Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sábado, 11 de setembro de 2010

Praias de diuses...

L altenoble iba baixando la sierra an remissacos, antre oucaliptos i pinhos, mui berde se acumpararmos cun la sierra antre Monchique i Aljezur. Sierra guapa, anque scadal çque mos apareciu la tabuleta de l cunceilho de Aljezur, alrobés de l berde que ye para trás, na region de Monchique.
Chubimos al Castielho de Aljezur, aquel que fui l redadeiro a ser cunquistado als mouros. Guapas bistas se abistan deiqui.
Apuis fui l remissacar a caras a Sagres pul cuorpo daqueilha sierra i, an cada priega de la sue saia mos aparecie l´ einauga beije cun rendas brancas a sbolaciar fuora de l´auga, arena fina i la scuma de l berde fantástico daquel mar de la Cuosta Bicentina.
Ua marabilha aquel mar i aqueilha paisage!
You adoro l mar i todo l que el me dá: lhiberdade al mirá-lo, lhiberdade quando nel entro, lhebeza de mobimientos quando nel me abinturo i l´abraço.
L mar de la praia de ls Caneiros, mais calente que las de la Cuosta Bicentina yá me sabe de cor:
Ls mius miedos, las mies abinturas, ls mius géstios i la sue auga yá sabe an que músclo me debe sgodar para salir d´alhá campante.
Onte you staba arreciosa de las sues óndias i el dixo-me: mas se an Júlio stabas tan abintureira, porquei andas agora acagatada de mi se you nun stou mais quemilon?!
Cun estas palabras acabei por antrar i alhá andube a nadar i a dar poulos a cada beç que la óndia era alta. Até l nadador salbador Bruno yá sabe até adonde puodo ir! Siempre son mais de binte anhos, era Bruno un garoto a acumpanhar sou pai i you ua joben mulhier.
Agora hoije que besitei muita praia de la cuosta Alentejana cun mais cuidado de l que tube siempre que por alhá passei an biaije, drobo-me para cun tanta belheza, pula perserbaçon de la natureza i sobretodo por todo aquel termo quaijeque natural.
Algarbe, you cuntino a perferi-te porque la tue auga ye sien cumparança mais calentica, eicencial para mi que sou ua parreca, mas tengo a dezi-te i sobretodo als algarbios, que son las praias Bicentinas ua cousa de diuses, un paraíso, sien acumparança cun mais qualidade que las buossas. Quanta boubeira fazistes i l pior, inda cuntinais a fazer!
Apuis, al modo que íbamos antrando an mais ua praia, cada ua mais guapa que la outra, puse-me a pensar que tenemos un paíç guapíssemo, cun muita potencialidade an to ls domínios, i, cumo ” Velhos do Restelo”, cuntinamos a nun acarditar an nós própios, deixando assi fugir ouportunidades que outros países aporbeitan.

quinta-feira, 9 de setembro de 2010

L berde ourbalhado


Bou a caras al mar
ne l berde de ls tous uolhos
I alhá me quedo
sien me dar de cuonta
de que l mundo
nun cuorre, mas bola.
Alhá sinto las óndias a sgodar-me ls sentidos,
apanho búzios para ls poner ne la oureilha
para quando loinge,
ls stribe a la cara,
an fiestas de beije madreperla.
A las bezes persinto an tous uolhos
cardumes tristes,
perdidos an lhabirintos,
a fugir de la lhuç
para se scundéren nas perfundezas de ls corales,
a angurriáren-se cun la fame,
nesse mar de salinas,
relhuziente cumo mica.
Apuis,
miras-me cun la lhebeza de las flores,
cun la prefundeç de ls beneiros de muntanha,
a manar ne la mie naciente
a tembrar de priessa...
L berde de ls tous uolhos ye de yerba ourbalhada
ne l cerrado de ls mius deseios...

segunda-feira, 6 de setembro de 2010

Mira l riu...




...apuis mira l riu que cuorre sereno alhá ne l fondo, augas berdes que al chegar a la fin de la caminada se misturarán ne l berde de l mar i mar serán, rebuotas augas a scumar la raiba de la derrota de tener deixado de ser riu i al mesmo tiempo a bibir la lhiberdade de nun tener bordas que l´apérten las tripas.
A las bezes sintes-te riu, outras bezes sintes-te mar i outras hai an que te sintes ua lhagona sien auga adonde ls ranacalhos teneran que furar ne l lhodo para guardar an sous foios las cantigas de beranos strelhados de souturdie.
Mira l riu, tanta beç castanho, a arrastrar l que la mundiada l deixou an sous braços, sigura l riu, atraca l barco para que nun se çfaga an cachos, serena l cielo que amenaça outra mundiada…
Chacualha l riu que te muorre n´alma, alhebanta belas, andreita l barco, nabega ne la corriente que a las bezes tenes que eimbentar…


sexta-feira, 3 de setembro de 2010

La ida

Sento-me ne l chano, doce cumo miel
Camino-te çcalça, sentindo tue piel
Bestida de nubrinas, de benairos çpida
Sinto-te por drento, choro-te na çpedida

Stendo ls mius braços nun abraço einfindo
I assi quedo, pensando star cuntigo.
Ah, se tu soubiras l que me duel l peito
Quando me bou, siempre deste jeito

Mas hei-de bolber, pormeto-te i juro
Para ancostar l barco an porto siguro
Dedos cruzados beiso, selando la pormessa
Para que me esperes, me abraces sien priessa

Ah, tierra querida se me quejisses tanto
Quanto you te quiero, i te deixo an pranto
Prendies-me ua lhançada, a la argolha de la bida
Nun me deixabas ir i dabas-me guarida

quarta-feira, 1 de setembro de 2010

Essa feiteceira, zaparece a la pormanhana


Chegueste cun pezicos de lhana, pies arribe l chano para nun pisares las tábuas de l corredor de mie casa i nun me spertares. Pareste a la antrada de l miu quarto i ende quedeste colgada nun filo dua aranheira. Baliente aranhon que te sigurou, a ti que nien cun rateira i formiga d´ala nunca naide te acaçou!
Peguei nun lapç i einergicamente ancomecei a zenhar subre un papel cinzento de lhustro, aporbeitando la lhuç que me botabas. Streilhas, muita streilha, solicas a tembrar i an custelhaçones. Apuis znhei-me alhá tamien, a seguir a la Streilha Polar, tomando sue funçon de andicar l Norte...
Bénus que siempre me mira çque naci, sigundo me dízen ls astrólegos, nun podie faltar, l planeta de l amor i de la cençualidade. Tamien l znhei.
Todos alhá quedemos ne l firmamiento de ls mius suonhos, adonde, pula pormeira beç fui streilha na filme de abinturas. Quedei naquel cinzento, anhos lhuç de ti i séclos lhuç de ls mius lhençoles frescos de ourbalheira d´Agosto.
Apuis, de la punta de la custelhaçon, botei-me agarrada a ua cuorda para te alcançar i drumir nun de ls tous galatones.
La cuorda soltou-se.
Caí zamparada nun mundo sien fondo, muito mais que l Poço de la Muorte ne l Naso. Faltou-me le resfolgo i, an fraçones de sigundo çpedi-me de todo… Ai Jasus que me bou a morrer! Perdona-me por tanto te tener aborrecido...
Cunsante abri ls uolhos, stabas guapíssema, a çponé-te...
La lhuna, essa feiteceira, zaparece a la pormanhana.
A las bezes! A las bezes!


segunda-feira, 30 de agosto de 2010

Toca palantre!

Anda
Nun páres
Nien que te pareça
Que ls tous pies
Stan colados
Al chano que pisas.
Ri-te
Mas ri-te muito
Nien que naide te beia
Las risas.
Ri-te
Ri-te anque solo seia
Andrento de ti
Mas ri
I sobretodo
Ri-te de ti…
Solo assi
Bibirás bien cuntigo
Te perdonarás sien peniténcias
I an tous pesares
Solo berás
Pequeinhas cumenéncias.
Ri-te…

sábado, 28 de agosto de 2010

Anque seia Eimbierno...

Á Maio florido
Que me bás traendo
Anho apuis anho
Las quelores d´Outonho
Biste-me de fuolhas
Que me baian calcendo
Las nuites, ls dies
Que me ban correndo
Biste-me de flores
Anque seia Eimbierno!
Per fuma-me cun oulores
De stebas i scobas
De rosas brabas i de madressilba
Pon-me ne la cabeça
Ua grinalda de flores
Biste-me de Maio
Anque sinte delores
Biste-me de quelores
Anque seia Eimbierno!

Arquivo do blogue