Stá soalheiro l die neste outonho. Crecírun ls choros de las árboles, cun la chúbia. Çpíden-se agora de las fuolhas que ban bolando, bolando, até que se caien cun sonidos quaije que xordos, mas cun sonidos, si, i apuis se ajúntan a formar xaragones. Hai un sonido ne l cair de la fuolha que, stando un atento, se sinte.
Pa l´anho serán tierra que ajudará a medrar outras fuolhas, neste ancessante ciclo de la renobaçon de la natureza.
Stá ameroso este outonho, al menos eiqui.
Las rosas tornórun al jardin i ls miosotes stan a florir an sue pequenheç i singeleza dun azul de cielo a puxar bioleta de naçer de sol. Rien-se par´un quando ls miramos.
La beladona yá se arreculhiu na sue cebolha, las carbalhas anfeitórun l die de Finados i quando se scapáren, restará la camélia que se porpara para, juntamente cun l azebinho i la streilha burmeilha, anfeitar las casas ne l Natal.
Nestes tiempos an que bibimos, neste mundo de eiconomie global, hai de todo todo l´anho i, anque nun téngamos flores ne l jardin porque se amedruncórun cun l friu, tenemos flores chegadas doutros países i de stufas, guapas, eizóticas, alguas de mistura genética que yá de coubes se fázen flores.
Mundo eibeluído ye este an que bibemos, ténicamente, cientísticamiente, pal bien i pal mal.
Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
quarta-feira, 3 de novembro de 2010
segunda-feira, 25 de outubro de 2010
A remexer an einutelidades
A remexer an cunferrumes i cousas einuteles de que la casa stá chena nesta sociedade de cunsumo, an que tenemos serbiçios de quemer i muita outra cousa que nunca ousamos, ó porque téngan cercadura de ouro i se strague na máquina i lhabando-ls a mano, stragamos l tiempo que poderiemos star cun amigos, porque, ye para amigos que ls ponemos na mesa, ó porque nun queremos que se zapareilhe l serbiçio de cristal porque yá nun se fabrica l modelo, ó porque stá a cheirar a mofo quando queriemos poné-lo ne la mesa porque la casa queda nua region húmada i yá nun dar tiempo de lhabar. Nesta altura dou-me de cuonta de l quanto somos boubos por tener tanta cousa an casa. Bien fázen ls jobenes que solo quieren l eissencial.
Tanto atrenate tenemos an casa, nós que mos criemos cun tan pouco!
Quando ye assi bou a parar a la casa pequerrica adonde me criei i torno a quemer ne l prato redondo cun un garfico de fierro, todos puostos alredor de l prato, para cada un sou, drumir na cama de fierro cun cobre amarielho, lhaton, tiro l bestido de ls fiestas de l´ arca, alhá guardado ambuolto nun panho de lhino para que nun quéde amarielho. L mínimo, scassamente l mínimo.
Tanta cousa scusada tenemos agora! Secalha fui por tenermos tan pouco, mos dou para ir anchendo la casa cumo quien, cun ua anchideira enche un chouriço i lo bai apertando para que nun quede cun ningun uoco.
Hai ua cousa de bantaije, hai mais trabalho para las mulhieres de la lhimpeza…
sábado, 23 de outubro de 2010
L causo de l BPN
Hai cousas que nun antendo neste paíç i ua deilhas ye esta de l BPN.
La geston fui l que fui, un zbaziar de capitales pa ls bolsos de mais que muitos, denheiro que era duns i doutros, muito de giente mui poderosa a la cierta i por isso se decidiu cumo se decidiu. Se ls depositantes fussen solo pequeinhos aforradores, secálha tenie ido lhougo al fondo i l goberno nun se agoniaba cun l zastre financeiro.
Apuis, para eibitar l zastre financeiro, l stado anchouriçou-l quatro mil milhones de ouros i nacionalizou-lo.
Agora, inda cun la situaçon líquida negatiba, diç que ten que l oumentar l capital an quatrocientos milhones de ouros, para que ls rácios quéden eiquelibrados que ye l que ye perciso apuis que se lhimparen ls atibos cun las probisones eizistentes. Apuis disso l Goberno bai a pribatizá-lo.
Ora l que a mi me mete uns facanitos na cabeça ye que la benda nun será por menos de 180 milhones de ouros. Dízen inda que quien l mercar tenerá que meter capital i cunstituir probisones de 700 milhones por bias de l zeiquelíbrio por causa de eicesso de pessoal, de l créditos cun garaties ancobrábles etc etc l que se bei que puls bistos cuntinou a ser gerido nó mui bien...
Ora antón, a ber se hai ua alma que me splique, porque you nun antendo nien que rebire la mie cuntablidade d´alrobés.
Anton méten 400 mil i apuis bénden por 180 mil i dízen als pobres cidadanos que nun sal de l ourçamiento de l stado???
Yá staba perbista ua berba no ourçamiente de anho atrasado que nun fui gasta. Mas que me amporta que steia, até podie star hai mais tiempo; la zpesa só se fai quando se fai i se nunca se fazir la berba alhá stá...
Porquei nun ye bendido cumo stá i quien l compre que l meta l denheiro?
Anton, i se nun aparecir cumprador? Cuntina a ser essa sangressuga a chupar-mos l pouco sangre??? Mais ua ampresa pública a ampobrecer-mos i cun ademenistradores a ganhar lhargos miles por més?!...
Anton la defrença quien la pon, fuora yá l que habie salido antes?...
Fai-me lembrar la díbida de l sumarino... Anton ye perciso alguien doutro paiç, neste causo Alemanha, benir a dezir a estes boubos que mos gobérnan que essa díbeda ten que ser cuntablizada para se calcular l défice????
Haba pacéncia!!!
La geston fui l que fui, un zbaziar de capitales pa ls bolsos de mais que muitos, denheiro que era duns i doutros, muito de giente mui poderosa a la cierta i por isso se decidiu cumo se decidiu. Se ls depositantes fussen solo pequeinhos aforradores, secálha tenie ido lhougo al fondo i l goberno nun se agoniaba cun l zastre financeiro.
Apuis, para eibitar l zastre financeiro, l stado anchouriçou-l quatro mil milhones de ouros i nacionalizou-lo.
Agora, inda cun la situaçon líquida negatiba, diç que ten que l oumentar l capital an quatrocientos milhones de ouros, para que ls rácios quéden eiquelibrados que ye l que ye perciso apuis que se lhimparen ls atibos cun las probisones eizistentes. Apuis disso l Goberno bai a pribatizá-lo.
Ora l que a mi me mete uns facanitos na cabeça ye que la benda nun será por menos de 180 milhones de ouros. Dízen inda que quien l mercar tenerá que meter capital i cunstituir probisones de 700 milhones por bias de l zeiquelíbrio por causa de eicesso de pessoal, de l créditos cun garaties ancobrábles etc etc l que se bei que puls bistos cuntinou a ser gerido nó mui bien...
Ora antón, a ber se hai ua alma que me splique, porque you nun antendo nien que rebire la mie cuntablidade d´alrobés.
Anton méten 400 mil i apuis bénden por 180 mil i dízen als pobres cidadanos que nun sal de l ourçamiento de l stado???
Yá staba perbista ua berba no ourçamiente de anho atrasado que nun fui gasta. Mas que me amporta que steia, até podie star hai mais tiempo; la zpesa só se fai quando se fai i se nunca se fazir la berba alhá stá...
Porquei nun ye bendido cumo stá i quien l compre que l meta l denheiro?
Anton, i se nun aparecir cumprador? Cuntina a ser essa sangressuga a chupar-mos l pouco sangre??? Mais ua ampresa pública a ampobrecer-mos i cun ademenistradores a ganhar lhargos miles por més?!...
Anton la defrença quien la pon, fuora yá l que habie salido antes?...
Fai-me lembrar la díbida de l sumarino... Anton ye perciso alguien doutro paiç, neste causo Alemanha, benir a dezir a estes boubos que mos gobérnan que essa díbeda ten que ser cuntablizada para se calcular l défice????
Haba pacéncia!!!
domingo, 17 de outubro de 2010
Sinto-te

Sinto-te an cada fuolha que piso ó barro, an cada resfolgar cumpassado de manhanas mornas, tan mornas que la maiorie de l paixaros inda porqui cántan, sien se dáren de cuonta que las árboles debrebe perderan las fuolhas todas i cun eilhas la chabola.
Sinto-te nesta yerba a medrar, punticas adreitos a la lhuç, cumo paixaros de cabecica lhebantada i bico abierto quando persinten la mai a chegar cun l bicho.
Berde, tan berde esta yerba de tiempo de bendimas, de sementeira, de chano a relhampar nas sues aranheiras rente al chano, cargadas de ourbalhos.
Sinto-te neste sol cun ua lhuç bruxa, antre l chama i l bai-te, antre la gana de quedar a botar calor i la priessa de se ir a calcer las praias de outras paraiges.
Sinto-te neste tiempo morno, dadondo quiero retener ne l cuorpo la calor cun que çfaga les carambelos de l´Eimbierno; acoco-me a ti, cumo nina an xal de sue mai, naquel nial tan sou, mai i filha an porfeita quemunhon.
Sinto-te neste correr sereno de sangre nas benas i artérias an que ls toques de tue piel bótan oulores de bino abafado i castanhas que me amburráchan i me fázen segui-los.
Sinto-te na sede de que nun te baias, nas súplicas quaijeque sumissones, a las bezes quaijeque ditadura cun ordes, cun pragas de zaspero para que me acoques siempre, até que la Primabera buolba.
Sinto-te, … ne l miu cuorpo a dar seinhas d´auga, cholos calçados que tanto me pésan…
Sinto-te nesta yerba a medrar, punticas adreitos a la lhuç, cumo paixaros de cabecica lhebantada i bico abierto quando persinten la mai a chegar cun l bicho.
Berde, tan berde esta yerba de tiempo de bendimas, de sementeira, de chano a relhampar nas sues aranheiras rente al chano, cargadas de ourbalhos.
Sinto-te neste sol cun ua lhuç bruxa, antre l chama i l bai-te, antre la gana de quedar a botar calor i la priessa de se ir a calcer las praias de outras paraiges.
Sinto-te neste tiempo morno, dadondo quiero retener ne l cuorpo la calor cun que çfaga les carambelos de l´Eimbierno; acoco-me a ti, cumo nina an xal de sue mai, naquel nial tan sou, mai i filha an porfeita quemunhon.
Sinto-te neste correr sereno de sangre nas benas i artérias an que ls toques de tue piel bótan oulores de bino abafado i castanhas que me amburráchan i me fázen segui-los.
Sinto-te na sede de que nun te baias, nas súplicas quaijeque sumissones, a las bezes quaijeque ditadura cun ordes, cun pragas de zaspero para que me acoques siempre, até que la Primabera buolba.
Sinto-te, … ne l miu cuorpo a dar seinhas d´auga, cholos calçados que tanto me pésan…
Deixa
Deixa que camine a miu passo, sien cornómetros que me ampóngan l caminar, porque nunca ua mulhier gustou que l pongan cornómetros adonde quiera que seia: ne la mesinha de cabeceira, na mesa, ne l café tomado cun amigos, na banheira quando ten que dar la buolta a la faceira i a las tierras fuora de marras...
Deixa que biba cada palpitar sereno de l miu peito, cada sonido de l biolino que a las bezes me mora andrento, reissenhor que chora, que spira sous dies nua fraqueza de muorte mas nun repente trai la fuorça de óndias de marés bibas, apressiadas an sous solstícios.
Deixa que bote cada pincelada an sou sítio, ua apuis outra, fuorça ne l pincel acontra la tela, dies, minutos, anhos, tela a que l falte siempre algo por pintar.
Deixa que junte letras, palabras, poemas, nua fuolha adonde cada metáfora ancaixe, cada sonido de eimoçon caba.
Deixa que te cante cun la boç que me fui restando dun caminar de gorja, te cante baixico, para que ls sonidos nun abáfen ls que me dá la natureza.
Deixa,...mas nun me deixes, porque te agarrarei cumo a silba,... bida!
Deixa que biba cada palpitar sereno de l miu peito, cada sonido de l biolino que a las bezes me mora andrento, reissenhor que chora, que spira sous dies nua fraqueza de muorte mas nun repente trai la fuorça de óndias de marés bibas, apressiadas an sous solstícios.
Deixa que bote cada pincelada an sou sítio, ua apuis outra, fuorça ne l pincel acontra la tela, dies, minutos, anhos, tela a que l falte siempre algo por pintar.
Deixa que junte letras, palabras, poemas, nua fuolha adonde cada metáfora ancaixe, cada sonido de eimoçon caba.
Deixa que te cante cun la boç que me fui restando dun caminar de gorja, te cante baixico, para que ls sonidos nun abáfen ls que me dá la natureza.
Deixa,...mas nun me deixes, porque te agarrarei cumo a silba,... bida!
Jardins premitidos

Toca,
an cada milímetro de piel,
an cada filo de pelo stendido
ne la fronha de ls dies,
an cada batida
ne l ouliar de las nuites.
An cada toque
çcubrirás un oulor:
brabiu de stebas,
doce de jasmin
ó amargoso de scobas,
eimaculado de çucenas
ó amburrachante de papoulas.
De todas las flores
ye tecido un cuorpo,
jardin adonde se debe scabar
cun guinhas
ancabadas cun mestrie,
sien priessas,
sien arreceios de se afundar
ne la tierra acobierta,
ou de se perder
ne l retombo
de ls uoco sumidos.
Puodes lhebar al cielo,
puodes lhebar,
unicamente
a la borda de las scaleiras,
an caminos aprainados...
Etiquetas:
retrato de Alcides Meirinhos
domingo, 19 de setembro de 2010
Desta baranda-04
Entra-me Setembre casa adrento, atrabeç dun sol relhamposo, morno, que nesta manhana benciu las anubradas que onte a la fin de l die se me asparecie que traierien auga.
Lembra-se-me que nun bou a scabar las coubes, pensei onte a fin de tarde; asparece-se-me que eirá a chober. Scabei-las, seguindo aqueilha, que jeira feita nun mete priessa. A fin de cuontas acertei porque a esta hora, uito de la manhana ne l reloijo que se me assoma na pantalha, l sol bén a dá-me ls buonos dies eiqui por esta jinela a caras al Sierro i, mirando adelantre, atrabeç de la puorta de bidro ancha, puodo mirar ls touçones de la Malhada i de las Guiras yá todos campantes a recebir ls buonos dies deste sol de quaije Outonho.
Dies lhargos me spéran para trabailhos que nun puodo deixar para naide, porque naide me ls fazerie, nesta mie pequeinha stadie porqui pula Speciosa.
Las maçaneiras i las pereiras stan a chamá-me, la ramalhada yá me dixo para cortar mais lheinha porque l friu i las giladas bénen siempre nun sfregar d´uolhos, la mie bida an Sintra que me chama, la mala que zde Júnio que stá siempre feita, las raízes que nun cómen la ceçon l tiempo que ye perciso an cada sítio, l cuorpo a perder fuolhas a pedi-me çcanso, la mente a crer criar i percisar mais téntio. Porque cuorro, sabendo que nun chegarei!?
Será que you como cachos de tiempo, bingando-me de ls cachos que el me come!?
Nesta manhana de Setembre, cheira-me a figos acabados de colher, a ubas cargadas de ourbalho a mirá-me, a castanhas a inchar ls pelhiços, a tematada cun cibicos de pimientos, anriba de las sardinas cozidas, comidas nun suco de la binha, a mosto, a bagaço spremido, a masseirones de madeira, a tierra anfeitada de aranheiricas cargadas de lhágrimas de la nuite húmada, a cielo, a paraíso. Passo ls oulores pa la pantalha, ls dedos ténen mordisquina i nun quieren lhargar ls botones deste monte de filos an jogos eiletrónicos, quieren mais, siempre mais que aquilho que l tiempo l stá a dar…
Lhebanto-me, bou a meter ua buxa al cuorpo para que ls tuoros de la lheinha nun seian tan pesados i bou-me a mie bida.