Hai cousas que nun antendo neste paíç i ua deilhas ye esta de l BPN.
La geston fui l que fui, un zbaziar de capitales pa ls bolsos de mais que muitos, denheiro que era duns i doutros, muito de giente mui poderosa a la cierta i por isso se decidiu cumo se decidiu. Se ls depositantes fussen solo pequeinhos aforradores, secálha tenie ido lhougo al fondo i l goberno nun se agoniaba cun l zastre financeiro.
Apuis, para eibitar l zastre financeiro, l stado anchouriçou-l quatro mil milhones de ouros i nacionalizou-lo.
Agora, inda cun la situaçon líquida negatiba, diç que ten que l oumentar l capital an quatrocientos milhones de ouros, para que ls rácios quéden eiquelibrados que ye l que ye perciso apuis que se lhimparen ls atibos cun las probisones eizistentes. Apuis disso l Goberno bai a pribatizá-lo.
Ora l que a mi me mete uns facanitos na cabeça ye que la benda nun será por menos de 180 milhones de ouros. Dízen inda que quien l mercar tenerá que meter capital i cunstituir probisones de 700 milhones por bias de l zeiquelíbrio por causa de eicesso de pessoal, de l créditos cun garaties ancobrábles etc etc l que se bei que puls bistos cuntinou a ser gerido nó mui bien...
Ora antón, a ber se hai ua alma que me splique, porque you nun antendo nien que rebire la mie cuntablidade d´alrobés.
Anton méten 400 mil i apuis bénden por 180 mil i dízen als pobres cidadanos que nun sal de l ourçamiento de l stado???
Yá staba perbista ua berba no ourçamiente de anho atrasado que nun fui gasta. Mas que me amporta que steia, até podie star hai mais tiempo; la zpesa só se fai quando se fai i se nunca se fazir la berba alhá stá...
Porquei nun ye bendido cumo stá i quien l compre que l meta l denheiro?
Anton, i se nun aparecir cumprador? Cuntina a ser essa sangressuga a chupar-mos l pouco sangre??? Mais ua ampresa pública a ampobrecer-mos i cun ademenistradores a ganhar lhargos miles por més?!...
Anton la defrença quien la pon, fuora yá l que habie salido antes?...
Fai-me lembrar la díbida de l sumarino... Anton ye perciso alguien doutro paiç, neste causo Alemanha, benir a dezir a estes boubos que mos gobérnan que essa díbeda ten que ser cuntablizada para se calcular l défice????
Haba pacéncia!!!
Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
sábado, 23 de outubro de 2010
domingo, 17 de outubro de 2010
Sinto-te

Sinto-te an cada fuolha que piso ó barro, an cada resfolgar cumpassado de manhanas mornas, tan mornas que la maiorie de l paixaros inda porqui cántan, sien se dáren de cuonta que las árboles debrebe perderan las fuolhas todas i cun eilhas la chabola.
Sinto-te nesta yerba a medrar, punticas adreitos a la lhuç, cumo paixaros de cabecica lhebantada i bico abierto quando persinten la mai a chegar cun l bicho.
Berde, tan berde esta yerba de tiempo de bendimas, de sementeira, de chano a relhampar nas sues aranheiras rente al chano, cargadas de ourbalhos.
Sinto-te neste sol cun ua lhuç bruxa, antre l chama i l bai-te, antre la gana de quedar a botar calor i la priessa de se ir a calcer las praias de outras paraiges.
Sinto-te neste tiempo morno, dadondo quiero retener ne l cuorpo la calor cun que çfaga les carambelos de l´Eimbierno; acoco-me a ti, cumo nina an xal de sue mai, naquel nial tan sou, mai i filha an porfeita quemunhon.
Sinto-te neste correr sereno de sangre nas benas i artérias an que ls toques de tue piel bótan oulores de bino abafado i castanhas que me amburráchan i me fázen segui-los.
Sinto-te na sede de que nun te baias, nas súplicas quaijeque sumissones, a las bezes quaijeque ditadura cun ordes, cun pragas de zaspero para que me acoques siempre, até que la Primabera buolba.
Sinto-te, … ne l miu cuorpo a dar seinhas d´auga, cholos calçados que tanto me pésan…
Sinto-te nesta yerba a medrar, punticas adreitos a la lhuç, cumo paixaros de cabecica lhebantada i bico abierto quando persinten la mai a chegar cun l bicho.
Berde, tan berde esta yerba de tiempo de bendimas, de sementeira, de chano a relhampar nas sues aranheiras rente al chano, cargadas de ourbalhos.
Sinto-te neste sol cun ua lhuç bruxa, antre l chama i l bai-te, antre la gana de quedar a botar calor i la priessa de se ir a calcer las praias de outras paraiges.
Sinto-te neste tiempo morno, dadondo quiero retener ne l cuorpo la calor cun que çfaga les carambelos de l´Eimbierno; acoco-me a ti, cumo nina an xal de sue mai, naquel nial tan sou, mai i filha an porfeita quemunhon.
Sinto-te neste correr sereno de sangre nas benas i artérias an que ls toques de tue piel bótan oulores de bino abafado i castanhas que me amburráchan i me fázen segui-los.
Sinto-te na sede de que nun te baias, nas súplicas quaijeque sumissones, a las bezes quaijeque ditadura cun ordes, cun pragas de zaspero para que me acoques siempre, até que la Primabera buolba.
Sinto-te, … ne l miu cuorpo a dar seinhas d´auga, cholos calçados que tanto me pésan…
Deixa
Deixa que camine a miu passo, sien cornómetros que me ampóngan l caminar, porque nunca ua mulhier gustou que l pongan cornómetros adonde quiera que seia: ne la mesinha de cabeceira, na mesa, ne l café tomado cun amigos, na banheira quando ten que dar la buolta a la faceira i a las tierras fuora de marras...
Deixa que biba cada palpitar sereno de l miu peito, cada sonido de l biolino que a las bezes me mora andrento, reissenhor que chora, que spira sous dies nua fraqueza de muorte mas nun repente trai la fuorça de óndias de marés bibas, apressiadas an sous solstícios.
Deixa que bote cada pincelada an sou sítio, ua apuis outra, fuorça ne l pincel acontra la tela, dies, minutos, anhos, tela a que l falte siempre algo por pintar.
Deixa que junte letras, palabras, poemas, nua fuolha adonde cada metáfora ancaixe, cada sonido de eimoçon caba.
Deixa que te cante cun la boç que me fui restando dun caminar de gorja, te cante baixico, para que ls sonidos nun abáfen ls que me dá la natureza.
Deixa,...mas nun me deixes, porque te agarrarei cumo a silba,... bida!
Deixa que biba cada palpitar sereno de l miu peito, cada sonido de l biolino que a las bezes me mora andrento, reissenhor que chora, que spira sous dies nua fraqueza de muorte mas nun repente trai la fuorça de óndias de marés bibas, apressiadas an sous solstícios.
Deixa que bote cada pincelada an sou sítio, ua apuis outra, fuorça ne l pincel acontra la tela, dies, minutos, anhos, tela a que l falte siempre algo por pintar.
Deixa que junte letras, palabras, poemas, nua fuolha adonde cada metáfora ancaixe, cada sonido de eimoçon caba.
Deixa que te cante cun la boç que me fui restando dun caminar de gorja, te cante baixico, para que ls sonidos nun abáfen ls que me dá la natureza.
Deixa,...mas nun me deixes, porque te agarrarei cumo a silba,... bida!
Jardins premitidos

Toca,
an cada milímetro de piel,
an cada filo de pelo stendido
ne la fronha de ls dies,
an cada batida
ne l ouliar de las nuites.
An cada toque
çcubrirás un oulor:
brabiu de stebas,
doce de jasmin
ó amargoso de scobas,
eimaculado de çucenas
ó amburrachante de papoulas.
De todas las flores
ye tecido un cuorpo,
jardin adonde se debe scabar
cun guinhas
ancabadas cun mestrie,
sien priessas,
sien arreceios de se afundar
ne la tierra acobierta,
ou de se perder
ne l retombo
de ls uoco sumidos.
Puodes lhebar al cielo,
puodes lhebar,
unicamente
a la borda de las scaleiras,
an caminos aprainados...
Etiquetas:
retrato de Alcides Meirinhos
domingo, 19 de setembro de 2010
Desta baranda-04
Entra-me Setembre casa adrento, atrabeç dun sol relhamposo, morno, que nesta manhana benciu las anubradas que onte a la fin de l die se me asparecie que traierien auga.
Lembra-se-me que nun bou a scabar las coubes, pensei onte a fin de tarde; asparece-se-me que eirá a chober. Scabei-las, seguindo aqueilha, que jeira feita nun mete priessa. A fin de cuontas acertei porque a esta hora, uito de la manhana ne l reloijo que se me assoma na pantalha, l sol bén a dá-me ls buonos dies eiqui por esta jinela a caras al Sierro i, mirando adelantre, atrabeç de la puorta de bidro ancha, puodo mirar ls touçones de la Malhada i de las Guiras yá todos campantes a recebir ls buonos dies deste sol de quaije Outonho.
Dies lhargos me spéran para trabailhos que nun puodo deixar para naide, porque naide me ls fazerie, nesta mie pequeinha stadie porqui pula Speciosa.
Las maçaneiras i las pereiras stan a chamá-me, la ramalhada yá me dixo para cortar mais lheinha porque l friu i las giladas bénen siempre nun sfregar d´uolhos, la mie bida an Sintra que me chama, la mala que zde Júnio que stá siempre feita, las raízes que nun cómen la ceçon l tiempo que ye perciso an cada sítio, l cuorpo a perder fuolhas a pedi-me çcanso, la mente a crer criar i percisar mais téntio. Porque cuorro, sabendo que nun chegarei!?
Será que you como cachos de tiempo, bingando-me de ls cachos que el me come!?
Nesta manhana de Setembre, cheira-me a figos acabados de colher, a ubas cargadas de ourbalho a mirá-me, a castanhas a inchar ls pelhiços, a tematada cun cibicos de pimientos, anriba de las sardinas cozidas, comidas nun suco de la binha, a mosto, a bagaço spremido, a masseirones de madeira, a tierra anfeitada de aranheiricas cargadas de lhágrimas de la nuite húmada, a cielo, a paraíso. Passo ls oulores pa la pantalha, ls dedos ténen mordisquina i nun quieren lhargar ls botones deste monte de filos an jogos eiletrónicos, quieren mais, siempre mais que aquilho que l tiempo l stá a dar…
Lhebanto-me, bou a meter ua buxa al cuorpo para que ls tuoros de la lheinha nun seian tan pesados i bou-me a mie bida.
sábado, 11 de setembro de 2010
Praias de diuses...
L altenoble iba baixando la sierra an remissacos, antre oucaliptos i pinhos, mui berde se acumpararmos cun la sierra antre Monchique i Aljezur. Sierra guapa, anque scadal çque mos apareciu la tabuleta de l cunceilho de Aljezur, alrobés de l berde que ye para trás, na region de Monchique.
Chubimos al Castielho de Aljezur, aquel que fui l redadeiro a ser cunquistado als mouros. Guapas bistas se abistan deiqui.
Apuis fui l remissacar a caras a Sagres pul cuorpo daqueilha sierra i, an cada priega de la sue saia mos aparecie l´ einauga beije cun rendas brancas a sbolaciar fuora de l´auga, arena fina i la scuma de l berde fantástico daquel mar de la Cuosta Bicentina.
Ua marabilha aquel mar i aqueilha paisage!
You adoro l mar i todo l que el me dá: lhiberdade al mirá-lo, lhiberdade quando nel entro, lhebeza de mobimientos quando nel me abinturo i l´abraço.
L mar de la praia de ls Caneiros, mais calente que las de la Cuosta Bicentina yá me sabe de cor:
Ls mius miedos, las mies abinturas, ls mius géstios i la sue auga yá sabe an que músclo me debe sgodar para salir d´alhá campante.
Onte you staba arreciosa de las sues óndias i el dixo-me: mas se an Júlio stabas tan abintureira, porquei andas agora acagatada de mi se you nun stou mais quemilon?!
Cun estas palabras acabei por antrar i alhá andube a nadar i a dar poulos a cada beç que la óndia era alta. Até l nadador salbador Bruno yá sabe até adonde puodo ir! Siempre son mais de binte anhos, era Bruno un garoto a acumpanhar sou pai i you ua joben mulhier.
Agora hoije que besitei muita praia de la cuosta Alentejana cun mais cuidado de l que tube siempre que por alhá passei an biaije, drobo-me para cun tanta belheza, pula perserbaçon de la natureza i sobretodo por todo aquel termo quaijeque natural.
Algarbe, you cuntino a perferi-te porque la tue auga ye sien cumparança mais calentica, eicencial para mi que sou ua parreca, mas tengo a dezi-te i sobretodo als algarbios, que son las praias Bicentinas ua cousa de diuses, un paraíso, sien acumparança cun mais qualidade que las buossas. Quanta boubeira fazistes i l pior, inda cuntinais a fazer!
Apuis, al modo que íbamos antrando an mais ua praia, cada ua mais guapa que la outra, puse-me a pensar que tenemos un paíç guapíssemo, cun muita potencialidade an to ls domínios, i, cumo ” Velhos do Restelo”, cuntinamos a nun acarditar an nós própios, deixando assi fugir ouportunidades que outros países aporbeitan.
Chubimos al Castielho de Aljezur, aquel que fui l redadeiro a ser cunquistado als mouros. Guapas bistas se abistan deiqui.
Apuis fui l remissacar a caras a Sagres pul cuorpo daqueilha sierra i, an cada priega de la sue saia mos aparecie l´ einauga beije cun rendas brancas a sbolaciar fuora de l´auga, arena fina i la scuma de l berde fantástico daquel mar de la Cuosta Bicentina.
Ua marabilha aquel mar i aqueilha paisage!
You adoro l mar i todo l que el me dá: lhiberdade al mirá-lo, lhiberdade quando nel entro, lhebeza de mobimientos quando nel me abinturo i l´abraço.
L mar de la praia de ls Caneiros, mais calente que las de la Cuosta Bicentina yá me sabe de cor:
Ls mius miedos, las mies abinturas, ls mius géstios i la sue auga yá sabe an que músclo me debe sgodar para salir d´alhá campante.
Onte you staba arreciosa de las sues óndias i el dixo-me: mas se an Júlio stabas tan abintureira, porquei andas agora acagatada de mi se you nun stou mais quemilon?!
Cun estas palabras acabei por antrar i alhá andube a nadar i a dar poulos a cada beç que la óndia era alta. Até l nadador salbador Bruno yá sabe até adonde puodo ir! Siempre son mais de binte anhos, era Bruno un garoto a acumpanhar sou pai i you ua joben mulhier.
Agora hoije que besitei muita praia de la cuosta Alentejana cun mais cuidado de l que tube siempre que por alhá passei an biaije, drobo-me para cun tanta belheza, pula perserbaçon de la natureza i sobretodo por todo aquel termo quaijeque natural.
Algarbe, you cuntino a perferi-te porque la tue auga ye sien cumparança mais calentica, eicencial para mi que sou ua parreca, mas tengo a dezi-te i sobretodo als algarbios, que son las praias Bicentinas ua cousa de diuses, un paraíso, sien acumparança cun mais qualidade que las buossas. Quanta boubeira fazistes i l pior, inda cuntinais a fazer!
Apuis, al modo que íbamos antrando an mais ua praia, cada ua mais guapa que la outra, puse-me a pensar que tenemos un paíç guapíssemo, cun muita potencialidade an to ls domínios, i, cumo ” Velhos do Restelo”, cuntinamos a nun acarditar an nós própios, deixando assi fugir ouportunidades que outros países aporbeitan.
quinta-feira, 9 de setembro de 2010
L berde ourbalhado

Bou a caras al mar
ne l berde de ls tous uolhos
I alhá me quedo
sien me dar de cuonta
de que l mundo
nun cuorre, mas bola.
Alhá sinto las óndias a sgodar-me ls sentidos,
apanho búzios para ls poner ne la oureilha
para quando loinge,
ls stribe a la cara,
an fiestas de beije madreperla.
A las bezes persinto an tous uolhos
cardumes tristes,
perdidos an lhabirintos,
a fugir de la lhuç
para se scundéren nas perfundezas de ls corales,
a angurriáren-se cun la fame,
nesse mar de salinas,
relhuziente cumo mica.
Apuis,
miras-me cun la lhebeza de las flores,
cun la prefundeç de ls beneiros de muntanha,
a manar ne la mie naciente
a tembrar de priessa...
L berde de ls tous uolhos ye de yerba ourbalhada
ne l cerrado de ls mius deseios...
ne l berde de ls tous uolhos
I alhá me quedo
sien me dar de cuonta
de que l mundo
nun cuorre, mas bola.
Alhá sinto las óndias a sgodar-me ls sentidos,
apanho búzios para ls poner ne la oureilha
para quando loinge,
ls stribe a la cara,
an fiestas de beije madreperla.
A las bezes persinto an tous uolhos
cardumes tristes,
perdidos an lhabirintos,
a fugir de la lhuç
para se scundéren nas perfundezas de ls corales,
a angurriáren-se cun la fame,
nesse mar de salinas,
relhuziente cumo mica.
Apuis,
miras-me cun la lhebeza de las flores,
cun la prefundeç de ls beneiros de muntanha,
a manar ne la mie naciente
a tembrar de priessa...
L berde de ls tous uolhos ye de yerba ourbalhada
ne l cerrado de ls mius deseios...