Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 24 de janeiro de 2011

Nun riu


Lhebadas las sedas pul tiempo
Rufada la piel que las cobrie
Bonda-me, sien un lamento
L´auga a correr menos frie
Ne l riu adonde nabego, lebe

Las bordas ampáran l speilho
Adonde me miro tranquila
Ls delores siguran la cama
Fecundada pu la bida
Nun bibir de quien s´astrebe

Nácen flores ne ls lhados
Freixos, silbas i salgueiros
Adonde siguro las eimages
De suonhos siempre pormeiros
Para que an suonhos m´eilebe

Deixou-me l tiempo la magie
Tecida na mie eisséncia
Deixou-me l tiempo ua squina
Cun ua manada d´einocéncia
Para que algua nineç cunserbe

terça-feira, 11 de janeiro de 2011

Hai que nacer outra beç

Naide ye cien por ciento hounesto, mesmo que neste cien por ciento nun steia la hounestidade cun el própio. Muito menos se puode afrimar que se ye mais hounesto que l´outro i muito menos dezir que outra giente ten que nacer para ser tan hounesto cumo nós.
Se cada un ponir l dedo na cuncéncia há-de ber mesmo que seia alhá bien ne ls cunfins de sue eisséncia, algua zounestidade...
Puls bistos l nuosso Persidente de la República si fui capaç de cunfruntar( sien nunca l mirar ne ls uolhos, diga-se) l adbersário político que tenie delantre la pantalha, oubido por quien quijo uobir.

Arrogáncia pura, nun tiu que se quier fazer passar por houmilde, spírito de superioridade, para quien se quier fazer passar por simples.
"L pobo pertués conhece-me i nun perciso de splicar".
Pus ye, un home que se sinte arriba de todas las suspeitas!
Afinal de cuontas parece que si que tenie no sou telhado, al menos ua teilha de bidro.
Mercou de las açones perferenciales de l Persidente de l Banco que puls bistos solo el ye que mandaba i fazie l que querie na geston de l Banco i por isso dou no que dou. Açones preferenciales a metade de l précio de las que outros podien mercar. Ora, fui dessas tales que l nuosso hounestíssemo Persidente i sue filha mercórun i que justefica ls lucros de ciento i quarenta por ciento an dous anhos.

Fui ó nun fui un ato speculatibo?
Stamos nós todos a pagar l sou lucro no meio de muitos outros, porque senó beia-se:
Mercadas a metade de l précio por séren las preferenciales de Oulibeira i Costa i passados dous anhos, cumpradas pul Banco outra beç, al précio de mercado. Anton quien que ganhou i quien ye que perdiu!?
Na berdade, nun antendo cumo fui possible ua anstituiçon financeira ser gerida por ua sola pessona...
Quando l Banco se afundou, sabe-se bien, por causa de la geston creminosa que fui feita puls sous amigos, quedou calhado que nien rato nua tulha!...
A isto el chama hounestidade..."Há-de nacer dues bezes para ser mais hounesto que you!"
"L pobo pertués conhece-me"... nun fa-lo-mais-ua-pa-la-bra. diç el so-le-tran-do.
Era bien que l pobo l coincisse melhor ne l die binte trés de Janeiro.

La hounestidade nun se apregona, pratica-se, monsieur le président!...
Ten buossa senhorie que nacer dues bezes, cumo you, el, eilhes i eilhas porque naide ye porfeito neste mundo nien cien por ciento hounesto.



domingo, 9 de janeiro de 2011

Ls cantares de ls Reis

Yá nun se oubírun ls cantares de ls Reis na Speciosa.
Oubi-los cantar an Miranda, alguns grupos antre eilhes un de ninicos que alhá fazírun l que pudírun. Diç que nun anseiórun bien, mas bien ansaiados ou nó, ye siempre un ancanto oubir ls ninos, inda porriba a daprender tradiçones que sien eilhes, debrebe se acabarien.
Apuis oubi ua cantiga que me fizo arrecular al menos cinquenta anhos ou inda mais.


Hoube ua nuite de Reis an que la mie família, quaije todos buonos cantadores, l dou para ir a cantar ls Reis a alguas casas, las de ls mais achegados i amigos.
You parece-me que nun fui, porque tamien pouco adelantrarie al pie de bozes fuortes i afinadas.
La rue era negra cumo fulhin, de scuridon. Ls lhudrigueiros éran bárbaros i só daba para passar pula calçada de ls lhados. Se adregaba a resbalar i ir pal meio de la rue, l lhodo chegaba a ls joeilhos.

Nada mais se oubie que nun fúren las bozes de ls cantadores de ls Reis. Nien un lhadrar de perro abafaba ls sonidos cun sou lhadrar. Ls perros stában ne ls chequeiros i, naquel tiempo l único animal que se gobernaba de buona gana i que nun fusse para trabalho, era l gato, por bias de acaçar ls ratos. Gobernar un perro sien se tener ganado era cousa pouco questumeira an tiempos an que l quemer era pouco pa las pessonas.
Ls cantadores éran eilhes solos a cortar l siléncio de la nuite, nó para recebíren ls Reis, mas solamente para seguir cun la tradiçon i animáren la nuite.

Quem vos vem cantar os Reis, ócócó
De noite pelo escuro
Zinquetintin
Florinquetin
Aili ailó!

....

Senti nostalgie quando la oubi onte ne l ouditório an Miranda, anterpretada pul Quinteto Reis, que por acauso onte éran siete an beç de seis. Tenien un biolinista i un guitarrista cun eilhes. Fui fantástico l serano anque la aparelhage sonora nun stubira grande cousa.

Ye pena que nas aldés, agora sien lhodo i a las claras, nun se pegue outra beç nessa tradiçon de cantar ls Reis.

Quien sabe??? Hai que la giente se aponer.


quarta-feira, 5 de janeiro de 2011

Percura-se l Natal

Agora que ls cánticos de l Natal passórun, las Galas se calhórun, l Pai Natal se scapou cun sues renas, tornou l friu a las rues de la cidade. Ls Sien Abrigo habien custruído buonas casas de papelon cun ls ambrulhos de las prendas, ls caixones de l lixo abarrotában de fartura, mas, sien se dáren de cuonta, la auga que ten sido fustigada çfízo las paredes, l aire arrebentou las missagras i arrumbou las puortas.
Nien sequiera ua casa de papelon fui barco que lhebasse sou habitante Tejo abaixo, mar adelantre, para algun paiç an que pudira bibir cun la denidade a que l ser houmano ten dreito. An beç disso, cuorre sfarelada pula baleta abaixo até que algun carro de l lixo la lhiebe. Drúmen-se ancostados a las paredes ambaixo de ls boucins, até que l amo de l soto chegue a la pormanhana, bien a tiempo de nun séren zalojados daquel passeio adonde las brigadas remulinan cun to ls aires bégan de la sierra ou de l mar. Spéran que la chúbia acabe para que puoden tener outra beç la sue casica de papelon.
Ls questureiros ansáian ls modelos para bestíren aqueilhas rapazas que anfeitan las Galas ne l Natal de l anho que bén. Parece-me a mi que se ajuntássen l denheiro dessas fatiocas, de las carteiras, ls arranjaduros de las unhas i de l pelo, nun precisarie naide de fazer la chamada ne l telfone i, la anstituiçon habie-de tener recebido mais.
Al menos pal Natal que bén, eilhas hán-de aparecer relhamposas i sorridentes mesmo que mais nada relhampe i sunria, cumo se fúren uas monas ansuflables, andiferentes a las zgrácias que assísten l resto de l anho.
Réstan aqueilhas pessonas para salbar l Natal, aqueilhas que to ls dies ó to las nuites dedican l sou tiempo para ajudar quien percisa, sien stáren delantre de ls noticiários, sien nada recebíren que nun seia l sunriso de gratidon.
Son essas pessonas que pratícan l Natal to ls dies.

quarta-feira, 29 de dezembro de 2010

Pétalas


Floriu-me la rosa ne l peito
Floriu-me la rosa na mano
Caiu-me la rosa sien jeito
Pétalas spargidas ne l chano

Tirei ls spinos a la rosa
Para eilha nun picar
Tirei l reloijo al tiempo
Para l tiempo nun scapar

L reloijo fui seguindo
I l tiempo an sou andar
I la rosa çfolhada
Cuntinou siempre a cheirar

I you abracei l tiempo
Las pétalas, ua a ua apanhei
L tiempo dou-me cunseilhos
Cun las pétalas medrei

Floriu-me la rosa na alma
I botei un crabo al biento
Creciu-me la fuorça ne l peito
Más fuorte que ye l tiempo

I cun essa fuorça a medrar
You nun me dou por bincida
I bendo la rosa a abrolhar
Corto ls spinos a la bida





DESEIO UN ANHO DE 2011 CHENO DE ALEGRIES I SALUDE.

BIEN HÁIADES POR HABERDES STADO EIQUI COMIGO ESTE ANHO QUE
PASSOU.

BEISICOS

terça-feira, 21 de dezembro de 2010

Natal mais tienro - Cuonta de Natal

Por rezones que nun bénen al causo, staba sola nesse Natal.

Caminaba por ua abenida abaixo, cun cousas a piçcanhar an to ls sotos relhampando atrás ls bidros. Caminaba anquanto pensaba ne ls mius natales de nina: uas nuozes, uns arrebuçados, ua croua i nien siempre. La lhembráncia de l Nino yá medrado i relhamposo, aquel que you cuidaba que me lhebaba pa l çapato l que agora me parécen quemenéncias. Un nino grande demais para haber nacido naqueilha nuite, cuns ls bracicos alhebantados i las pernicas drobadas.

Las árbles de l'abenida stában tamien a piçcanhar, andefrentes al miu Natal, almiando l lhuçquefuçque daquel die friu.
Giente apressiada i nerbosa iba adreitos a casa. Ls mais atrasados an mercar las prendas inda íban cargados de sacos queloridos cun lhaçarotes.
Naide se daba de cuonta que aquel serie l miu pormeiro Natal a star you sola. An buona berdade tamien nun l dixe a naide mas you cuido que, se las pessonas arreparássen uas nas outras an beç de mercar tanta cousa, esso se birie mui nítido ne l miu mirar, un mirar de falta de fiestas, i ne l miu calatriç, piel sien marcas de manos dóndias.

L pormeiro Natal an que bou a star sola, pensei you mais ua beç.

Nun repente, uns ninos un cachico mais grandes que l Nino Jasus, arrodiórun ua tie. Tenien mirado para mi, dalhá debaixo de la sue grandura i habien seguido. Parecírun-me einofensibos, ninos cumo outros que se béien de mano dada cun sue mai. Éran quatro, un deilhes algo maior, de grandura que chegou para lhebáren todo l que la tie yá belhica tenie.
Zaparecírun apuis que atrabessórun a correr pul meio de carros a apitar, cun ua spriença de grandes.

Ajudei-la a lhebantá-se, sacudi-le la saia tanto cumo eilhes ls ouros i ls sacos que lhebaba. Puxei un lhenço i dei-le-lo para que lhimpasse las lhágrimas. Dei-le l bolho rei i ls suonhos cargados de açucre que lhebaba, anquanto le dezie: sperai eiqui que la buossa bolsa de mano há-de star azimbrada para aquel lhado de l'abenida, que you bou-me a assomar.

Bun Natal para bós i bien háiades, dixo-me quando le dei l saco d'eimitaçon de piel an quelor castanha, mais angurriado que angurriada staba la cara deilha. Stou you i l miu tiu solos; quedou an casa porque yá nun abaixa las scaleiras i l eilebador nun funciona naquel prédio a cair de podre.

Nien sequiera le falei de las mies solidones…
Fui para casa nun siléncio de muorte i nien sequiera la música de Natal, salida de ls altefalantes colgados de ls galhos de las árbles, me tiraba de mius pensares:
Ninos pouco mais grandes que l nino Jasus assaltáren ua belhica andefesa!?
Ninos que inda debien de tener l'einocéncia de l Nino, l que stá anriba de sues palhicas ne l persépio de la mie aldé!? Que mundo ye este?
Porque nun bolbirá Jasus a la tierra apuis de haber perdido l'einocéncia!?
Que mundo ye este cun Natales an que hai ninos a roubar, probes a drumir an papelon a quien l tirórun hoije las cotras dun anho, probes de mano stendida doliente de cansada, zampregados cun bergonha de pedir!?
Que mundo ye este an que hai outros Natales cada beç mais cargados de riqueza!?

Meti la chabe na puorta sien nada nas manos. Nien bolho rei, nien suonhos…
Sintada ne l sofá de la salica bieno-me a l´eideia l cheiro a polbo cozido no pote al lhume cun ls tronchos i batatas.
Manginei la mesa pobre de la belhica cun ls suonhos cargados de açucre i l bolho rei, secalha un pouco anchuquecidos cun las lhágrimas que l caírun a cuntar la stória bibida na abenida.
Apuis lhembrou-se-me tamien de retratos de mesas de ls ricos, bidas an rebistas, cun aquel perú tostado a parecer ouro, la toalha a parecer ouro, todo a relhampar cumo relhampában las lhuzes de la abenida, adonde tamien la scuridon mora...
Lhembrou-se-me de l perú, an casa de la mie nineç. Mataba-lo mie abó apuis de amburrachado na biespura cun augardiente, para que la carne quedásse mais tienra i cun que fazie la cena de la matáncia. L que sobraba botaba-l-lo a las tabafeias.

Sola, fiç l Natal cumo l perú nas biespuras...
Fui mais tienro l Natal...
Spertei soutordie.

sábado, 18 de dezembro de 2010

Monólogos de solidon

Era mui angraçada cun aqueilha maneira zanrascada i aquel modo de andar strampalhado!
Murriu-se quando tenie catorze anhos. Chubiu-le la menstruaçon a la cabeça.
Mas cumo fui isso, percurei ancrédula?!
Nun sei, secálha se molhou pul termo, mas diç que si.

No mínimo stranho para mi agora, mas nó para aquel tiempo an que ls bolhos nun crecien, nun se podie ir a lhabar na auga frie, nun se podie dar banho i muito menos lhabar la cabeça. Era normal que cun aqueilhas crenças, tamien fusse la certeza de la sue muerte.
L doutor fui chamado muita beç para eilha i dezie tiu Miguel: Yá nun somos capazes de la salbar anche l doutor nun tenga salido d´anriba deilha ua sumana!
An todo l pegaban a tiu Miguel,...an todico.
Eilha asparcie-se a tie Marie Tresa, sue mai,angraçada i buona mulhier que nien habie mais. Nien parece que Aleixo salísse deilha...
Murriu-se cuitadica i to l pobo tubo muita pena.

Ua beç íbamos muitos pa l monte cun las bacas, alhá pa l alto de l Sierro; muita mocidade. Apuis eilha diç mui çpachada: Bá, lhebai buonos carolos que you nun botei l beche i apuis ourdenhamos la cabra para anriba de l pan.
Assi fazimos todos para quemer l carolo anchuquecido de lheite de cabra.
Naquel tiempo quien buie lheite?!

Arquivo do blogue