Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 20 de junho de 2011

Salbemos ls freixos!!! Nun sei que sede!...

Nun sei que sede de ouros ataca alguas pessonas!...



Lhembra-se deilhes, bien mais pequeinhos i muito mais aparados. Nunca se bien cun aquel mofo amarielho que agora ténen. Nun ye que seian feios agora cun aquel amarielho a porteger sue belheç de galhos que solos yá parécen freixos.


Lhembra-se-me quando no berano ancarrapitaba por eilhes arriba nó para passar l tiempo mas para lhebar las bacas mais fartas para casa quando ls cerrados staban secos. Custaba-me a ber ls animales a mosdiscar aqueilha secura... Anton caminaba puls galhos de la parte de baixo agarrada a un galho de mais arriba até que, cun l miu peso, las fuolhas quedássen a modo de séren quemidas por aqueilha fome de berde. Era un bício que se l metie, ne l cuorpo deseoso de cousas tienras... Mal me bien a chubir yá nun baixaban mais boca na yerba seca.


Outras bezes colgaba-me i ls galhos abaixaban a modo de séren apanhados. Lhémbra-se-me de sentir aqueilhas lhénguas ásparas quando querien apanhar las folhicas adonde las mies manos staban siguras.










Todo isto se me lhembra porque, apuis que ls uolmos se secórun, renacírun i se stan outra beç a secar, son ls freixos la senha de belheza de l nuosso Praino. Se l freixos se ban, só restan touçones i silbeirones...


Nun sei que sede de ouros ataca alguas pessonas para se ponéren a bender ls freixos ou a cortá-los rentes, an beç de ls zgalháren.


Bendeis ls freixos de l cerrado de l Turril, aquel porriba de la cachoneira? Percurou-me l tiu a quien you ls bendi,ne l cerrado de l lhado de baixo de l buosso. Dezi-l al tiu que l bendo la leinha se ls zgalhar.Béndo-l-la toda, barata, de todos ls freixos de todos ls cerrados. Yá habie de star you bien percisada para bender aqueilhas árboles tan pimponas i chenas de la mie bida i de todos ls mius!...


Á,el isso nun quier...


Anton nun ye que estes "burros" que nun ténen outro nome, bénden freixos a binte ou trinta ouros a quien apuis lhieba por carrada trezientos i cinquenta, ua carrada que nun ye mui grande. Nun ye esso que me amporta, l que me amporta ye que stan a çtruir la belheza natural de l nuosso Praino. Será que nun haberá quien priba essa matáncia cumo se fizo cun ls carrascos?


Senhor Persidente de la Cámara mandai eiditales palas Juntas, para ber se las pessonas ábren ls uolhos...


Priacupados an lhimpar? Claro que nó!!! La priacupaçon lhebarie a zgalhá-los i a deixá-los cumo un farol ne l mar que ye l nuosso Praino...Faroles argulhosos de sou mar...


L que tiraran de la miséria, binte ou trinta ouros por un freixo? L pior ye que nun se bénden por miséria, mas tan solo por ua carrada de ansenceblidade, que bai stroçando arboles adonde ninos de alguas giraçones botórun galhos abaixo para las bacas quemeren folhicas berdes...


An cumbersa cun un amigo de jubentude, zabafei estas cousas para ber se mais bozes hai cumo la mie que ampida esta mortandade. Dezie-me el que bibe por alhá. Mira tu, que "fulano" bendiu ls freixos todos dun cerrado por mil ouros! Todicos!!! A binte i trinta ouros cada un, inda éran biendeilhes! Que balor ten agora aquel balhe cargado de juncos i silbeirones? Nada!


Á mai!!! Anton esse cabeça de barrenhon que até studou i que ten ua buona reforma, nun tenerá bergonha de tan grande barbaridade?! Hai giente que nun ye capaç de matar tal sede!...


Ye mais fácil cortar, an baixo que zgalhar, anriba!!!


Cumo nun hemos de star cumo stamos, se nun somos capazes de mos sforçar para nada? Nun reconheço muita de la giente de l nuosso Praino!


Salbemos ls freixos, yá que ls uolmos nun somos capazes porque la salbaçon nun stá nas nuossas manos!...

quinta-feira, 16 de junho de 2011

Deixeste-me poesie




Deixeste-me poesie
an bersos que nun screbiste
mas que leio
an cada galho
an cada fuolha de cereijeira
an cada piedra
an cada abe
an cada selombra de eimbundeiro
an cada risa de lhuna
an cada camino de polagueira
an cada filo
de l pelo a acinzar

Deixeste-me poesie
an cada traço fondo
nas rimas suoltas
dua antologie
chena de abinturas
de çpranças
mas tamien zbinturas
dua bida


Deixeste-me poesie
ne ls poros a arramar
para an mius bersos botar
ls bersos que te pedie
nacidos ne ls poemas
dua alma pelegrina
i ua mano que nun ls screbie


Deixeste-me poesie
an cada squina
an cada suco
deste peito a arramar
dua soudade anfenita


segunda-feira, 13 de junho de 2011

Tordos anganhados. Até quando nun sei!

Inda que nun se te acredite
esta tarde besti-me de cereijas

daqueilhas burmeilhas

que relhúzan al loinge.


Ls tordos deixórun las ameixoas
bien criadas i quaije que maduras

por causa de ls antulhos burmeilhos
fúrun-se a eilhes

chenicos de gula.

Quando an mi pousórun

ye que arreparórun

que las cereijas éran pintadas ne l bestido

i que afinal l pecado pormetido

nun chegou a ser porbado.



Fúrun-se ambergonhados

de tanto que fúrun anganhados.



Las ameixoas cuntínan a medrar

naqueilha ameixoeira de yeras bestida

mais parecendo

belheza tropical

anque an Sintra nacida.

terça-feira, 10 de maio de 2011

L beneiro de las palabras

Se me amostrasses l beneiro de las palabras
Agora que l miu ribeiro stá quaije seco
I las mies palabras quaije muortas
Cumo las xardas ne l charco cun pouco auga.
Meio atafanhadas
Ábren la boca cun falta de aire
Porque l ocigénio nun l chega
Para resfolgar.

Se me´ amostrasses l beneiro de las palabras
Daqueilhas bien fresquitas
Garimpaba cumo quien garimpa ouro
Quien sabe a torna jeira
Ó de qualquiera outra maneira
Cumo quien percura un tesouro.

An pagas
Cun eilhas screbie-te un poema
Cun las letras anrosairadas cumo quien
Anfila ua buolta de sartas.
Un poema
An que la métrica me bestie
I la rima me çpie l´alma.

Se m´amostrasses l beneiro de las palabras
Colherie desse manancial
L que me stá a fazer falta

quarta-feira, 27 de abril de 2011

A stonhar la piel

Chégan aires i airaçadas
Aires de riba, bien de riba
Dua Ouropa que se querie
Muito mais amiga.
Para que queremos tal casamento
Cun juras i papel assinado
Se nun fur pal bien i pal mal
Cun anteiro cumpremetimiento?
Chégan aires de riba
Daqueilhes a stonhar la piel
A oumentar las angúrrias
A fazer medrar ls cintos
I a afundar las eiquenomias
De l sudor de cadun.
Culpados!!!
Nun hai ningun!
Parceries a ampenhar ls nuobos
A culpar ls bielhos
Ls zampregados
Ls que botórun
I ls que se abstebírun
A angordar ls mesmíssemos
A çculpar tantíssemos.
Será que puode arrefucir
Quien d´alças anda bestido!?
Chégan aires i niebes
A este paiç çpido…

quinta-feira, 21 de abril de 2011

Las cuontas de tie Purdéncia-L folar feito an casa


Lhababa la lhouça para zacupar l puial.
Á mai! Astanho amassais l folar na cozina? Anton nun serie melhor na masseira que siempre nun cansábades tanto ls braços?
Caralho, la quemenéncia de dues dúzias de uobos partidos cun cinco arrates de farina! Isso era quando you scachaba a doze dúzias de uobos ou más i l persunto i las chouriças lhebában un arrombo, para fazer aqueilha fornada de folares. Agora bonda-me un banho para amassar. Tu sigura-lo para que nun rode, al mesmo tiempo que you bato la massa i tu me bás botando ls negócios todos.
Bendo bien, todo mundo se queixa que le fai mal: Uns por tençon alta, outros colstrol, outros que nun quieren angordar. Que raio que naide presta! Puxássen eilhes pul cuorpo cumo datrás, a ber se se queixában d´algo que nun fura l cuorpo molido i desioso de chegar a casa i agarrar un cacho de folar para l ir quemendo a camino doutra jeira. Nun sei al que chegaremos cun tanto fidalgo, parece que todo mundo angulhiu un garfo i nun se puode drubar!
Si, rapaza, astanho só dues dúzias d´uobos i dende salirá un folarico i ua bolha doce que tou pai ye l que mais gusta, anquanto caliente. Bá, agora ye siempre caliente porque tenemos aqueilha cousa de le cargar ne l betonico i que roda andrento. Cumo se chama mesmo que nunca se me lembra?
Si, essa cousa cumo dizes.
Ajuda-me eiqui.
Hai que partir ls uobos un a un para ua malga, nun stéia algun passado. Manteiga i azeite a calcer para l dar l ameroso a la massa, uobos batidos i calcidos, un poucochico de sal mui pouco porque las carnes yá l ténen, un furmantico de massa de pan para nun ser quaijeque perciso de l mercado que só pica ne l stómado, çfeitos nun cachico pouco d´auga caliente.
Agora bei las buoltas que you le dou a la massa que palanho s´inda porqui andebirmos yá tenerás que ser tu a fazer l folar. I bien bal, porque, l que puodas mercar nun ye feito cun manteiga i azeite desta culidade, yá para nun falar na chicha i ten siempre furmiento a más que até rela l stómado.
Agora caleces essa toalha de lhino, pones-le farina para que nun se pegue la massa i metes-lo nessa cesta que yá ten alhá l cobertor de lhana, para que sperte acerca de l lhume porque l tiempo anda friu. Apuis que stebir spierto metemos-le las carnes al folarico i l açucre i canela a la bolha doce cun bien atento para nun quedar furada senó sporriota-se-le l açucre todo. Apuis nas forma hai que l deixar spertar outra beç un bun cacho. A las bezes pongo-le lhougo las carnes i sperta na forma, mas bá, astanho bai assi.
Lhebais-lo al forno de tie Marie adonde ándan mais a fazer?
Bá,...isso ye un anredo. Apuis uns spértan mais debrebe que ls outros i ye ua merdice. Ou uns spértan de más, ou outros quédan drumidos…
Fai-se ne l forno de l fogon i nun stamos a ampatar a naide.
Yá stará?
Parece-me que nó. Bamos a tentiá-le l peso. Nó, inda nun stá que stá mui pesado, inda stá crudo al pie da la carne. Aprende isto que ye mui amportante tirá-se ne l ponto, nien cozido demais, nien meio crudo.
Bou a tirá-lo. Agora si yá stá.
Anton nun l spetais l´agulha?
Para quei? You nun la perciso. Tenteia-lo i bás a ber.
Que raio puniste tu no pelo, agora arreparei you?
Fiç madeixas.
Si bos poneis bien guapas! Mirai se isso ye bonito, l pelo todo zbotado cumo se andebisses l més d´agosto sien lhenço, anriba de l trilho. Nun tardará apareces-me cun l´arganela cumo la nieta de Marie, aqueilha que bibe na Fráncia.
Yá nun tengo eidade para fazer isso. Se tebísse l´eidade deilha, aposto que si fazie uns piercings.
L quei? Anton essas arganelas cháman-se assi?
Caralhos m´arrecosa,... nun antrabas an casa que te l agaranto you! Filha mie nun usa essas cousas,... almenos al pie de mi...
I alhá se fui tie Purdéncia a anrebulhar la bolha doce an papel begetal i l folar nun panho lhabado, siempre rezungando...
Arganelas an giente, algua beç se biu!...


“Sonidos de l Silenço” para çcubrir an Miranda anté l fin de maio

Salido ne l Jornal Nordeste de 19 de Abril

“Sonidos de l Silenço” ye l títalo de la sposiçon de pintura que abriu l atrasado die 8 de Abril i bai a star anté l fin de Maio na Biblioteca Munecipal de Miranda de l Douro. Son arrimado a ua dezena i meia de quadros de Adelaide Monteiro, artista mirandesa nacida na Speciosa, que para alhá de pintora tamien ye poetisa, habendo publicado yá l sou purmeiro lhibro de poesie, “Antre Monas i Sbolácios”, an mirandés, la sue purmeira lhéngua.
Fui un gusto oubir a Adelaide Monteiro a apersentar ls sous quadros a las trés dezenas de pessonas persentes naquel spácio nobre de la cidade i a cumbidar todo mundo a çcubrir ls sonidos que cad’un quejir na sue obra, lhembrando que hai sonidos que solo podemos oubir ne l silenço. Para alhá de las rebelaçones subre algua de la simbelogie persente ne l quadros, l que regala l’alma ye sentir l antusiasmo i la paixon que reçuma de l sou çcurso subre ls sous quadros i l ato de pintar.
“Ye alegórica i romántica esta pintura, talbeç mais sonhadora que bisionária, chena de símbolos i referéncias a la mulhier i a ua tierra. Uas bezes porbocadora, a abanar cumbençones sociales, outras serena i nostálgica…” ye cumo Amadeu Ferreira mos apersenta la obra de Adelaide Monteiro ne l catálogo que acumpanha la sposiçon.
Anabela Torrão, bariadora de la Cultura de la Cámara de Miranda de l Douro, dixo-mos star mui cuntenta por tener l perbileijo de poder oufrecer als mirandeses registros culturales de eilebada culidade, an special estes protagonizados por filhas de la tierra, más inda quando yá stan treminadas feturas sposiçones de las obras de Balbina Mendes i de Fernando Nobre, outros eilustres artistas mirandeses.
Merece ua felicitaçon la Cámara Munecipal, por apostar ne ls mirandeses i queremos deixar eiqui ls parabienes i l nuosso muito oubrigado a Adelaide Monteiro, por alhebantar tan alto la proua de ls mirandeses. Feliç tierra que filhas destas ten.

Alfredo Cameirão

Arquivo do blogue