se riu.
Mira tu, l´ampalagosa, la criqueira! Secálha pensaba que te trazíemos cun fome!...
Nunca preciseste de la smola de naide i muito menos de la deilhes...
Etiquetas:
Cuontas de mie nineç
Adonde morriste
Hei-de tornar
inda que ne l camino me perda!...
Hei-de tornar a la fraga lisa
adonde rasguei bestidos,
çfolhei nalgas
gastei pies
lhibre cumo flores a florir.
Mesmo que nun t'ancontre,
arresbalina de l miu sonhar
por ti abaixo hei-de arresbalar
i cansada tornarei a chubir.
Hei-de tornar...
Hei-de chubir einocente
a arresbalar-te a perceito
hei-d'abraçar-te mulhier
cula nina ne l peito.
Hei-de tornar
mesmo que me canse l camino!...
Quando chegar
chorarás comigo
na parede adonde morriste...
quinta-feira, 22 de abril de 2010
Ua raiba que medra...
Arrebanhou l´uosso até l tutano
apuis del inda fizo un caldo
adubado sien mais nada.
Inda quijo rober l´uosso
outra beç
mas hai uossos mui malos de rober...
Fui-se a la cama a remoler.
Deitado
inda a cuontas cun l uosso
sien mais nada l tirar
tube que se alhebantar
que l suonho nun l benie
nen sabe bien se de la fome
que solo aquel uosso tenie...
I por mais buoltas que l dira
mais nada d´alhá tiraba
se nó la raiba de dies...
Fui-se a cuntar las streilhas
que l´amportaba que l nacíssen berrugas
mais qu´aqueilhas que yá tenie!...
Hai uossos malos de rober
i deilhes nada se saca
que nun seia ua raiba que medra...
terça-feira, 20 de abril de 2010
L doutor curandeiro de la Speciosa
Ye Alcides. Un home que nunca se casou i por alhá anda atrás de sues bacas a botar caralhos i refoda-ses que se óuben dua punta a outra de l termo.
Há-de ser yá uns anhos mais bielhos que you, nó muitos. Si parécen muitos porque anda quaijeque siempre cun la barba por fazer i la mais de las bezes la auga an casa del nun abunda...
Cruza cun un i de todo fai bersos; de l que nós dezimos i de l que el diç que acaba por ser siempre an berso.Ye ua figura caratelística na Speciosa. Apesar de l´eidade, nien un pelo branco i la barba anton, ye de negro cerrado l que dá para quedar cun un modo inda mais zleixado porque nien ua beç a la sumana le passa alhá la gilete ou la faca de barbiar d´antiempos.
L´outurdie iba el cun las bacas caras a mie casa i you benie a pie, a casa de mie mai. Metiu-se lhougo cumigo:
"Anton, parece que te stá a custar a andar, stás gorda demais!?"...
Carai Alcides, isso nun se diç a ua mulhier, home, tu parece que nun sabes lidar cun eilhas i por isso ningua te quijo! Ye un calhico que tengo an cada pie antre l dedo medinho i l´outro que quando ancomeça a fazer calor, nesta altura de la Primabera me dá muita guerra.
Tenes que l´arrincar!
You yá l´arrinquei muita beç mas el torna a medrar.
Ye porque nun l´arrincas bien, ten que le salir l spigonico, dezie el fazendo l zeinho cun un dedo na palma de l outra mano.
Mira, pon-le disto. Pegou nun mangeilho de la parede. Sfregas le assi (eisampleficou) pones-lo ancustado al calho i anrebulhas-le un farrapico para que nun se caia.
Anton quantos dies tengo que l poner?
Até que salga. Bás a ber que apuis solo ye topá-le que sal todo cun l spigonico de la raiç i todo. Las bacas parórun cumo que a queréren daprender las malzinas, nun báian eilhas a tener delores nas caçcanhetas i percísen de ls mangeilhos.
Inda ls puse un die, mas sien farrapico caie lhougo. Apuis bieno l friu i deixórun de me doler.
Qualquiera die...
Alcides conhece todas quantas yerbas hai, compra i manda benir de porende abaixo todos ls lhibros que l son amentados. Yá ten puosto árboles que nun son deilhi mas que sabe que son malzinas.
Mie mai andaba cun asma a la nuite çque se deitaba, secálha de ls puolos. You ampecei-le a dar l zyrtec mas al mesmo tiempo fizo l chá receitado por Alcides. La berdade ye que le passou, fusse dua cousa ou d´outra. Parece-me que tubo mais fé nas malzinas de Alcides porque antes de you benir para acá diç-me: Mira l chá que Alcides me receitou fizo-me bien...
Bai-se alhá a saber?!