Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sábado, 24 de julho de 2010

Caminos birtuales

"L gás de la candeia acabou-se, Jesé. Fazes-me l fabor de me acender un gamon que la lhuç de l lhume nun me stá a chegar para filar la lhana negra".

Esta cumbersa poderie-se haber passado ne l tiempo de mie abó. Muita beç oubie cuntar cuontas destas quando era nina, ou porque l gás se tenie acabado, ou porque se quejisse furrá-lo.
Ne l meio de la scuridon an que las nuossas aldés bibien, l pobo i l mundo an giral, un gamon chegaba para ber l manelo, la meia i todo l que fusse. Feliçmente stamos noutros tiempos i hoije nien que acéndamos todas las lhámpedas, nunca son sufecientes para ber l que queremos ber.
Tengo stado sien anternete. Adonde stou agora a passar férias questumo tené-la sien filos mas nun sei porque carga d´auga nun se me quier fazer la lhigaçon.
Nun tener anternete ne ls tiempos d´hoije ye tan malo cumo nun tenéren un gamon para acender, quando l gás se acababa. Quien stá aquestumado a ber to ls dies l mundo atrabeç daqueilha jinelica i de repente falta, queda an cumpleta scuridon.
Camino muita beç adreitos l cumputador i apuis biro cun las cantigas de la segada, que ye cumo quien diç, sien saber l que bai pul mundo i sien poder quemunicar cun el atrabeç de ls blogues i de todo un sien fin de caminos que podemos ousar atrabeç de l mundo birtual.
A las bezes lembra-se-me de l que me dezie mie abó Ana, l´ abó santa que tamien fui para mi ua anternete pul que me ansinou i me ajudou a medrar an to ls sentidos. Dezie-me eilha a modo de professie, l que outro haberie profetizado an tiempos, un home que se l prebenien las cousas feturas: quando l mundo stebir todo cruzado cun stradas, muita, muita strada, la fin de l mundo stá acerca.
Yá mie abó dezie aquilo porque l parecie que yá haberie muita strada, muito abion ne l cielo i outras cousas que a eilha l parecie yá fuora de quemun. Se mie abó bisse agora nun repente todas las cousas que las stradas birtuales mos puoden amostrar, morrie-se outra beç, de spanto.
Parece-me a mie que la fin de l mundo de la eignoránçie stá acerca cun todas estas stradas i, se era isso que al tiu se l prebeniu, anton si acertou an sue professie.
La fin de l mundo cun lhemites de frunteiras.

terça-feira, 6 de julho de 2010

La desertificaçon histórica de las aldeia



Era solo ua rua, you sei; era solo ua piedra cun ua pocica, uns puntones
adonde caímos tanta beç quando an pequeinhos ls queriemos passar a
correr. Ye pouca cousa, you sei, mas tamien sei que las cousas que mos
énchen l´alma son siempre pouca cousa i essas cousas bán zaparecendo sien que naide l beia l rastro.
Inda dous dies atrasado screbi l testo “ne ls remissacos de l tiempo”,
adonde falaba de la piedra ambaixo la moreira i de ls puntones la
ribeira, nun eimaginando que stában fugindo de mius uolhos i de ls que
cumo you gústan, más referéncies de ls antepassados.
Puoden a las bezes dezir que era solo ua rua cun calçada, la quemenéncia i que l que ye perciso ye que se camine alhá melhor!
Nó, nun ye assi!
Seia cumo fur ye ua rue que ye de la giente de la aldeia i que de l paíç. Nada alhá diç, nien nunca dixo, que ye particular, porque na buona berdade nun ye nien nunca fui.
Streitica, tan streitica que miu abó botou abaixo la parede y las portaladas para dar mais lharguesa als outros, quedando assi cun l pátio abierto i la barranca a cair cada beç más para baixo.
Asneira deziemos nós siempre, mas el era assi, nada negaba!
Fúrun botados abaixo quando mie mai era rapazica, dezie-me eilha siempre que bie la tierra a i-se cada beç más.
Naqueilha rua, se alguien tenie alhá algo, éramos nós i que bien se bie la seinha ne l chano sien ampedriado a toda sue lhargueza de l´outro lhado de las casas mui antigas cun barandins i scaleiras de piedra.
Mui antiga. Secálha de l tiempo que, cunsante mie abó Ana falaba i que yá l´habie oubido de ls sous, de l tiempo an que por causa las formigas, l´ aldeia tubo que salir de San Lhourenço para benir para adonde ye hoije.


Alguien haberá pedido para que la Cámara la alcatronasse, alguien que tenga por alhá que passar i la Cámara l fizo la buntade: A la cierta que a esta hora yá tenará ua carrada de negro anriba a queimá-l las tripas a las pobres piedras, uas lisas, outras mais ganhuolos que an ciertos sítios, anque sendo mais grandes las piedras, fazie lhembrar l chano l´ eigreija l Naso.


A mi parece-me que estas cousas nun poderien ser feitas assí.
Apuis que l pedido fusse feito, la Cámara habie-de tener ampregados cun sentido de stética i sancibelidade para dezir se isto ou aquilho deberie ou nó ser feito. Nun sei cumo la cousa se passou, mas seia cumo fur, la respunsabelidade ye de l Presidente de la Junta i arriba del, de l Presidente de la Cámara.

Porquei an beç de alcatron nun ampedriórun l cacho a la punta?

La desertificação de las aldeias de que tanto se fala nun ye solo falta de giente mas tamien falta de sentido de perserbaçon de ls balores culturales, uns más pequeinhos, outros mais grandes, de referencies que mos dízen cumo pobo que somos. Ye cun estas cousa que quedamos mais pobres na medida na que las nuossas aldeias quédan sien las seinhas de todos nós que alhá moremos, sien que naide tape l rastro de naide.
Stá más pobre, más feia i muito mais assoalhada, la nuossa querida Speciosa…

Porque nun soube you, rua!!?? Al menos querie-me tener çpedido de tue calçada, mirando siempre para trás al modo que te iba acenhando, cumo quien se çpide dun filho que sabe que nun l torna a ber.
Adius, tapete de tanto nino i sudor de tanta giente. Cun este adius que te deixo, deixo tamien la mie raiba de nada tener feito por ti.

quinta-feira, 1 de julho de 2010

Caldo de letras

Screbi cun lápeç
Desenhei a tinta
A cada beç que me sintaba
A aqueilha mesa.
La mesma toalha
Cada beç más acupada
A spera de ser sultrada.
Onte caíste-te
Drento l pote de caldo
De letras
I finalmente
Acheste
L poema!

Anrestrando alhos



Yá ten ls carcanhales bien pesados, cuitado! Tanta baca, tanta baca, nunca el pensou birar inda an nuobo.
Sou de l´anho de Marisé, diç quando l percuran quantos anhos ten. Marisé ye mie mai que yá nun puode cun ua patoixa pul rabo.
Yá iba sendo tiempo de nun percisar de andar dalgeiro atrás daqueilhas pegas todas, que se bei que yá lhieba ls uossos angaramunados. Mas que farie se parasse! I apuis, cuitado, l rapaç percisa que l bote la mano.
Quedaba pior dixe you, se parasse de anrestrar aqueilhes alhos todos a cada beç que ten que birar ua baca, morrie-se an menos de nada!
I assi bai bibindo, el que parecie un pulberino a ampuxar un cardo seco por ua caleija abaixo.
Anriestra alhos home i cuose las bestimientas todas dua beç, porque senó nun sós capaç de las birar, pensei you ua beç que l bi ne la Culaga i por bias de ir caminando i mirando para el dei ua gradessíssema lhumbeirada!... Apuis que las birou riu-se de mi i aposto que dixo para el, si stá un catrapolo! Stá inda más que you...
Nunca bi un home tan pequerrico que andebisse tan dalgeiro, até hai uns anhos!

segunda-feira, 28 de junho de 2010

L mundo de portaladas abiertas



Nada ye cumo datrás çque que l mundo quedou de puortas abiertas, ls pobos se besitórun, se bai a Pariç, Londres ou Amestardan a passar l fin de sumana cun muitíssema mais facelidade que you iba de Lisboua a la Speciosa a passar ua sumana ne l Natal ou Páscoa. Nada ye mais cumo datrás an to las bias: modos de bida, modos de pensar, quemidos, modos de bestir, etc.
Hai un anho stábamos a passar férias an Stambul cun l rapaç mais bielho que trabalhaba alhá i que apuis se ajuntou a nós l mais nuobo para trés ou quatro dies. A Stambul para trés ou quatro dies, quien dirie hai uns anhos atrasado!
Stamos todos tamien agora, un anho apuis, eiqui ne l Algarbe, adonde tamien inda se béian, anque poucas, mulhieres todas bestidas ne la praia que nun bán a banhos de mar por bergonha de amostrar l cuorpo, al lhado de outras que solo quédan cun un triangulico que l tape las partes. Ne la Turquia aqueilhas que ousában lhenços i que assí i todo yá íban pala praia, antrában n´auga cun uns fatos cumpletos, tipo fato macaco, que l tapássen l cuorpo todo, quedando solamente la cabeça i ls pies çtapados. Yá eran corajosas essas ties, caminando pala lhibertaçon de l cuorpo daqueilhas bestimientas que nunca déixan notar las curbas femeninas.
Staba you a falar que nada ye cumo datrás i, a perpósito disso, lembra-se-me de ls deseiunos, frescos, fartos i queloridos que l´anho passado quemíemos ne l terraço a mirar pa l Bósforo. Fazímos onte un eigual caras al Ouciano, adonde nun faltou nada. Até l queiso de cabra meio fresco cun miel porriba, que a la falta de l turco comímos un, mercado ne l Mini Précio de Miranda i que ye feito pa ls lhados de Mogadouro. Abánta-se bien sien mais nada até las trés ou quatro de la tarde, passando-se apuis cun fruta i yogurtes até la cena. A mi agradan-me esses quemeres, assí cumo aqueilhas seladas que tamien tanta cousa lhieban i tan queloridas i gustosas son.
Nada disto se coincerie se l mundo nun oubira abierto las portaladas, isso i tantíssemo más.
Inda hai quien fale mal destes tiempos!
A las bezes si tenerán rezon, nien siempre l mundo stá acerca de todo mundo...


quinta-feira, 10 de junho de 2010

Deiqui de la cereijeira...

Yá quantá que nun bos benie a ber, you que era mais cierta que las batatas na tierra negra.

Acuntece a las bezes. Sabeis cumo son las cousas de la anternete i esta que nun ten filos inda falha mais.

Puis ye, andube por uas tierras an que you secrebie algo i quando era para l mandar pul mundo afuora aqueilha çanfonice iba-se a baixo. Apuis zisti i pronto.

Quando quei, birei caras arriba até que cheguei a un sítio alto i praino. Ye esse si, l que stais a pensar, l nuosso Praino. Está guapo cumo siempre mas l tiempo stá tan ancalamunhado i friu que nien parece que stamos ne l més de San Juan.

Benie you porende arriba só a pensar na yerba que mie mai me habie dito que habie para cortar na cortina. Caralcho, nien eimaginaba que fusse tanta!... Cumo benie anquemodada cun l que me speraba nien se me lhembrou que era l tiempo de ls mius antulhos, las cereijas.

Mal cheguemos zampémos-mos lhougo neilhas eiqui a la puorta de la cuzina, mesmo rentes al chano de la baranda. Grandes i burmelhicas que you sei alhá. Nun stában inda todas bien maduras i mie mai ralhaba-me, mira que te dá ua zbentria… Qual zbentria mai!... Cun las ganas que l stou bán dafeito. Na berdade alguas inda nun stában bien maduras i fui l que me baliu porque souturdie chubiu i las que yá stában, stán todicas rachadas a quedar mofosas.

Quien querga cereijas que bénga porque hai quatro ou cinco cereijeiras cargadas. Nien ls tordos abántan… Agora só ténen andado ls de la família, ls que ténen l nial ne l telhado. Ls bandos inda nun chegórun.

Pronto, yá bos dei nuobas i yá bistes que nun tube ningun péque, stou cumo siempre, que ye cumo quien diç rija que nien ua cebolha podre.

quarta-feira, 26 de maio de 2010

Cumo l tiempo




Caminas de cabeça baixa
Zatando ls nuolos dua tela
Que la bida a las bezes tece.

Para que perdes tiempo a zatar
Se mais debrebe ye cortar!?

Corta todo nun repente
Cun ua faca bien aguçada
Corta rente!
Mira que l tiempo
Nun spera
Nunca por ti, para nada.

Acende la fogueira drento
Cun uns fenicos que seia!
Corta ls miedos
Deixa que l biento
Te atice la tue fogueira.

Solta l bózio
Que tenes ancarcerado
Solta la riata de l cabalho
Solta l pelo para ir bolando
E por esses montes afuora
Scatrapulha
Mas siempre saboriando...

Scatrapulha...
Cumo l tiempo!


Arquivo do blogue