Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 6 de setembro de 2010

Mira l riu...




...apuis mira l riu que cuorre sereno alhá ne l fondo, augas berdes que al chegar a la fin de la caminada se misturarán ne l berde de l mar i mar serán, rebuotas augas a scumar la raiba de la derrota de tener deixado de ser riu i al mesmo tiempo a bibir la lhiberdade de nun tener bordas que l´apérten las tripas.
A las bezes sintes-te riu, outras bezes sintes-te mar i outras hai an que te sintes ua lhagona sien auga adonde ls ranacalhos teneran que furar ne l lhodo para guardar an sous foios las cantigas de beranos strelhados de souturdie.
Mira l riu, tanta beç castanho, a arrastrar l que la mundiada l deixou an sous braços, sigura l riu, atraca l barco para que nun se çfaga an cachos, serena l cielo que amenaça outra mundiada…
Chacualha l riu que te muorre n´alma, alhebanta belas, andreita l barco, nabega ne la corriente que a las bezes tenes que eimbentar…


sexta-feira, 3 de setembro de 2010

La ida

Sento-me ne l chano, doce cumo miel
Camino-te çcalça, sentindo tue piel
Bestida de nubrinas, de benairos çpida
Sinto-te por drento, choro-te na çpedida

Stendo ls mius braços nun abraço einfindo
I assi quedo, pensando star cuntigo.
Ah, se tu soubiras l que me duel l peito
Quando me bou, siempre deste jeito

Mas hei-de bolber, pormeto-te i juro
Para ancostar l barco an porto siguro
Dedos cruzados beiso, selando la pormessa
Para que me esperes, me abraces sien priessa

Ah, tierra querida se me quejisses tanto
Quanto you te quiero, i te deixo an pranto
Prendies-me ua lhançada, a la argolha de la bida
Nun me deixabas ir i dabas-me guarida

quarta-feira, 1 de setembro de 2010

Essa feiteceira, zaparece a la pormanhana


Chegueste cun pezicos de lhana, pies arribe l chano para nun pisares las tábuas de l corredor de mie casa i nun me spertares. Pareste a la antrada de l miu quarto i ende quedeste colgada nun filo dua aranheira. Baliente aranhon que te sigurou, a ti que nien cun rateira i formiga d´ala nunca naide te acaçou!
Peguei nun lapç i einergicamente ancomecei a zenhar subre un papel cinzento de lhustro, aporbeitando la lhuç que me botabas. Streilhas, muita streilha, solicas a tembrar i an custelhaçones. Apuis znhei-me alhá tamien, a seguir a la Streilha Polar, tomando sue funçon de andicar l Norte...
Bénus que siempre me mira çque naci, sigundo me dízen ls astrólegos, nun podie faltar, l planeta de l amor i de la cençualidade. Tamien l znhei.
Todos alhá quedemos ne l firmamiento de ls mius suonhos, adonde, pula pormeira beç fui streilha na filme de abinturas. Quedei naquel cinzento, anhos lhuç de ti i séclos lhuç de ls mius lhençoles frescos de ourbalheira d´Agosto.
Apuis, de la punta de la custelhaçon, botei-me agarrada a ua cuorda para te alcançar i drumir nun de ls tous galatones.
La cuorda soltou-se.
Caí zamparada nun mundo sien fondo, muito mais que l Poço de la Muorte ne l Naso. Faltou-me le resfolgo i, an fraçones de sigundo çpedi-me de todo… Ai Jasus que me bou a morrer! Perdona-me por tanto te tener aborrecido...
Cunsante abri ls uolhos, stabas guapíssema, a çponé-te...
La lhuna, essa feiteceira, zaparece a la pormanhana.
A las bezes! A las bezes!


segunda-feira, 30 de agosto de 2010

Toca palantre!

Anda
Nun páres
Nien que te pareça
Que ls tous pies
Stan colados
Al chano que pisas.
Ri-te
Mas ri-te muito
Nien que naide te beia
Las risas.
Ri-te
Ri-te anque solo seia
Andrento de ti
Mas ri
I sobretodo
Ri-te de ti…
Solo assi
Bibirás bien cuntigo
Te perdonarás sien peniténcias
I an tous pesares
Solo berás
Pequeinhas cumenéncias.
Ri-te…

sábado, 28 de agosto de 2010

Anque seia Eimbierno...

Á Maio florido
Que me bás traendo
Anho apuis anho
Las quelores d´Outonho
Biste-me de fuolhas
Que me baian calcendo
Las nuites, ls dies
Que me ban correndo
Biste-me de flores
Anque seia Eimbierno!
Per fuma-me cun oulores
De stebas i scobas
De rosas brabas i de madressilba
Pon-me ne la cabeça
Ua grinalda de flores
Biste-me de Maio
Anque sinte delores
Biste-me de quelores
Anque seia Eimbierno!

sexta-feira, 27 de agosto de 2010

L brabo colhi

Ls pies na ourbalheira
Las manos na silbeira
L cuorpo colgado
De l cielo anubrado

Ne l cerrado adonde antiempos
You era bueira
A la selombra de ls freixos
Colhi ourtelana de ribeira

Que termo tan guapo
Que hoije corri
Cun miu cuorpo brabio
I brabo colhi

Colhi poeijos i ouriegano
Cun fuortes oulores
Colhi moras i brunhos
Para fazer licores

Bendita natureza
Que tanto me deste
Abençoada manhana
Que me refresqueste

segunda-feira, 9 de agosto de 2010

Bagamundiando ne l sereno

Nesta nuite an que la lhuna çposou outro lhado de la tierra i anspira poetas doutras falas, las streilhas son más relhuzientes i las aldés an custelhaçones parece que stán más acerca. Las belas que acendi andrento de poticos queloridos ténen sue lhuç a tembrar, anque l aire se tenga calhado. Apiscórun a las lhuzes celestres, aqueilhas abaixórun por sues scaleiras para ber que cousa era aqueilha na cortina dua aldé i porqui se quedórun, eilhi abaixo al pie de l poço. Las lhuzes de riba de la mesa adonde al strelhumbre scribo, stan a trembrar de tanta eimoçon de tal besita. Cháman-las para ber se you beio melhor ls botones de l cumputador, mas cumo que puxadas por ua força benida de nien sei dadonde, cumo se fússen un óbni, ua atrás la outra, bán-se scapando.
Al strelhumbre, cuntino screbindo.
Solo este cachico ten lhuç. To l resto até la aldé stá an scuridon. La mie perra deitada acerca ls mius pies, stá atenta al que se passa, nun baia algun lhobo passar acá de la canhiça.
Ls ninos de la quelónia de férias inda stan a jogar a la puorta, oubén-se sues bozes i bózios de alegrie por stáren fuora de sue ilha.
Scuito bozes de giente a la cierta de fuora, benida de Fráncia, aporbeitando l fresco até tarde, agora que nun percisan de madrugar para ir pal trabalho.
Curto, mui curto ye l més de Agosto,… dezie-me l anho passado la amiga Teresa Capadora que bibe an Bordéus: Stou to l anho a pensar ne l més d´Agosto i apuis passa tan debrebe!
L ganado yá arreculhiu al curral i l pastor colga l cerron a la puorta l quarto de drumir, para que la merenda l sperte i, inda scuro, las oubeilhas ancomécen a pacer i se fárten antes que l sol caleça.
Cada beç menos bozes, cada beç más siléncio, cada beç más ls grilhos cántan sues cantigas que me chégan a cansar de tan repetitibos séren sous sonidos, cada beç más sola, solos tamien stán ls dedos que scriben la nuite cumo la canta l moucho que al loinge se oube piar.
Las custelhaçones stan atentas a que algun nino naça, para, cumo dízen ls astrólogos, l traçaren sou çtino, cunsante stán znhadas ne l cielo a la hora de sou pormeiro bózio. Assi splícan cun l mapa astrológico, aquilho que cad´un queda no que l parece.
La aldé drumirá nun torpor porfundo até que l galho anuncie soutordie.
Sólo ls grilhos i ls mius dedos inda bagamundeian ne l sereno de la nuite…

Arquivo do blogue