Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sexta-feira, 15 de abril de 2011

Desta baranda I - Sien lhemites

Nun hai lhemites nua prainada sien lhemites…
Nun hai lhemites nua baranda sien canhiça…
Nun hai reloijo nun tiempo sien tiempo an que todo acuntece cun l bulhir de ua formiga…
Ls perdales dízen-me la hora de spertar, las chicharras la hora de la séstia, las campanas anuncian-me l´armuorço i la cena i a la nuite naide me diç para ir a la cama porque toda la natureza sabe que ye a la nuite que me antrego al piar de l moucho i de la cruja, naqueilhes sonidos que an nina me dezien que eran de zgrácia i me zambulbien quelubrinas, me arrolho ne l cantar de ls ranucalhos i grilhos, me amboubo cun las lhuzes que ls cínfanos i berboletas bótan quando la lhuç de ls candieiros ls ancandílan.
Sintada a la puorta de mie casa, l cielo nun ten lhemites i la tierra tampouco! L cielo ben a buer a las fuontes ua auguita fresca i, an pagas, deixa eiqui mais lhuç. Assi, las aldés cun sue lhuç andeble son custelhaçones de belheza mui própia, cumo se a outra galácie pertencíssen.
Todo ye sereno neste nial de la nuite, adonde me acunchego para me portejer de l recio i adonde me abinturo an biaijes sien çtino pula ourbalheira de las ourrietas.

Nun hai lhemites neste ourizonte sien lhemites, adonde ls cabeços que beio de un azul acinzentado son dunas dun mar que me cuorre ne las benas.
Deiqui, até l mar beio!... Trago-l pal pie de mi, chega mesmo eiqui, an baixo. Un bracico de mar por adonde me boto a nabegar nun barquito de papel ou mesmo a nado. Por sfregantes pongo-l un tapon para que se forme ua lhagona salgada adonde refresco la piel stonhada pul sol que queima i lhiberto l peso de ls uossos que a to la hora me dán las buonas horas. Apuis çtapo-l i el bai-se outra beç a mirar la lhuna que l dita sues marés i deiqui cuntino siempre a ber sues dunas, nó amarielhas, mas si azul acinzentadas porque l friu de ls eimbiernos l arroxiórun las benas.
Nun hai lhemites quando l mar chube muntanhas…
Nun hai lhemites quando l´alma se abre nesta baranda biba.
Tengo menos bida i suonhos quando esta baranda se me scapa…
Nun hai lhemites quando l debaneio se me striba…
Nun quiero lhemites…
Screbi este testo na Speciosa, an 24 de Júlio de l anho passado i fui publicado ne l blogue Froles mirandesas. Basiado neste testo, pintei astanho l quadro "sien lhemites" que stá na sposiçon que tengo an Miranda, na Biblioteca Munecipal até 30 de Maio i que de 5 a 31 de Agosto stará an Sendin.

segunda-feira, 11 de abril de 2011

Tarde Mirandesa an Sintra - 17 de Abril a las 15 h. A cumbite de la Eiditora Zéfiro TARDE CULTURAL MIRANDESA Música, Palhestras, Poesie i Lhiteratura an Mirandés NA “CASA DO FAUNO”, AN SINTRA: www.casadofauno.wordpress.com www.facebook.com/casadofauno 17 Abril, 15h-18h (Demingo) - Antrada Lhibre Música tradecional mirandesa cun gaita-de-foles (José Galvão), caixa i bombo. Apresentaçon pública de la coleçon An Mirandés, cula perséncia de bários outores yá publicados nessa coleçon - cumo Alcina Pires, Adelaide Monteiro, Bina Cangueiro, Faustino Antão i Fonso Roixo - i anúncio de perspetibas feturas i nuobas obras de la coleçon. Poesie i lhiteratura mirandesas, lidas puls sous outores. Palhestra: "Lhiteratura mirandesa: passado, persente i feturo" por Amadeu Ferreira Palhestra: "L ansino (nun oufecial) de la lhénguia mirandesa" por Francisco Domingues NOTA: La CASA DO FAUNO ye la nuoba sede de la Eiditora Zéfiro i queda mesmo delantre de l coincido Palácio de la Regaleira. Aparece i lhieba un amigo a ber se fazemos ua guapa fiesta i cumbíbio.

quarta-feira, 30 de março de 2011

Dá-me ua rosa

Dá-me ua rosa Anque arrimada a spinos Nesta primabera augaceira. Nacírun-me ne l jardin Mas an beç de roseira Medrar Neste jardin a beira mar Medrórun-me garbanceiras. Ténen tanto pico, tanto Que quando las quije cheirar Picórun-me Sabes alhá quanto Que só nun zatei an pranto Porque nun sou de chorar. Nun ye que nun guste deilhas Ne ls caminos son singelas Mas assi un garbançal An beç de roseiras Tu nun me lhiebes a mal Quiero çfazé-me deilhas. I apuis nesse jardin A la borda de l mar Tengo que l botar Yerbicida de la grama Para ber se l medrar atama Daqueilha yerbaçada toda Que se nun se l dou ua sgoda Nun sei adonde bai a parar. Dá-me ua rosa De las que se puodan cheirar!

sábado, 26 de março de 2011

Fazes-me falta

Neste scadal de cimento
Adonde me cunsumo
Sien resfolgo
Atafanho ls dies
Nestas rues relhuzientes
Biúbas cun xál negro
Adonde ls pies
Se me cólan.

Fazes-me falta
Anque stéias frie
Inda mais frie que you
Anque saba que me pegas un custipado
Para l que nun hai malzina.

Que poderei you fazer por ti, calçada
Se ls dies se angaramónan,
Ls ourtigales médran,
Las lhatadas stán sien poda?!

Assi i todo
Fazes-me falta…

quarta-feira, 23 de março de 2011

Que ambaranhada!

Todo tenemos que mercar
Neste mundo de ciganada
Bendemos la díbeda suberana
I quaijeque nun traemos miada.

Dan-se buoltas i más buoltas
Qu´un até queda stuntiado
Mas se zbiramos las buoltas
Para la tunteira acabar
Tornamos-mos a ambaranhar
Neste filo ambaranhado.

Pégan na miada todos
Para ber se l´áchan la punta
Mas na beç disso, toca a cortar
Cumo se l filo fura bielho
I quando bán a debanar
Nien anqueméçan l nobielho.

An cumbersa naide ls calha
Ténen para dar a bender
Se cun la cumbersa debanássen
Teniemos nobielhos a baler!

domingo, 20 de março de 2011

Cumo nun hei-de gostar!!?

Nun puode ser por menos. Se doutra maneira fura, era por se ua angrata para cun el i, angrata nun hei sido, al menos zde dous anhos atrasados. Falo-l, scribo-l, ye nel que penso las mais de las bezes. Solo nun fago amor cun el porque ende tengo que falar grabe.
Nun mangineis cousas!... Ye de l Mirandés que stou a falar, homes i mulhieres de Dius!

Cumo ye que nun hei-de gustar you de ti mie lhéngua guapa se tu me tenes lhebado anté giente tan antressante i buona?
Nun bal la pena amentar neilhes todos, porque, para alhá de séren muitos, me poderie çquecer d´alguns i apuis era anjusto.
Giente mui nobre, giente que se fusse prouísta tenie rezones de sobra para ser.
Nun son nien ampriales nien prouistas. Gusta-me a mi giente assi.

Apuis de tiempos a bibir cumo eiremita, quaije monja, hoije algo me chamou para fuora de miu cumbento. La sposiçon Máçcaras- A Dualidade de l scultor sendinés Jesé Antonho Nobre.

Que guapíssemo i balioso trabalho, anque you nun tebísse antendido l significado de muitas para alhá de la belheza stética i quelores. Bien seguro que la falha ye mie, mas que amporta, cada un sinte las cousas a sou modo.
You senti-me feliç por ber que un cunterránio, tamien daqueilhes eilustres que nun ténen proua, straformou piedra, palo i ferragachicos an preciosas obras d´arte, amerosas cumo seda, queloridas cumo la cinta de la raposa.
Parabienes Jesé Nobre.
Bi amigos, uns que me aparecírun na bida por bias de l mirandés, outros de outras squinas de l mundo.
Coinci outros.
Bina Cangueiro, ua tie linda, linda, cun uns carocolicos guapos ne l pelo, cun uns uolhos que se stán siempre a rir quando fala, apresentou-me outro mirandés, Luís Raposo, de Fuonte Aldé, la sue tie i ua nina guapíssema, dun quelor de trigueira madura.
Luís Raposo para alhá de la sue atebidade normal, tamien pinta.
Afinal de cuontas you yá l coincie un pouco, porque, l anho passado, na altura de l Festibal Intercéltico tubo ua sposiçon de pintura na Casa de la Cultura de Sendim. Pinta bien, a miu ber. Quando se ouserba pintura ou se lei un lhibro, quéda-se a coincer un pouco de l outor.
Outras sposiçones de Luís Raposo hemos de ber.

Nada ten cuntinaçon se nun tebir un anquemeço i, de acente, deixei-lo pal fin por tener sido einesquecíble: las palabras de l artista i sous agradecimientos, la música a encher la preça de casa de la Sociedade Nacional de Belas Artes salida de la gaita de foles, de la caixa i de l bombo, tan bien eisecutada por Jesé Galban, Armando i Antonho Cangueiro; las palabras de la pintora, persidente de la S.N.B.A.
Será que este eidefício antigo aguantará cun esta música tan fuorte sien se sbarrulhar, preguntou-me onte la persidente de l Cunseilho Técnico, dezie eilha nas sues palabras.
La eimaginaçon nun ten fin, cuntinou. Quando stábades a tocar, por sfregantes, bi la Vénus de Milo a scachar-se als cachicos!...
Feliçmente era l´ eimaginaçon i, la amponente stauta alhá quedou, naqueilha preça de casa daquel eidefício guapíssemo.
Isso ye de artista, senhora pintora!!...
Tamien la eimaginaçon de Jesé Nobre para criar ye de artista, dun artista cun probas dadas i de que todos nós mirandeses tenemos proua.




( Para quien nun sabe, Jesé Nobre ye l scultor, natural de Sendin, que fizo las stautas que stán na Praça de Miranda i l busto de l Padre Mourinho que stá al pie de l Jardin de l Passo)




terça-feira, 15 de março de 2011


Tengo ua capulana anrebulhada al cuorpo,
de quelores calientes,
a cunserbar-me la calor de África.
Nessa capulana cuorre un riu
a arramar l tiempo de las anchenas
i,
acuolhe un ribeiro seco
quando se fai nuite ne l miu peito.
Tengo ua capulana bordada
de soles burmeilhos i lhunas claras,
mar morno a calcer la mie alma
quando l aire que resfolgo
me chega dun glaciar.
Abaixo la capulana anté la cintura,
anrosco-l l panho
anté a la altura de la mie lhibardade
i,
libre,
beilo l batuque,
la marrabenta,
ritmos sençuales
a spargíren-se pul aire de ls mius cielos.
Tengo ua capulana
a eilebar-me
anté la crona de la mie eimaginaçon.

Arquivo do blogue