Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sábado, 18 de dezembro de 2010

Monólogos de solidon

Era mui angraçada cun aqueilha maneira zanrascada i aquel modo de andar strampalhado!
Murriu-se quando tenie catorze anhos. Chubiu-le la menstruaçon a la cabeça.
Mas cumo fui isso, percurei ancrédula?!
Nun sei, secálha se molhou pul termo, mas diç que si.

No mínimo stranho para mi agora, mas nó para aquel tiempo an que ls bolhos nun crecien, nun se podie ir a lhabar na auga frie, nun se podie dar banho i muito menos lhabar la cabeça. Era normal que cun aqueilhas crenças, tamien fusse la certeza de la sue muerte.
L doutor fui chamado muita beç para eilha i dezie tiu Miguel: Yá nun somos capazes de la salbar anche l doutor nun tenga salido d´anriba deilha ua sumana!
An todo l pegaban a tiu Miguel,...an todico.
Eilha asparcie-se a tie Marie Tresa, sue mai,angraçada i buona mulhier que nien habie mais. Nien parece que Aleixo salísse deilha...
Murriu-se cuitadica i to l pobo tubo muita pena.

Ua beç íbamos muitos pa l monte cun las bacas, alhá pa l alto de l Sierro; muita mocidade. Apuis eilha diç mui çpachada: Bá, lhebai buonos carolos que you nun botei l beche i apuis ourdenhamos la cabra para anriba de l pan.
Assi fazimos todos para quemer l carolo anchuquecido de lheite de cabra.
Naquel tiempo quien buie lheite?!

quarta-feira, 8 de dezembro de 2010

L mirandés i la Scuola Gama Barros- Salimiento de l lhibro ANTRE MONAS I SBOLÁCIOS




Apuis de l salimiento, ne l die 30 de Outubre an Sendin, de l lhibro de SãoSendin, TIEMPO DE LAS CEREIJASpor , de ls lhibros agora salidos pula Eiditora Zéfiro, fui agora la beç de la Scuola Gama Barros ne l Cacém, ouganizar l salimiento de l lhibro de Adelaide Monteiro, ANTRE MONAS i SBOLÁCIOS.


L Persidente de La Scuola Gama Barros, dr. António Gouveia, ampeçou saludar ls muitos porsores persentes, l bereador de la Eiducaçon de la Cámara de Sintra dr. Marco Almeida, l Eiditor dr. Alexandre Gabriel, l dr. Amadeu Ferreira cumo cordenador desta coleçon an Mirandés i a todas las pessonas persentes. An último agradeciu a l’outora, porsora i amiga Adelaide Monteiro, dezindo que la sue passaige pula scuola Gama Barros habie sido mui amportante i que aqueilha cuntinará a ser siempre la sue Scuola. I acrecentou: Senti ua grande eimoçon al ler este tou lhibro publicado na segunda lhéngua de Pertual. L’ouganizaçon deste salimiento de l tou lhibro nun ye mais que ua singela houmenaije que la Scuola Gama Barros, quijo prestar a la porsora i amiga que al lhargo de 27 anhos, muito le dou a esta Scuola.


Seguiu-se l bereador de l’Eiducaçon dr. Marcos Almeida, que le agradeciu al persidente de la scuola l cumbite para star persente neste eibento, a todas las pessonas persentes, al eiditor, a Amadeu Ferreira i a l’outora Adelaide Monteiro. Dixo que yera mui amportante haber sido nesta scuola l salimiento deste lhibro, yá que la porsora Adelaide tamien l’ajudou a custruir. Isto ye un sinal de que esta ye ua scuola de afetos i por sinal este lhibro de la porsora Adelaide ye publicado na lhéngua de ls sous afetos.
L eiditor dr.Alexandre Gabriel, agradeciu a todos ls persentes, a la direçon de la scuola, al bereador de l’eiducaçon, a l’outora Adelaide i an special a Amadeu Ferreira, puis sien el nada disto starie a acuntecer. Atrabeç de Amadeu stá-se a dar boç a nuobos outores. Estes cinco lhibros agora publicados todos ne l femenino, son la cuntinaçon de ls quatro purmeiros todos eilhes masculinos i, assi yá son nuobe lhibros que l’ Eiditora Zéfiro ten l gusto de publicar i outros se seguiran.


An seguida ousou de la palabra Amadeu Ferreira que fizo quaije todo l sou çcurso an mirandés. Apuis de haber agradecido a todas las pessonas de la mesa i a toda l’ assemblé, ampeçou por dezir que las lhénguas son ansinadas nas scuolas, mas cun l mirandés nun fui assi. Durante muitos anhos las scuolas dezien que l mirandés yera ua lhéngua de giente atrasada que nun sabie falar. Ora esta scuola abriu- le la puorta, pus yá ye la segunda beç que eiqui bengo a falar de mirandés.
L mirandés fui durante muito tiempo cunsidrado ua lhéngua charra, de giente eignorante i todo isto debido a un porblema de mimória. Ora ne l Reino de Lhion falaba-se l lhionés i mais pa l lhado de l mar falaba-se l galhego-pertués. La lhéngua de la corte i de las grandes scuolas cumbentuales yera l lhionés. Quaije todo l çtrito de Bergáncia yera zona de fala lhionesa. La Dª Teresa, mai de Fonso Anriqueç, decierto falarie lheonés i Fonso Anriqueç l que falarie an casa i ne ls jogos culs sous primos, decierto tamien série lhionés.
L mais de ls decumientos de ls seclos XII, XIII i XIV, relatibos a la tierra de Miranda, stan screbidos an lheonés ou an lhatin. Apuis l poder político fui-se andando pa l Sul i las pessonas fúrun-se squecendo que eili habie ua quemunidade de falantes de lhionés.
An 1609 Severin de Faria un de ls grandes bultos lhiterairos desse tiempo, fui de Ébora a Miranda, para saludar l bispo de Miranda que habie sido nomeado Arcebispo de Ébora. Quando alhá chegou apuis de arrimado a trinta dies de biaige, reparou que essa giente falaba ua outra lhégua i ne l sou diário deixa screbido que esta giente fala ua lhéngua stranha. L mirandés passou assi por muita cousa anté ls dies d’hoije.
Apuis de la mimória ben un porcesso de menorizaçon i fui perciso chegar a 1882, para un jobe studante de medicina José Leite de Vasconcelos, se antressar por essa lhéngua i publicar l Dialeto Mirandés, adonde afirmaba que an Pertual nun se falaba solo l Pertués, mas tamien se falaba Mirandés. Hoije, ciento i tal anhos apuis, eiqui stamos a falar de lhibros publicados an mirandés.
Este lhibro de Delaide, Antre Monas i Sbolácios, ye subre cousas simples mas mui amportantes. Monas son las bonecas de brincar i sbolácios son ls mobimientos que ls páixaros faién quando ampéçan a bolar. Cumo sabeis las lhénguas nun se defínen pul sou númaro de falantes, mas pula denidade de quien las fala. I ende son todas armanas, anque política i eiconomicamente l númaro seia amportante.
La poesie scribe-se porque se sinte i subre la poesie de Delaide querie dezir ua palabra special a sue mai, tie Marie Jesé, adonde Delaide bai a buer muito de l sou ser i sentir. Delaide andubo pul mundo i fui bendo muita cousa, mas nunca squeciu las sues raízes. Delaide ye ua poetisa spuntánea, antuitiba i cumo muitos scritores mirandeses tamien Delaide ye ua poetisa tardiega, mas dua grande sensiblidade. Para alhá disto Delaide ye ua mulhier moderna i esso tamien salta de ls sous poemas. Amadeu acabou a ler trés poemas de Delaide.



An último fui la beç de l’outora Delaide, que fizo la sue anterbençon tamien an mirandés i ampeçou por le agradecer a todos ls porsores persentes, als amigos, al bereador de la Cámara de Sintra, al Persidente de la Scuola por haber de nuobo abierto las puortas de la mie casa adonde stube 27 anhos i adonde deixei muitos amigos, porsores, funcionairos i alunos. An seguida agradeciu-le al Eiditor, a Amadeu i a sue mai, filhos i al sou tiu.
Stou mui feliç. Amadeu diç que you sou poetisa i scritora, mas you nun tengo proua i sei de la mie pequenheç i sien el nun starie hoije eiqui. L mirandés ye la mie lhéngua de nacença. You solo daprendi l pertués quando fui a la scuola. Apuis studei i l mirandés ampeçou a quedar para trás, mas nuca l squeci i hoije tengo muita gana de l screbir i de l dar a coincer. Cuido que se nun furmos nós ls mirandeses a fazé-lo naide l fazerá por nós. Teneremos que ser nós, ls mirandeses de la nuossa giraçon, a screbir l passado de l nuosso pobo, aquilho que mos fui trasmitido dua forma oural. Se nun furmos nós a deixar l que fúrun las cuontas i bibéncies de nuossos abós, de sous antrepassados i de nuossos pais, yá mais naide l poderá fazer. Sien essa riqueza stórica i cultural quedaremos muito mais probes i tamien l paíç quedará culturalmente muito mais probe. Por isso, manteneremos firme l perpósito de nun deixar perder aquilho que siempre fui i será nuosso.



La sesson acabou cun Delaide a dezir dous poemas an mirandés i passados an power point em pertués.
Un bien haia a la Scuola Gama Barros i a todos ls repunsables pula ourganizaçon desta fiesta pa l mirandés ne l salimiento de l lhibro de Adelaide Monteiro, Antre Monas i Sbolácios. Un bien haia special a Adelaide Monteiro, por mos haber brindado cun estes guapos poemas.

Francisco Domingues

segunda-feira, 6 de dezembro de 2010

Scapou-se l Outonho



Chegou la niebe i l carambelo anriba apuis que gilou, formou camas fries i sgúbias. Ne ls beirales de ls telhados formórun-se pingones i parece que roubórun las stalaguetites a las minas de Santo Adrian.
Chegórun-me essas eimages brancas por anternete, mandadas por giente que assi i todo, debide cumigo l gusto por essas cousas simpres.
Siempre you digo, tomara que nebásse...
Bien bouba l debo parecer quando me respónden, bá fazíe-mos ua falta!
Inda sinto l cherraque de la niebe ambaixo de ls pies, de la nebada de Janeiro de l anho passado na Speciosa, quando quedei para partecipar nas Pandorcas! Farrapos a cair, lhuç branca que l sol nun se astrebe a zafiar i que cega las lhiebres i ls coneilhos, la lheinha a stalhar cun la chama, cumbidando a lhargos seranos.
Nun bos báiades yá que inda bamos a fazer uas torradas i a buer l augardiente! Las trasgas sacadas de l meio de la fogaça éran apertadas antre las manos antes de las apertáren ls caneiros i, la garrafa cun aquel líquido branco para calcer la caminada pula rue scura anté la cama, passaba na garrafa. Antes de buer, cadun passaba la mano para lhimpar l bucal, mais an ritual do que an eificácia de lhimpeza. Apuis, acabado l serano, se íban cun un bien passemos la nuite.
Siempre me bénen a la eideia estes tiempos de cousas poucas mas tan ricos de cumbíbio: Las cuontas de lhobos i de spritos que me fazien amouchar na cama pul friu i miedo que me causaban.
Mira, apuis que l dou cun la piedra na cabeça, l home nunca mais fui home i dában-l ataques que dezien que éran spritos.
Mais tarde antendi que l que el tenie era eipelepcie de l golpe ne ls miolhos...
Lhémbran-se-me estas cousas, siempre que quedo an siléncio, cumbersando cun ls castelhanos de l lhume, you que nunca me deito cedo.

Eiqui l friu tamien ten apertado. Hoije ye mais auga i aire que friu. Anquanto scribo i bou mirando atrabeç de ls bidros, beio las oulibeiras que lhuitan cun la bentaneira, eilhas que por séren grandes, mais barímban.
De tanto fungar l aire, chega-me eiqui un sonido de bater de fuolhas i galhos que mais parece de anubradas a traer ua carga de auga nas atrunadas, aqueilhas a que l botaban Nuossa Senhora a la puorta de l eigreija para que las zbiasse.
Béian-se las einaugas de las oulibeiras cumo se fússen beiladeiras a dar buoltas ne l Bira ó las rendas de ls dançadores ne ls lhaços, quando poulan para bater cun ls palos.



Hai ua houmidade que se carrega anriba de ls uossos que l mar i la sierra me trázen de Sintra, neste deimingo a cumbidar a assar castanhas i a buer un licor de fuolha de figueira ó cereijas brabas, a fin de serano, nó buido pula garrafa cumo antiempos, mas an copos finos.






sábado, 27 de novembro de 2010

Monólogos de solidon

Nun teniemos nada para bestir.

Eiqui hai ua porrada d´anhos ua tie de l miu tiempo dixo-me que me tenien muita ambeija porque andaba mui porparada, an nuoba. Abó Abelino staba eilhi.

Mas ambeija de quei?! Se tenie saia nun tenie çapatos; se tenie xambre nun tenie cumbinaçon... Ambeija de miséria, dixo-l.
Si, mas nós inda teniemos menos.


Que tiempos!
Tu yá nun coinciste essa pobreza, cula graça de Dius, i las outras tamien nun andában melhor que tu.
Uas andarien, outras nó, arrespundi.
Agora bieno-me a la lhembráncia ua stória.
Era un die de Santo Amaro ó de Nuossa Senhora, ua fiesta de Eimbierno. Tenie parende treze anhos, bá, catorze inda nun tenie. Era ua mocica. L baile era nos currales de las canhonas adonde agora ye la casa de Martinho. Tenie que ser ende por causa de ls lhudrigueiros de la ruga. You trazie ua saiíca cor de binho dua lhanica ruin i que nun era mui caliente.Cumequiera tenie friu cun eilha. You parece-me que si tenie cumbinaçon, si, claro que tenie mas faltaba-me l´einauga i cumo la saia nun era caliente deixei por baixo outra de cotin, toda sbordada, assi cun uns filarpos por baixo, de la barra star a çfazé-se i que se bien se disse ua boltica a beilar. Apuis tube ua einauga mui guapa.
Staba a beilar cun Sabel Bárbela que éramos mui amigas. Apuis dous rapazes benírun-mos a zapartar i nós nun quejimos beilar cun eilhes. Nisto ua tie biu i dixo-mos: ala a beijar cun ls rapazes, la giente ten que beilar cun todo mundo!
Nós alhá fumos a beilar mas you nien daba las buoltas cumo debie, por bias de nun amostrar ls filarpos...
Que bidas!

terça-feira, 16 de novembro de 2010

Stá tan guapo l Praino!


Salido ne l Jornal Nordeste de die desasseis de Nobembre.


Quando miro pulas jinelas, ye un mundo de quelor que se m’apersenta i me cumbida a caminar por esse termo. Ye ua altura de l anho guapíssema, esta de l´Outonho, neste cair de fuolhas, apuis que las arbles realizórun sous suonhos dastanho. Mais suonhos chegaran cun la Primabera i assi se seguirá l camino nua renobaçon sien fin.
La yerba medrou, cortou la sequidade i anchiu-le la barriga a la cria i ls rocos fúrun salindo, apuis de las purmeiras augas. Al alrobés, las árbles fúrun perdendo l berde i, cumo cun pena de deixar a sue mai, fúrun-se matizando de burmeilho i amarielho, cada beç mais andebles, anté que un die de maior eiraçada bolaran i an xaragones passaran l Eimbierno.
Yá haberá ua manada buona de anhos que nun besitaba l Praino neste meio de Nobembre, este tiempo an que l termo ten las quelores de la paleta cun que pinto, la paleta de las quelores de l Outonho. Cumo un se sinte pequeinho cun este arrebento de quelores de la natureza!
Chubi a un punto de l Sierro, d’adonde se béien alredror bistas quaijeque sien fin i, al ber tanta belheza, chubiu-me ua eimoçon anrebulhada an nostalgie, tan grande que las lhágrimas se me sgubiórun cara abaixo. Alhá me quedei sintada nua cantarie an pie ls panes. I you que pensaba que nun acharie yá panes! Ende stában, nua berdura rala a deixáren ber la tierra burmeilha, las folhicas de l trigo cun priessa de se fortalcéren para nun se tumbáren cun la gilada i l çanceinho.
Ls carbalhos de las plantaçones que éran fuogo bai para quinze dies, agora son dun castanho fuorte. Ls carbalhos i touças quieren-le ganhar als castanheiros an belheza, mas nun son capazes, eilhes nun ls déixan i, a la par de las fuolhas, cuntínan a deixar que ls pelhiços se báian abrindo i las castanhas relhamposas pínguen ne l chano. Ls freixos de cerrados mais abaixo yá stan çpidicos dando ua quelor acastanhada als cerrados, anquanto ls ciedros i pinhos se manténen siempre berdes, seia qual fur la altura de l anho. Cun sous berdes bibos i secos son fuolhas deste manhuço de flores amarielhas i burmeilhas cun que se cubre l termo.
Hai ua serenidade outunhal anfenita an toda la natureza, la mesma de mulhier cun filhos criados, arrolhando ls nietos cun toda la sabedoria dua bida.
Outonho ye doçura an fuolhas que se çprénden i póusan an rugaços calientes, doces bércios.

Adelaide Monteiro



UA LHÉNGUA SIEN LHITERATURA NUN SUBREBIBE

Anterbista salida onte, l die 16 de Nobembre, ne l Jornal Nordeste.


diç-mos la scritora mirandesa Adelaide Monteiro, cun quien fumus a falar apuis de haber salido l sou lhibro de poemas Antre Monas i Sbolácios, pula eiditora Zéfiro. Ye este un “lhibro screbido por ua mulhier cun l sentir de mulhier”, botando acá para fuora l que le bai na alma, traiendo cachico de l que fui la sue nineç na Speciosa, tierra adonde naciu ende por meios de l seclo XX.
Ne ls readdeiros dous anhos Adelaide Monteiro ten sido la scritora mirandesa que mais ten publicado, seia nesta Fuolha Mirandesa, seia an blogues, subretodo ne l blogue http://frolesmirandesas.blogspot.com i tamien ne l sou blogue pessonal http://especiosameuamor.blogspot.com/ Adelaide ye ua artista que scribe poesie cun grande senseblidade i tamien, stando agora a purparar ua sposiçon de quadros que pa l anho que ben poderemos ber.
Hai que ler cun atento l que mos diç Adelaide Monteiro subre la lhéngua i la lhiteratura mirandesas, adonde las mulhieres stan a ser un causo sério que hai que mirar cun atento, puis dende puode benir muita cousa nuoba pa la lhéngua mirandesa. Mas deixemos la scritora falar eilha mesma, culas sues palabras.

Hai quanto tiempo scribes mirandés?
Ampecei bai para dous anhos, ne l die un de Janeiro de 2009, quando criei un blogue an mirandés. Sabie falar la lhéngua mirandesa zde nina, mas nun la screbie. Apuis, ampecei a screbi-lo tal i qual cumo la falaba, cun muito erro. Tube cuncéncia de que, para algua beç l screbir cun culidade, you tenie que ampeçar de algun modo i apuis ir daprendendo als poucos i al modo que screbie. Aprende-se a screbir screbindo. Assi fiç i assi cuntino a fazer, studando-lo até que nun me quéden dúbedas.

Qual fui la tue eideia al screbires este librico?
Quando ancomecei a screbir, nunca me passou pula eideia que algua beç eirie a screbir i a publicar un lhibro. Fui screbindo l que me iba n’alma i, al mesmo tiempo que screbie, iba publicando todo ne l blogue.
Apuis que me fui perpuosto publicar un lhibro, senti-me hounrada porque desta maneira, darei un pequeinha ajuda nun solo pal zambolbimiento de la lhéngua, mas tamien ua ajuda ne l registro de la stória de l miu pobo que desta maneira nun se apagará cun l tiempo. Ua beç que l mirandés era ua lhéngua oural, nun habendo quien screbira, la stória nun passarie pa las giraçones feturas.

Puodes caratelizar l tou lhibro para que las pessonas sában i assi l conhéçan?
L miu lhibro ye de poesie. Screbindo l que me bai n’alma, sien poner las palabras nua cadena, l lhibro ten que tener pula cierta muito daquilho que sou.
Muita beç l sujeito poético sou you mesma; outras bezes nó. Atrabeç de la scrita fago-me atriç, ancarno ua personaige, ua figura, i boto para fuora ls sous sentimientos cumo se fura you la ama deilhes.
Hai ne l miu lhibro muito de la mie nineç, muito bózio acontra las anjustiças de l mundo, acontra las anjustiças subre las mulhieres. Ye sien dúbeda, un lhibro screbido por ua mulhier cun l sentir de mulhier.

Que amportança cuidas que ten la lhiteratura mirandesa pa la nuossa lhéngua?
Ua lhéngua sien lhiteratura nun subrebibe. Ye cumo ua pessona que resfuolga mal i nun trata la falta de aire cun pírolas; a ua dada altura atafanha-se. Assi ye cun las lhénguas sien lhiteratura, ban-se perdendo cousas, bocabulairos, stória, bai-se la ouralidade zbotando. Sien lhiteratura deixarie de haber ancentibo pa la studar porque nun habie por adonde i als poucos quedarie tamien sien aire, i la lhéngua morririe-se.

Bás a cuntinar a scribir i se possible, publicar nuobos lhibros?
Screbir para mi yá ye ua necidade, an poesie ó an prosa, rialidade ó ficçon. Screbir fai parte de ls mius dies.
Publicarei, cun muito gusto, siempre que tenga ouportunidade, an prosa ó an poesie.

Cumo abaluas la situacion actual de la lhéngua mirandesa i l que achas que debe de ser feito?
Para alhá de l que fui siempre feito puls porsores i studiosos, çque fui oufecializada la lhéngua, muito se fizo a níble de scrita nestes trés ó quatro redadeiros anos, atrabeç de ls blogues i de lhibros. Hai que cuntinar l caminar i muita mais giente tenerá que se aponer a screbir, a aprendé-la, para que la lhiteratura tenga cada beç mais culidade.
Muito se fizo neste último anho a níble de l´outarquie. L redadeiro die de la Lhéngua Mirandesa, die desassiete de Setembre, fui un marco amportantíssemo i que a miu ber se ancomeçou a muntar la máquina pa l zambolbimiento de l Mirandés, ua beç que essa máquina fui anstitucionalizada.
Hai que seguir cun todos ls porjetos que ende nacírun, cumo ampeço para apuis siempre abançar.
L Stado ten que dar apoio, ten oubrigaçones an relaçon a ua lhéngua de Pertual que nun stá a cumprir.
Un punto mui amportante pa l zambolbimiento ye ansiná-la cada beç mais i a mais giente, mesmo a giente que nun seia mirandesa i, subretodo falá-la an família para que seia an mirandés que ls ninos fálen an casa cumo se passaba cun nós.
You sei que nun ye fácele, que anfeliçmente ls ninos stan l mais de l tiempo a ber telbison ó ne l cumputador, mas cabe-le als pais essa ourientaçon.
Tamien sei que muitos pais inda cúidan que, falando an mirandés, ls ninos nun daprénden bien l Pertués. Ua falsa queston. Todos ls ninos son capazes de daprender, todos nós aprendímos i nun fui por tener falado mirandés an ninos que falamos mal l Pertués i nun fui tamien por esso que sentimos algua deficuldade an fazer ls nuossos studos.
Falar mirandés ye fundamental para que la lhéngua nunca se muorra.

Anterbista feita de Amadeu Ferreira




Ua manhana de nubrina (a tapar estas quelores)





Un ancontro cun l lhobo ó raposa, einesperado, uas bistas curtas anque las bistas séian lhargas, un recio a meté-se-me ne ls uossos, ua resina de star an casa, ... un die de nubrina cerrada an que l loinge ye mui acerca.
Pérden-se-me las palabras por estes caminos cun l chano molhado, adonde ls pies resbálan, las letras me fúgen na rebuolta de l tiempo, adonde las quelores de Outonho se me tapórun cun las goticas de la nubrina cerrada.
Miro palantre mas acaba-se-me l camino pa ls uolhos, la cabeça cansa-se-me.
Nun déixan de ser guapas las bistas adonde somos capazes de chegar, porque einigmáticas, porque ancierto l que para alhá bibe, porque todo stá anrebulhado an papel de seda a deixar ber solo pouca cousa, an meia znudeç sensual.
Yá tirei retratos para quedar esta nubrina marcada ne l calendário de la mie preséncia ne l Praino, neste Outonho de scassos dies na Speciosa. Porque anteimamos an seguir las stradas tanta beç, cumo formigas nos sous carreirones quando ándan a ancher ls celeiros de l formigueiro?
Porque nun pararei you neste castielho cargado de mofo, presépio de tanto anho, adonde l mofo se séca ne l Berano mas cun las pormeiras augas lhougo berdega, presépio siempre feito, a cada anho cun menos figuras!
Anque guapa, la nubrina fai-me doler la cabeça, anque séia ne l Praino. Gusto de bistas lhargas adonde ls mius uolhos béban auga nas punticas de ls cabeços adonde chégan a sue quelor cinza azulada de tan loinge séren, gusto de deitar ls mius suonhos nas ourrietas i spertar ls pies nas rebuoltas de ls caminos soudosos de passos.
Assi, nun me abinturo pul termo. Nó porque ténga miedo, ls lhobos yá nun me méten miedo zde que andube a caçar liones i zde que las cuontas que an nina me amedruncában se zeliran na mie mimória. Tengo miedo de ls perros de ls pastores, siempre tube. Inda onte, ls sonidos de ls chocalhos acerca de l camino por adonde habie de passar me fazírun atrabessar cerrados, saltar paredes, para salir muito mais adelantre. Són tanto perro i tan medonhos que me parece que ls lhobos al pie deilhes son berdadeiros cordeiricos.
Anté que l sol nun sperte atrás de l cabeço de l Sierro i me almeie ls amarielhos, burmeilhos i ocres de l termo, porqui me quedarei a scarbar l lhume i a fazer la marmelada, roubando a la casa ls oulores a marmelos.

Arquivo do blogue