Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quarta-feira, 5 de maio de 2010

A chorar de bergonha

Porque chóran ls tous uolhos nino,
de tan nino nun habien de chorar...
Calhas nun siléncio forçado,
sufres un delor silenciado,

creces
mas nun çqueçes...
Ne ls tous uolhos
hai ua alma que chora
an sous siléncios…
Até que hai un die
an que l tou bózio se solta
cumo ua cumporta nun riu
que a scumar bózia:
metei-los ne l´Einfierno,
se hai Dius!...

Ne l Einfierno de ua cadena...
Se hai Dius,
stá a chorar de bergonha...



domingo, 2 de maio de 2010

Hei-de siempre cantar Abril



L Abril que me çpiu l bestido pardo
tecido de prison
a çcumparar de la mie alma ancunformada
de las apeias.
Alguas argolhas inda me quedórun,
spetados na chicha bien fondas
i que lhuito,
para siempre las arrincar.
Son marcas que de tan fondas
nien Abril nien l tiempo
fúrun capazes inda d´apagar.
A las bezes cháman-me,
bénen a riba,
de drento de las chichas assóman
cumo se l nuolo que las prende
fusse mal atado i zlhaça.
Ah, mas hei-de siempre cantar Abril
para que todo Abril çfaga…
Hei-de siempre cantar Abril,
aquel que me lhibertou ls passos
l pelo, ls bestidos,
ls brincos ne las oureilhas, l'andar,
l querer i l nun querer,
l ziar, l rejeitar.
Hei-de siempre cantar Abril
porque Abril ye lhibardade!...
( Este poema saliu ne l Jornal Nordeste de 27 de Abril )

quinta-feira, 29 de abril de 2010

E, fui buendo

Resfolguei fondo, ua, dues bezes,
sei alhá you las que serien
cun la fome de quien todo quier resfolgar,
sien que nien un granico de oucigénio sobre
la doçura de l oulor...
Tílhia florida ne l més de Júnio,
resfolguei-te l cuorpo i l pelo,
las fuolhas, l tuoro,
sorbi-te l doce de las flores.
Bebi-te an chá ne l Eimbierno, a scaldar,
adoçado cun miel,
ne l strelhumbre de l lhume a arder,
botando ua batailha de castelhanos
a chiçpar...
Resfolguei fondo, ua, dues bezes,
sei alhá quantas!
susteni, i...
fui buendo...

terça-feira, 27 de abril de 2010

Passo a passo


Passo a passo te camino
Passo a passo bou adelantre
Passo a passo me demoro
Nun passo que you abante

Passo a passo...
Passo a passo bou andando
Cun ls passos yá anciertos
An dies que me ban bolando

Passo a passo mui pesado
I l loinje se fizo a la puorta
Neste camino nun andado
Adonde la cozina ye la huorta

Passo a passo, un passo dado
I dezi-lo nun registo
Cun l passo tan apressiado
Cumo ye que cheguei a isto?!

Tu chegueste i chegou l tiempo
D´alhá al para acá
Mas se eiqui yá tu chegueste
Ye porque l tiempo, passos te dá...


domingo, 25 de abril de 2010

Nun quiero



Nun quiero screbir mais poemas!

Anrebulho un bózio mal parido
nun poema que nun debie nacer
que me há-de serbir de mortalha.
Cuorro ne l filo de la nabalha
quaije a caer de las faias.
Deitada a la priessa arreparo
que, çcolada de sangre
tenie parido un poema gerado
nua relaçon çprotegida.
Andeseiado poema,
porque te dei bida?!
Ambergonhei-me
i cun esse poema malfadado
depuis d'amarrotado
amortalhei-me...

Nun quiero screbir mais poemas,

hoije!




sábado, 24 de abril de 2010

La selada de merujas


Inda me stá a benir l gusto a la boca cumo tamien, aquel berde bibo quelor de alface, stou a bé-lo, quemidas naquel soalheiro, arrimada a la brigada de la ramalhada, al pie de la loija de ls cochinos.
Naquel tiempo habie siempre cochinos na loija, a las bezes mercados inda antes de matar ls outros ou anton lhougo apuis. Quando nun habie mais nada pa l dar apanhában-se cardos i cozien-se na caldeira para ls lharegos.
Agora yá quaixeque naide ceba cochinos, la giente stá mui fidalga. Lhembra-se-me que ye para nun se cagáren nien cagáren las casas. Apuis mércan la chicha an Mobeiros, mas berdade berdadica nun ten squiera asparcença. Panteminas uas poucas hai agora . Cumo mos criemos i l que queremos ser!... Si, que naide ye mais de l que siempre fui solo porque nun ceba cochinos!...
Ua corrida al camino abaixo; naquel tiempo inda la rua nun era de paralelos, nien habie eiletrecidade. Cada un al que acababa de quemer mais debrebe para apuis ir a jogar pal recreio de la scuola.
L caçulico speraba a un, al pie de la cinza caliente de l lhume amuntonado i algo habie de haber na mosqueira, bá, l mais de las bezes pouca cousa...
La priessa era tanta que l caldo iba lhougo pal caldeiro de ls cochinos. Pus se l recreio era tan pequeinho, cumo ye que you habie de tener tiempo para quemer l caldo i tornar pala scuola que quedaba na punta de riba de l lhugar i you moraba al pie de l´eigreija?!
Un cibo de pan cun la tóra que alhá stebísse i ende iba you i ls outros que farien l mesmo, a bater las cholas pal recreio.
Aquel die si houbo ua mudança de planos ne ls quemeres...
Dezie-me mie mai: si sós bien alrabaceira!!!
L caçuolho alhá staba, la mosqueira cun algo tamien, mas eilhas eilhi nun barrenhonico a miráren para mi...
Inda assi me cunserbo, alrabaceira. Gusto muito de selada i de merujas nien se fala.
Sintada nua piedra ou secálha ne l cepo de cortar la lheilha, staba you agarrada a ua grande tartera de merujas, pouco lhabadas a la cierta, cun cebolha i tempradas cun sal, binagre i azeite.
Bingába-me ne l binagre quando mie abó nun quemie la selada: Eilha, se tebísse un pouco de binagre mais que la cuonta que querie, fazie ua carocha mui feia, pousaba l garfo i nun quemie mais ningua.
Parece que la stou a ber i apuis a queixá-se de la denteira que l quedaba.
You a quemer l grande manjar. Yá nun tengo la certeza mas parece-me que nun agarrei mais nada, nien un cachico de pan.
Staba a sabé-me pula bida, nun haberie para mi naquel eistante melhor manjar que aquel, aquel berdico relhuziente.
Chega-se alhá ua tie, nun digo quien que yá se morriu i diç: anton stás a almorçar?
Si, stou a quemer esta selada de merujas.
Bá, há-des quedar bien quemida!...
Esse bien quemida saliu cun ua risica a fazer pouco, aquel fazer pouco que fazien de quien era pobre, cuitadico, que quemie mal. You era pequeinha mas aquel há-des quedar bien quemida quedou-me meio atrabessado...
Cuntinei a quemer la mie selada i a pensar: Mas que merda ténen ls outros de se metéren ne la mie bida!?

Siempre you assi fui ... Era por isso que nun falaba a naide, atrás de mies bacas rue arriba ou abaixo, naide me sacaba ua fala, todo por causas dessas preguntas ancomeçadas por anton, sien mais nien menos, siempre a querer saber algo... Nun era por ser amprial mas porque esse querer saber me mordie andrento...
Anton que bás a fazer; anton para adonde bás; anton bás a ser buieira? Siempre esse anton de cumbersas de falar por falar a que l miu tiu chama cumbersas de serrar presunto...
Aqueilha risica stapurada nunca mais se me çqueciu...
L´outurdie cuntei-l-la a mie mai, quando las stábamos a quemer para mos rirmos; eilha nun se riu.
Mira tu, l´ampalagosa, la criqueira! Secálha pensaba que te trazíemos cun fome!...
Nunca preciseste de la smola de naide i muito menos de la deilhes...



Adonde morriste



Hei-de tornar
inda que ne l camino me perda!...

Hei-de tornar a la fraga lisa
adonde rasguei bestidos,
çfolhei nalgas
gastei pies
lhibre cumo flores a florir.
Mesmo que nun t'ancontre,
arresbalina de l miu sonhar
por ti abaixo hei-de arresbalar
i cansada tornarei a chubir.
Hei-de tornar...
Hei-de chubir einocente
a arresbalar-te a perceito
hei-d'abraçar-te mulhier
cula nina ne l peito.

Hei-de tornar
mesmo que me canse l camino!...
Quando chegar
chorarás comigo
na parede adonde morriste...




Arquivo do blogue