Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

terça-feira, 16 de novembro de 2010

Ua manhana de nubrina (a tapar estas quelores)





Un ancontro cun l lhobo ó raposa, einesperado, uas bistas curtas anque las bistas séian lhargas, un recio a meté-se-me ne ls uossos, ua resina de star an casa, ... un die de nubrina cerrada an que l loinge ye mui acerca.
Pérden-se-me las palabras por estes caminos cun l chano molhado, adonde ls pies resbálan, las letras me fúgen na rebuolta de l tiempo, adonde las quelores de Outonho se me tapórun cun las goticas de la nubrina cerrada.
Miro palantre mas acaba-se-me l camino pa ls uolhos, la cabeça cansa-se-me.
Nun déixan de ser guapas las bistas adonde somos capazes de chegar, porque einigmáticas, porque ancierto l que para alhá bibe, porque todo stá anrebulhado an papel de seda a deixar ber solo pouca cousa, an meia znudeç sensual.
Yá tirei retratos para quedar esta nubrina marcada ne l calendário de la mie preséncia ne l Praino, neste Outonho de scassos dies na Speciosa. Porque anteimamos an seguir las stradas tanta beç, cumo formigas nos sous carreirones quando ándan a ancher ls celeiros de l formigueiro?
Porque nun pararei you neste castielho cargado de mofo, presépio de tanto anho, adonde l mofo se séca ne l Berano mas cun las pormeiras augas lhougo berdega, presépio siempre feito, a cada anho cun menos figuras!
Anque guapa, la nubrina fai-me doler la cabeça, anque séia ne l Praino. Gusto de bistas lhargas adonde ls mius uolhos béban auga nas punticas de ls cabeços adonde chégan a sue quelor cinza azulada de tan loinge séren, gusto de deitar ls mius suonhos nas ourrietas i spertar ls pies nas rebuoltas de ls caminos soudosos de passos.
Assi, nun me abinturo pul termo. Nó porque ténga miedo, ls lhobos yá nun me méten miedo zde que andube a caçar liones i zde que las cuontas que an nina me amedruncában se zeliran na mie mimória. Tengo miedo de ls perros de ls pastores, siempre tube. Inda onte, ls sonidos de ls chocalhos acerca de l camino por adonde habie de passar me fazírun atrabessar cerrados, saltar paredes, para salir muito mais adelantre. Són tanto perro i tan medonhos que me parece que ls lhobos al pie deilhes son berdadeiros cordeiricos.
Anté que l sol nun sperte atrás de l cabeço de l Sierro i me almeie ls amarielhos, burmeilhos i ocres de l termo, porqui me quedarei a scarbar l lhume i a fazer la marmelada, roubando a la casa ls oulores a marmelos.

domingo, 7 de novembro de 2010

Hai ua madrugada

Hai ua madrugada an cada die i hai ua scuridon a anfilar cada madrugada i,... hai ua ourora.
Sintada na ourora que loinge inda bén, stribada ne l siléncio desta spertina, scribo cun la mesma necidade cun que resfolgo, lhimpando l sangre de l gás benenoso para apuis antrar l ocçigénio i se renobe.

Hai cousas que tengo que fazer para me mantener biba por drento, botar para fuora l que bai n´alma, an lhibros ó an telas, adonde quedaran seinhas, ajuntando l passado cun l presente i caminando a caras al feturo.
Si, porque tal i qual l´aire que mos entra pa ls pulmones i que sien el mos atafanhamos, tamien la bida sien sprança de feturo, mos mata als poucos…


… Tenes ua lhágrima a atalancá-te l riu que nun deixa que ls tous uolhos béian la lhuç. Tenes ua tristeza a cerrá-te l´alma que nun te deixa caminar.
Tenes ua friaige a anregelá-te l cuorpo que nun te deixa ber l mar
i nel biajar.
...Fai de l miu ombro la resbalina para essa lágrima para que se sgúbie i te deixe l riu suolto!
Nun la lhimpes, anque l lhenço seia ameroso!
Deixa-la cair ne l riu, para que cun eilha l carambelo se scáche!
Apuis, hás-de tirar deilha l sal para que nun mate las flores.
Rega-las, mas nun se te squéça daqueilhas acocadas ne l rugaço, a murchar!
Ls puolos medrarán, las quelores abibarán, debrebe quererás soltá-te
ne l ouciano, debrebe caminarás serena.
Que cousa tan guapa
ye ua flor regada,
nun rugaço de mulhier!

A seguir a cada madrugada hai un sol naciente, a acabar cun la scuridon…

quarta-feira, 3 de novembro de 2010

Screbir por screbir

Stá soalheiro l die neste outonho. Crecírun ls choros de las árboles, cun la chúbia. Çpíden-se agora de las fuolhas que ban bolando, bolando, até que se caien cun sonidos quaije que xordos, mas cun sonidos, si, i apuis se ajúntan a formar xaragones. Hai un sonido ne l cair de la fuolha que, stando un atento, se sinte.
Pa l´anho serán tierra que ajudará a medrar outras fuolhas, neste ancessante ciclo de la renobaçon de la natureza.
Stá ameroso este outonho, al menos eiqui.
Las rosas tornórun al jardin i ls miosotes stan a florir an sue pequenheç i singeleza dun azul de cielo a puxar bioleta de naçer de sol. Rien-se par´un quando ls miramos.
La beladona yá se arreculhiu na sue cebolha, las carbalhas anfeitórun l die de Finados i quando se scapáren, restará la camélia que se porpara para, juntamente cun l azebinho i la streilha burmeilha, anfeitar las casas ne l Natal.
Nestes tiempos an que bibimos, neste mundo de eiconomie global, hai de todo todo l´anho i, anque nun téngamos flores ne l jardin porque se amedruncórun cun l friu, tenemos flores chegadas doutros países i de stufas, guapas, eizóticas, alguas de mistura genética que yá de coubes se fázen flores.
Mundo eibeluído ye este an que bibemos, ténicamente, cientísticamiente, pal bien i pal mal.


segunda-feira, 25 de outubro de 2010

A remexer an einutelidades



A remexer an cunferrumes i cousas einuteles de que la casa stá chena nesta sociedade de cunsumo, an que tenemos serbiçios de quemer i muita outra cousa que nunca ousamos, ó porque téngan cercadura de ouro i se strague na máquina i lhabando-ls a mano, stragamos l tiempo que poderiemos star cun amigos, porque, ye para amigos que ls ponemos na mesa, ó porque nun queremos que se zapareilhe l serbiçio de cristal porque yá nun se fabrica l modelo, ó porque stá a cheirar a mofo quando queriemos poné-lo ne la mesa porque la casa queda nua region húmada i yá nun dar tiempo de lhabar. Nesta altura dou-me de cuonta de l quanto somos boubos por tener tanta cousa an casa. Bien fázen ls jobenes que solo quieren l eissencial.
Tanto atrenate tenemos an casa, nós que mos criemos cun tan pouco!
Quando ye assi bou a parar a la casa pequerrica adonde me criei i torno a quemer ne l prato redondo cun un garfico de fierro, todos puostos alredor de l prato, para cada un sou, drumir na cama de fierro cun cobre amarielho, lhaton, tiro l bestido de ls fiestas de l´ arca, alhá guardado ambuolto nun panho de lhino para que nun quéde amarielho. L mínimo, scassamente l mínimo.
Tanta cousa scusada tenemos agora! Secalha fui por tenermos tan pouco, mos dou para ir anchendo la casa cumo quien, cun ua anchideira enche un chouriço i lo bai apertando para que nun quede cun ningun uoco.
Hai ua cousa de bantaije, hai mais trabalho para las mulhieres de la lhimpeza…




sábado, 23 de outubro de 2010

L causo de l BPN

Hai cousas que nun antendo neste paíç i ua deilhas ye esta de l BPN.
La geston fui l que fui, un zbaziar de capitales pa ls bolsos de mais que muitos, denheiro que era duns i doutros, muito de giente mui poderosa a la cierta i por isso se decidiu cumo se decidiu. Se ls depositantes fussen solo pequeinhos aforradores, secálha tenie ido lhougo al fondo i l goberno nun se agoniaba cun l zastre financeiro.
Apuis, para eibitar l zastre financeiro, l stado anchouriçou-l quatro mil milhones de ouros i nacionalizou-lo.
Agora, inda cun la situaçon líquida negatiba, diç que ten que l oumentar l capital an quatrocientos milhones de ouros, para que ls rácios quéden eiquelibrados que ye l que ye perciso apuis que se lhimparen ls atibos cun las probisones eizistentes. Apuis disso l Goberno bai a pribatizá-lo.
Ora l que a mi me mete uns facanitos na cabeça ye que la benda nun será por menos de 180 milhones de ouros. Dízen inda que quien l mercar tenerá que meter capital i cunstituir probisones de 700 milhones por bias de l zeiquelíbrio por causa de eicesso de pessoal, de l créditos cun garaties ancobrábles etc etc l que se bei que puls bistos cuntinou a ser gerido nó mui bien...
Ora antón, a ber se hai ua alma que me splique, porque you nun antendo nien que rebire la mie cuntablidade d´alrobés.
Anton méten 400 mil i apuis bénden por 180 mil i dízen als pobres cidadanos que nun sal de l ourçamiento de l stado???
Yá staba perbista ua berba no ourçamiente de anho atrasado que nun fui gasta. Mas que me amporta que steia, até podie star hai mais tiempo; la zpesa só se fai quando se fai i se nunca se fazir la berba alhá stá...
Porquei nun ye bendido cumo stá i quien l compre que l meta l denheiro?
Anton, i se nun aparecir cumprador? Cuntina a ser essa sangressuga a chupar-mos l pouco sangre???
Mais ua ampresa pública a ampobrecer-mos i cun ademenistradores a ganhar lhargos miles por més?!...
Anton la defrença quien la pon, fuora yá l que habie salido antes?...
Fai-me lembrar la díbida de l sumarino... Anton ye perciso alguien doutro paiç, neste causo Alemanha, benir a dezir a estes boubos que mos gobérnan que essa díbeda ten que ser cuntablizada para se calcular l défice????

Haba pacéncia!!!

domingo, 17 de outubro de 2010

Sinto-te





Sinto-te an cada fuolha que piso ó barro, an cada resfolgar cumpassado de manhanas mornas, tan mornas que la maiorie de l paixaros inda porqui cántan, sien se dáren de cuonta que las árboles debrebe perderan las fuolhas todas i cun eilhas la chabola.

Sinto-te nesta yerba a medrar, punticas adreitos a la lhuç, cumo paixaros de cabecica lhebantada i bico abierto quando persinten la mai a chegar cun l bicho.
Berde, tan berde esta yerba de tiempo de bendimas, de sementeira, de chano a relhampar nas sues aranheiras rente al chano, cargadas de ourbalhos.

Sinto-te neste sol cun ua lhuç bruxa, antre l chama i l bai-te, antre la gana de quedar a botar calor i la priessa de se ir a calcer las praias de outras paraiges.
Sinto-te neste tiempo morno, dadondo quiero retener ne l cuorpo la calor cun que çfaga les carambelos de l´Eimbierno; acoco-me a ti, cumo nina an xal de sue mai, naquel nial tan sou, mai i filha an porfeita quemunhon.

Sinto-te neste correr sereno de sangre nas benas i artérias an que ls toques de tue piel bótan oulores de bino abafado i castanhas que me amburráchan i me fázen segui-los.

Sinto-te na sede de que nun te baias, nas súplicas quaijeque sumissones, a las bezes quaijeque ditadura cun ordes, cun pragas de zaspero para que me acoques siempre, até que la Primabera buolba.

Sinto-te, … ne l miu cuorpo a dar seinhas d´auga, cholos calçados que tanto me pésan…

Deixa

Deixa que camine a miu passo, sien cornómetros que me ampóngan l caminar, porque nunca ua mulhier gustou que l pongan cornómetros adonde quiera que seia: ne la mesinha de cabeceira, na mesa, ne l café tomado cun amigos, na banheira quando ten que dar la buolta a la faceira i a las tierras fuora de marras...

Deixa que biba cada palpitar sereno de l miu peito, cada sonido de l biolino que a las bezes me mora andrento, reissenhor que chora, que spira sous dies nua fraqueza de muorte mas nun repente trai la fuorça de óndias de marés bibas, apressiadas an sous solstícios.

Deixa que bote cada pincelada an sou sítio, ua apuis outra, fuorça ne l pincel acontra la tela, dies, minutos, anhos, tela a que l falte siempre algo por pintar.

Deixa que junte letras, palabras, poemas, nua fuolha adonde cada metáfora ancaixe, cada sonido de eimoçon caba.




Deixa que te cante cun la boç que me fui restando dun caminar de gorja, te cante baixico, para que ls sonidos nun abáfen ls que me dá la natureza.

Deixa,...mas nun me deixes, porque te agarrarei cumo a silba,... bida!

Arquivo do blogue