Á Maio florido
Que me bás traendo
Anho apuis anho
Las quelores d´Outonho
Biste-me de fuolhas
Que me baian calcendo
Las nuites, ls dies
Que me ban correndo
Biste-me de flores
Anque seia Eimbierno!
Per fuma-me cun oulores
De stebas i scobas
De rosas brabas i de madressilba
Pon-me ne la cabeça
Ua grinalda de flores
Biste-me de Maio
Anque sinte delores
Biste-me de quelores
Anque seia Eimbierno!
Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
sábado, 28 de agosto de 2010
sexta-feira, 27 de agosto de 2010
L brabo colhi
Ls pies na ourbalheira
Las manos na silbeira
L cuorpo colgado
De l cielo anubrado
Ne l cerrado adonde antiempos
You era bueira
A la selombra de ls freixos
Colhi ourtelana de ribeira
Que termo tan guapo
Que hoije corri
Cun miu cuorpo brabio
I brabo colhi
Colhi poeijos i ouriegano
Cun fuortes oulores
Colhi moras i brunhos
Para fazer licores
Bendita natureza
Que tanto me deste
Abençoada manhana
Que me refresqueste
Las manos na silbeira
L cuorpo colgado
De l cielo anubrado
Ne l cerrado adonde antiempos
You era bueira
A la selombra de ls freixos
Colhi ourtelana de ribeira
Que termo tan guapo
Que hoije corri
Cun miu cuorpo brabio
I brabo colhi
Colhi poeijos i ouriegano
Cun fuortes oulores
Colhi moras i brunhos
Para fazer licores
Bendita natureza
Que tanto me deste
Abençoada manhana
Que me refresqueste
segunda-feira, 9 de agosto de 2010
Bagamundiando ne l sereno
Nesta nuite an que la lhuna çposou outro lhado de la tierra i anspira poetas doutras falas, las streilhas son más relhuzientes i las aldés an custelhaçones parece que stán más acerca. Las belas que acendi andrento de poticos queloridos ténen sue lhuç a tembrar, anque l aire se tenga calhado. Apiscórun a las lhuzes celestres, aqueilhas abaixórun por sues scaleiras para ber que cousa era aqueilha na cortina dua aldé i porqui se quedórun, eilhi abaixo al pie de l poço. Las lhuzes de riba de la mesa adonde al strelhumbre scribo, stan a trembrar de tanta eimoçon de tal besita. Cháman-las para ber se you beio melhor ls botones de l cumputador, mas cumo que puxadas por ua força benida de nien sei dadonde, cumo se fússen un óbni, ua atrás la outra, bán-se scapando.
Al strelhumbre, cuntino screbindo.
Solo este cachico ten lhuç. To l resto até la aldé stá an scuridon. La mie perra deitada acerca ls mius pies, stá atenta al que se passa, nun baia algun lhobo passar acá de la canhiça.
Ls ninos de la quelónia de férias inda stan a jogar a la puorta, oubén-se sues bozes i bózios de alegrie por stáren fuora de sue ilha.
Scuito bozes de giente a la cierta de fuora, benida de Fráncia, aporbeitando l fresco até tarde, agora que nun percisan de madrugar para ir pal trabalho.
Curto, mui curto ye l més de Agosto,… dezie-me l anho passado la amiga Teresa Capadora que bibe an Bordéus: Stou to l anho a pensar ne l més d´Agosto i apuis passa tan debrebe!
L ganado yá arreculhiu al curral i l pastor colga l cerron a la puorta l quarto de drumir, para que la merenda l sperte i, inda scuro, las oubeilhas ancomécen a pacer i se fárten antes que l sol caleça.
Cada beç menos bozes, cada beç más siléncio, cada beç más ls grilhos cántan sues cantigas que me chégan a cansar de tan repetitibos séren sous sonidos, cada beç más sola, solos tamien stán ls dedos que scriben la nuite cumo la canta l moucho que al loinge se oube piar.
Las custelhaçones stan atentas a que algun nino naça, para, cumo dízen ls astrólogos, l traçaren sou çtino, cunsante stán znhadas ne l cielo a la hora de sou pormeiro bózio. Assi splícan cun l mapa astrológico, aquilho que cad´un queda no que l parece.
La aldé drumirá nun torpor porfundo até que l galho anuncie soutordie.
Sólo ls grilhos i ls mius dedos inda bagamundeian ne l sereno de la nuite…
Al strelhumbre, cuntino screbindo.
Solo este cachico ten lhuç. To l resto até la aldé stá an scuridon. La mie perra deitada acerca ls mius pies, stá atenta al que se passa, nun baia algun lhobo passar acá de la canhiça.
Ls ninos de la quelónia de férias inda stan a jogar a la puorta, oubén-se sues bozes i bózios de alegrie por stáren fuora de sue ilha.
Scuito bozes de giente a la cierta de fuora, benida de Fráncia, aporbeitando l fresco até tarde, agora que nun percisan de madrugar para ir pal trabalho.
Curto, mui curto ye l més de Agosto,… dezie-me l anho passado la amiga Teresa Capadora que bibe an Bordéus: Stou to l anho a pensar ne l més d´Agosto i apuis passa tan debrebe!
L ganado yá arreculhiu al curral i l pastor colga l cerron a la puorta l quarto de drumir, para que la merenda l sperte i, inda scuro, las oubeilhas ancomécen a pacer i se fárten antes que l sol caleça.
Cada beç menos bozes, cada beç más siléncio, cada beç más ls grilhos cántan sues cantigas que me chégan a cansar de tan repetitibos séren sous sonidos, cada beç más sola, solos tamien stán ls dedos que scriben la nuite cumo la canta l moucho que al loinge se oube piar.
Las custelhaçones stan atentas a que algun nino naça, para, cumo dízen ls astrólogos, l traçaren sou çtino, cunsante stán znhadas ne l cielo a la hora de sou pormeiro bózio. Assi splícan cun l mapa astrológico, aquilho que cad´un queda no que l parece.
La aldé drumirá nun torpor porfundo até que l galho anuncie soutordie.
Sólo ls grilhos i ls mius dedos inda bagamundeian ne l sereno de la nuite…
Risas adiadas
Torna a haber sunrisos de ninos ne la Speciosa. Yá bai para trés anhos que assi ye. Ls caminos énchen-se de queloridos bestidos i l cielo, neste siléncio, enche-se de sonidos alegres a la maneira de ls ninos spanholes.
A zafiá-los stában ls grilhos nesta nuite serena i sues bozes me chegában a la baranda almiada por lhanternas cun belas, colgadas de l´arble i pequeinhos castiçales queloridos subre la mesa, mercados an Stambul, dán a esta squina adonde me sento cun amigos apuis de cenar, un ambiente de antemidade.
Nun ténen cantado ls ranacalhos , talbeç porque ls charcos stéian secos, talbeç porque stéian tristes. Seia l que fur fázen-me falta. Ye cumo que ne la ourquestra fálten ls biolinos.
Agora que quedei sola an miu siléncio, agora que ls ninos de la quelónia de férias de Ibiza yá se drumiran, you quedo a eimaginar cumo serie la aldé feliç cun estes ninos to l anho.
Apuis arreculando ua porrada buona de anhos pensei que ne l tiempo an que me criei, talbeç inda fúramos an maior númaro, mas que triato nun faziemos cumo estes l fazírun hoije ne la antiga scuola porque l nuosso tablado era un tablado de l trabalho ne l termo.
Como ye cruel l mundo que nun dá cundiçones a la maternidade!
Cumo há-de haber muito nacimiento neste paíç se la grande parte de la giente joben stá zampregada ou ten trabalho precairo!!??
L´outurdie staba you a oubir las notícias ne l rádio dadonde me chegaba la boç dua senhora que dezie: L trabalho precairo multeplica-se to ls anhos, somos ls terceiros ne la Ouropa, la giente a recibos berdes( diga-se que son azules, mas quando habie amposto porfessinonal si éran berdes) medra a uolhos bidos. Ls recibos berdes son ua fraude que l própio Stado fai medrar. Cumo poderá ser tratado un trabalhador cumo andependiente se cumpre hourário, se ten patron ou un chefe que cuntrola l sou trabalho?
Cumo puode haber ninos se ls jobes ténen trabalho precairo?
Dezie la tie que habie sido criado un çucídio de maternidade para estas trabalhadoras i que poderien gozar sue lhicença, anque mais pequeinha que las trabalhadoras cun cuntrato de trabalho.
Mas será que estas mulhieres staran çcansadas an casa a cuidar de sou ninico, sabendo que l que ténen mais cierto ye séren sustituídas?
Será que alguien ousa cumprir l suonho de ser mai cun un ourdenado de quenhientos ouros i inda porriba, sendo andependiente çcuntar an cada més ciento i cinquenta i uito ouros pa la Sigurança Social? Se tebísse cuntrato çcuntarie apenas cinquenta i cinco i la çfrença siempre l iba dando para fraldas de l nino.
Haberá algua mulhier que se abinture a ser mai nestas cundiçones?? Sendo respunsable, claro que nó porque trazer un filho al mundo ye ua respunsablidade mui grande an to ls sentidos.
Desta maneira, Pertual tenerá cada beç más la populaçon ambelhecida, las aldés morriran de pasmo por falta de sunrisos, l suonho de ser mai será cada beç más adiado i muitas nunca poderan saber la magie i felcidade de sentir un ser a mexer andrento deilhas.
Ténen ls gobernantes de to la Ouropa i an particular Pertual, tomar medidas mui sérias i eificazes para que la situaçon se modefique, puis que sien ninos nun hai feturo.
Risas adiadas por un tiempo porque siempre ls jobenes hán-de lhuitar para que las risas stéian cada beç más acerca a sou tiempo...
A zafiá-los stában ls grilhos nesta nuite serena i sues bozes me chegában a la baranda almiada por lhanternas cun belas, colgadas de l´arble i pequeinhos castiçales queloridos subre la mesa, mercados an Stambul, dán a esta squina adonde me sento cun amigos apuis de cenar, un ambiente de antemidade.
Nun ténen cantado ls ranacalhos , talbeç porque ls charcos stéian secos, talbeç porque stéian tristes. Seia l que fur fázen-me falta. Ye cumo que ne la ourquestra fálten ls biolinos.
Agora que quedei sola an miu siléncio, agora que ls ninos de la quelónia de férias de Ibiza yá se drumiran, you quedo a eimaginar cumo serie la aldé feliç cun estes ninos to l anho.
Apuis arreculando ua porrada buona de anhos pensei que ne l tiempo an que me criei, talbeç inda fúramos an maior númaro, mas que triato nun faziemos cumo estes l fazírun hoije ne la antiga scuola porque l nuosso tablado era un tablado de l trabalho ne l termo.
Como ye cruel l mundo que nun dá cundiçones a la maternidade!
Cumo há-de haber muito nacimiento neste paíç se la grande parte de la giente joben stá zampregada ou ten trabalho precairo!!??
L´outurdie staba you a oubir las notícias ne l rádio dadonde me chegaba la boç dua senhora que dezie: L trabalho precairo multeplica-se to ls anhos, somos ls terceiros ne la Ouropa, la giente a recibos berdes( diga-se que son azules, mas quando habie amposto porfessinonal si éran berdes) medra a uolhos bidos. Ls recibos berdes son ua fraude que l própio Stado fai medrar. Cumo poderá ser tratado un trabalhador cumo andependiente se cumpre hourário, se ten patron ou un chefe que cuntrola l sou trabalho?
Cumo puode haber ninos se ls jobes ténen trabalho precairo?
Dezie la tie que habie sido criado un çucídio de maternidade para estas trabalhadoras i que poderien gozar sue lhicença, anque mais pequeinha que las trabalhadoras cun cuntrato de trabalho.
Mas será que estas mulhieres staran çcansadas an casa a cuidar de sou ninico, sabendo que l que ténen mais cierto ye séren sustituídas?
Será que alguien ousa cumprir l suonho de ser mai cun un ourdenado de quenhientos ouros i inda porriba, sendo andependiente çcuntar an cada més ciento i cinquenta i uito ouros pa la Sigurança Social? Se tebísse cuntrato çcuntarie apenas cinquenta i cinco i la çfrença siempre l iba dando para fraldas de l nino.
Haberá algua mulhier que se abinture a ser mai nestas cundiçones?? Sendo respunsable, claro que nó porque trazer un filho al mundo ye ua respunsablidade mui grande an to ls sentidos.
Desta maneira, Pertual tenerá cada beç más la populaçon ambelhecida, las aldés morriran de pasmo por falta de sunrisos, l suonho de ser mai será cada beç más adiado i muitas nunca poderan saber la magie i felcidade de sentir un ser a mexer andrento deilhas.
Ténen ls gobernantes de to la Ouropa i an particular Pertual, tomar medidas mui sérias i eificazes para que la situaçon se modefique, puis que sien ninos nun hai feturo.
Risas adiadas por un tiempo porque siempre ls jobenes hán-de lhuitar para que las risas stéian cada beç más acerca a sou tiempo...
sábado, 24 de julho de 2010
Relhuzientes custelhaçones
Ye solo más un lhugar adonde me sento,
adonde pisei senaras de trigo
para ser formiga
an cerejeira de tuoro àsparo.
Eilhas doces, negras, fracas
que de tan fracas,
la carunha l salie nas costielhas.
I poucas, tan poucas!...
I guapas, tan guapas!...
Guapas, apetitosas i únicas,
cumo única ye l'einfáncia
feita d'oulores brabos...
Nun fui este l miu capulho,
La mie squina de ls siléncios
mas deiqui you puodo bé-lo,
alhá ambaixo na aldé, miu nial,
aonde siempre me chego,
debagarico...
Deiqui beio l sol a í-se,
bola caldiada
tocando l cuorpo de ls montes
adonde ls mius suonhos d'anfenito pousan.
I beio funtanairos
i beio fuontes
i cántaros ne l puial
sperando ua fala apressiada.
I beio todo,
beio todo, an nada...
Quando por fin l sol me deixa
i Bénus se me faç cunfidente,
apago ls candieiros de la rue
I beio candeias solamente
I beio ninos
i muita giente...
Giente que trabalha,
Sfarelando l pan,
sinte todo,
an troca de nada...
I depuis,
an cada casica,
cun sue jinela pequeinha,
you beio
l nacer dua streilha,
trémula, andeble, anquieta.
Atrás dessa, outras,
almiando serones
i na mie aldé you beio
relhuzientes custelhaçones.
adonde pisei senaras de trigo
para ser formiga
an cerejeira de tuoro àsparo.
Eilhas doces, negras, fracas
que de tan fracas,
la carunha l salie nas costielhas.
I poucas, tan poucas!...
I guapas, tan guapas!...
Guapas, apetitosas i únicas,
cumo única ye l'einfáncia
feita d'oulores brabos...
Nun fui este l miu capulho,
La mie squina de ls siléncios
mas deiqui you puodo bé-lo,
alhá ambaixo na aldé, miu nial,
aonde siempre me chego,
debagarico...
Deiqui beio l sol a í-se,
bola caldiada
tocando l cuorpo de ls montes
adonde ls mius suonhos d'anfenito pousan.
I beio funtanairos
i beio fuontes
i cántaros ne l puial
sperando ua fala apressiada.
I beio todo,
beio todo, an nada...
Quando por fin l sol me deixa
i Bénus se me faç cunfidente,
apago ls candieiros de la rue
I beio candeias solamente
I beio ninos
i muita giente...
Giente que trabalha,
Sfarelando l pan,
sinte todo,
an troca de nada...
I depuis,
an cada casica,
cun sue jinela pequeinha,
you beio
l nacer dua streilha,
trémula, andeble, anquieta.
Atrás dessa, outras,
almiando serones
i na mie aldé you beio
relhuzientes custelhaçones.
Al siléncio
Nun conheço sítio adonde tanta streilha se beia, anque la lhuna steia quarto crecente, quaijeque chena.
Chubi a l´eilabaçon que me queda acerca de la casa de muntanha, dadonde se bei la prainada a to l redor, nun fura ua touça que tapa por un lhado las bistas de l marco giodésico. Cun la lhuç a tembrar, uas an Pertual, outras an Spanha, uas mais acerca i cun la lhuç mais acesa, outras más loinge i cun la lhuç que scassamente se dá por eilha, las aldés son custelhaçones. ye cumo se l cielo antrásse pula tierra adrento por antre l´ourizonte que se scapou.
Por sfregantes tornei al para trás l reloijo de l tiempo, muito anho, al tiempo an que a la nuite, essas aldés drumien de lhuzes apagadas.
Agora, apaguei las lhuzes de to las aldés, i, an cada houmilde casa cun sues pequeinhas jinelas de cantarie, acendi ua candeia que alumeia la antemidade de sous siléncios. Tamien las mesmas aldés cuntinan a ser custelhaçones, mais antemistas inda, lhuzicas singelas, quaijeque a apagáren-se cun la más pequeinha airaçada. Tiro de l cielo la lhuna para que la defrença seia más grande i l cielo scuro cun sues streilhas relhamposas inda entre más tierra adrento, cumo que las custelhaçones quejíssen fazer un beilado de streilhas ambas a dues, las terrenas i las celestres.
D´antre todas las custelhaçones terrestres, atento naqueilha que fui miu berço i, puodo ber l manelo de lhana preso ne la ruoca, las meias anfiladas ne las agulhas i ninos que al serano stan a oubir stórias, cun sues boquitas abiertas para que la eimoçon melhor entre ne l sue eimaginaçon de ninos.
Nua casa cun scaleiras de cantarie, ne la cozina de tábuas anchas beio-me you cun mius uolhos abiertos, un pouco assustada, a oubir ua stória de miedos.
Quando, apuis que bi que afinal l ´eidade yá me pesaba an mius uossos, senti que l´ourbalheira me habie molhado l algodon de ls farrapos que traie bestidos. Tornei para casa sien que percisásse de acender fócç porque la lhuna era quaijeque sol.
la custelhaçon Speciosa tenie candieiros ne las rues i lhámpedas que spargien la lhuç alredor adonde ls cínfanos i berboletas que a la ruoda deilhas andában, tamien eilhes relhuzien cumo se de streilhas se tratara.
Streilhas, muitas streilhas, solicas i juntas, bidas çque me antregue al siléncio de las custelhaçones.
Chubi a l´eilabaçon que me queda acerca de la casa de muntanha, dadonde se bei la prainada a to l redor, nun fura ua touça que tapa por un lhado las bistas de l marco giodésico. Cun la lhuç a tembrar, uas an Pertual, outras an Spanha, uas mais acerca i cun la lhuç mais acesa, outras más loinge i cun la lhuç que scassamente se dá por eilha, las aldés son custelhaçones. ye cumo se l cielo antrásse pula tierra adrento por antre l´ourizonte que se scapou.
Por sfregantes tornei al para trás l reloijo de l tiempo, muito anho, al tiempo an que a la nuite, essas aldés drumien de lhuzes apagadas.
Agora, apaguei las lhuzes de to las aldés, i, an cada houmilde casa cun sues pequeinhas jinelas de cantarie, acendi ua candeia que alumeia la antemidade de sous siléncios. Tamien las mesmas aldés cuntinan a ser custelhaçones, mais antemistas inda, lhuzicas singelas, quaijeque a apagáren-se cun la más pequeinha airaçada. Tiro de l cielo la lhuna para que la defrença seia más grande i l cielo scuro cun sues streilhas relhamposas inda entre más tierra adrento, cumo que las custelhaçones quejíssen fazer un beilado de streilhas ambas a dues, las terrenas i las celestres.
D´antre todas las custelhaçones terrestres, atento naqueilha que fui miu berço i, puodo ber l manelo de lhana preso ne la ruoca, las meias anfiladas ne las agulhas i ninos que al serano stan a oubir stórias, cun sues boquitas abiertas para que la eimoçon melhor entre ne l sue eimaginaçon de ninos.
Nua casa cun scaleiras de cantarie, ne la cozina de tábuas anchas beio-me you cun mius uolhos abiertos, un pouco assustada, a oubir ua stória de miedos.
Quando, apuis que bi que afinal l ´eidade yá me pesaba an mius uossos, senti que l´ourbalheira me habie molhado l algodon de ls farrapos que traie bestidos. Tornei para casa sien que percisásse de acender fócç porque la lhuna era quaijeque sol.
la custelhaçon Speciosa tenie candieiros ne las rues i lhámpedas que spargien la lhuç alredor adonde ls cínfanos i berboletas que a la ruoda deilhas andában, tamien eilhes relhuzien cumo se de streilhas se tratara.
Streilhas, muitas streilhas, solicas i juntas, bidas çque me antregue al siléncio de las custelhaçones.
Las bacas que ardírun
Parece que inda stou a sentir las quelubrinas!
Lembra-se-te inda de l fogo que queimou la loija de la tie Xorda, mai d´Abaristo, adonde mora agora Alcides, perguntaba-me Eidalina al meio dua cumbersa que habie ampeçado quando fui a mercar ua garrafa de gás a sue armana Eister.
Se se me lembra, dixe you! Fui ua eimage cun que sonhei muita beç, daqueilhas lhabaredas acerquita l miu quarto i las bi apuis que sali a la barandica adreitos al fuogo, tenie parende seis ou siete anhos.
Quando las campanas tocórun a fuogo i s´oubiu boziar, fogo, fogo, abri ls uolhos i era cumo se fura de die. Grande rebulhiço de giente a correr cun baldos d´auga de l poço de tie Einácia, agora dela família de tiu Alfredo, tius an riba de l telhado ne l meio de chamas. Debrebe, más auga, más auga, bózios, cuidado cun essa biga, sal dende que l feno yá pegou, las bacas yá stan a salir, cuidado, bai debrebe senó atafanhas-te, ai Jasus que inda pega ne la loija de tiu Luís i apuis nun hai quien l puoda atalhar i arde l quarteiron todo; auga, auga!
Nada se salbou i daqueilha casa restórun las paredes de piedra. L que más mos anquemudou foi ber las bacas a salir de la loija por sou pie i cun ls cuornos a arder i a botar lhuç cumo miles de candeias, afirmemos las trés. I l cheiro a carne sturrelhada que por muito tiempo me antraba pulas teilhas afumadas de l miu quarto.
Nien me quiero lembrar, dezie-me agora mie mai! Bien auga tirei you de l poço de tiu Alfredo adonde abaixei pulas scaleiras que l poço tenie i iba anchendo ls cántaros i baldos de todemundo. I apaguemos-l por todos. Las bacas acabou de las matar Abaristo, cun ua marretada ne la cabeça. Andában yá sien piel i cun ls cuornos a arder que até daba duolo.
Inda bien que bamos falando deste cumo sendo l pior. Buona seinha!
Lembra-se-te inda de l fogo que queimou la loija de la tie Xorda, mai d´Abaristo, adonde mora agora Alcides, perguntaba-me Eidalina al meio dua cumbersa que habie ampeçado quando fui a mercar ua garrafa de gás a sue armana Eister.
Se se me lembra, dixe you! Fui ua eimage cun que sonhei muita beç, daqueilhas lhabaredas acerquita l miu quarto i las bi apuis que sali a la barandica adreitos al fuogo, tenie parende seis ou siete anhos.
Quando las campanas tocórun a fuogo i s´oubiu boziar, fogo, fogo, abri ls uolhos i era cumo se fura de die. Grande rebulhiço de giente a correr cun baldos d´auga de l poço de tie Einácia, agora dela família de tiu Alfredo, tius an riba de l telhado ne l meio de chamas. Debrebe, más auga, más auga, bózios, cuidado cun essa biga, sal dende que l feno yá pegou, las bacas yá stan a salir, cuidado, bai debrebe senó atafanhas-te, ai Jasus que inda pega ne la loija de tiu Luís i apuis nun hai quien l puoda atalhar i arde l quarteiron todo; auga, auga!
Nada se salbou i daqueilha casa restórun las paredes de piedra. L que más mos anquemudou foi ber las bacas a salir de la loija por sou pie i cun ls cuornos a arder i a botar lhuç cumo miles de candeias, afirmemos las trés. I l cheiro a carne sturrelhada que por muito tiempo me antraba pulas teilhas afumadas de l miu quarto.
Nien me quiero lembrar, dezie-me agora mie mai! Bien auga tirei you de l poço de tiu Alfredo adonde abaixei pulas scaleiras que l poço tenie i iba anchendo ls cántaros i baldos de todemundo. I apaguemos-l por todos. Las bacas acabou de las matar Abaristo, cun ua marretada ne la cabeça. Andában yá sien piel i cun ls cuornos a arder que até daba duolo.
Inda bien que bamos falando deste cumo sendo l pior. Buona seinha!