Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

domingo, 18 de dezembro de 2011

A ti, Ricardo!

Chegueste-me an Dezembro


Fai hoije trinta i seis outonhos


La prenda de Natal mais perciosa


Que algua beç tube:


Sien lhaços a fechar la caixa


Mas cun lhaços bien mais fuortes


que l corte de la bide nun aparta.










Eras…


Talbeç rapaç dezie you


I quando pa la mie barriga mirában


Tamien las curjidosas dezien:


Bai a ser un rapaç!


Solteste-te i apuis bozieste


I cumequiera me deziste:


Este que bés, sou you!


You deixei-te




Deixei-te medrar ouserbando-te


Deixei-te bolar seguindo l tou bolo


Abintureiro i repunsable


Cun antegridade i caratre


Sós tu próprio


Sien nunca deixares de ser, miu tamien.

Assomou-se la primabera

Chegueste an die soalheiro
a calcer-me ls pies
pousados ne l absedo.


Nunca hai sol que caleça
aquilho que só se calece
cun un mirar doce
cun ua mano de lhana
cun un cuorpo de liana.


Çfiso-se la carambina
adonde ls pies sgobiában
adonde ls beisos se me anregelában
ne l modo de beiso adiado


Chegueste
i cuntigo
assomou-se la primabera
pul alçapon casa

quinta-feira, 8 de dezembro de 2011

Natal

Será que cun esta crise de que todo mundo fala, se amostrará l berdadeiro sprito de Natal?
Cunfesso que nunca me gustou l Natal çque sali de la mie aldé inda you era mui nuoba.
Nunca gostei nien me parecie que isso fusse l Natal: aqueilhas corridas a ls sotos, aqueilhas lhuzes scessibas an to ls sítios, aqueilha publicidade toda mais dun més antes, aqueilhas caixas a ancher ls caixotes de l lixo, aqueilhes pinhos a suspirar apuis de ls Reis, azimbrados an qualquiera sítio.

Onte passei a caras a Paço d´Arcos, a la salida de l Cacém. Ne ls outros anhos, ls recundeles de las stradas tenien grandes árboles de natal cun todo l que era perciso. Astanho nun habie nada disso nien lhuzes, mas, nun de ls redondos habie ua cousa cun muita arte i de que gustei muito. Son trés ou quatro árboles cun ls galhos gordos i uns poucochicos de ls mais finos, todas çcascadas. Stában puostas cun muita arte, cad´ua pintada de sue quelor clarica i cun flores puostas nas puntas de ls galhos.
Ora, isto si ye guapo!, até falei you cumo se al miu lhado ne l outro sintalho de l carro stubira outra pessona. Ua cousa que nun habie de haber custado muitos ouros i, sobretodo, nun gasta eiletrecidade até l die de Reis.

Cun pouco se fai muito, assi haba eimaginaçon!
Nisto i an todo.

segunda-feira, 5 de dezembro de 2011

L pinho d´abó


Este cortadeiro ye dun pinho mui special. Abó Delaide cuntou-me la stória quando you tenie l tou tiempo, yá l pinho miraba adreitos a baixo para cumbersar cun l telhado de la casa de tous bisabós  i que, por bias del, l passórun a chamar la Casa de l Pinho. Abó anchie-se de proua quando anfeitábamos l pinho ne l Natal.
Abó cuntou-me assi:
“Naciu quaijeque na marcaçon. Nien sei cumo nun lhebou ua çufinada cun la reilha, lhougo a la nacença,  para que nun l çfrutasse cun sues raízes l fruto de sou suor.
Talbeç por nun ser de naide,  l pinho medrou bien mais fuorte i andependiente que ls outros armanos, uns stribados a ls outros i mais portegidos de las ambernadas. I tamien mais guapo. Al modo que iba medrando mais alto i berde que ls outros, mais paixaricos se le íban acocando antre sues  fuolhas biciosas.
Que si me storba este pinho!, dixo-me un die  miu abó na arada.
Nun l´ arriqueis! Nun bedes que ye bien mais guapo que ls outros?
Al modo que you dixe estas palabras, un bandico de perdales pousou-le anriba, agradecidos por podéren cuntinar a tener ua casica dadonde podien mirar ua prainura berde.  L pinhico, pouco mais alto que you, piçtanhou las folhicas berdes a anfeiteçar-me i riu-se para mi.
 Fui assi que l pinhico suberbibiu a la çufinada de la reilha na calma de la bima i se fizo miu amigo. Lhémbra-se-me que na sementeira yá habie spigado bien parriba de mi. Era mais alto que you dous palmos.
Naide naquel tiempo coincie l Natal cun pinhos anfeitados. Fui ua rapazica de l miu tiempo que me cuntou esse modo de bibir l Natal i me amostrou un retrato dun pinho nua squina de la sala,  cargado de bolicas.
Que bien quedarie l miu amigo assi!... Mas cumo bou you a fazer, puis cumo cuntinará el a medrar!?
Abó, á abó! Tenemos que ir a arrincar l pinhico i apuis póneis-me-lo ne l huorto!
Mas para que diabo quererás tu l pinho!?
Quiero fazer ua árbole de Natal mas nun quiero que se muorra. El dixo-me que si. Diç que passa muita sede ne l berano i eiqui, siempre l botarie auga al tuoro.
Mas nó! Ne l huorto a assubedar todo!? Mas nien penses nua boubeira dessas!...
Al pie de la ramalhada que siempre l stribo alhá la rima de lheinha.
I fui assi que l pinho bieno a dar l nome a la casa…
Todos ls Natales you l´anfeitaba. An pormeiro cun bolas  feitas cun la prata de ls cigarros i cun ls papeles de saltaretes de la feira de la Lhuç. Mais paixaricos benien para mais guapo quedar.
Era alhá que l Nino Jasus me deixaba las nuozes, nua casica feita cun trés teilhas, dues a fazer de parede i la outra de telhado. Achaba you que assi nun era tan custoso par´ El alhá chegar por nun s´anciscar nas teilhas de l telhado,  chenas de fulhin. Lhémbra-se-me d´ ua beç  El m´haber puosto saltaretes de berdade, que por séren mais pesados, barimbában muito mais cun l aire.
Stábamos felizes ls dous i el chegou-me a dezir  que la calor que salie de las teilhas le derretie un pouco l çanceinho i que quando la mie mano l passaba no tuoro, sentie un  carino de seda. Mesmo stando loinge de ls armanos se sentie feliç.
Tamien pouco eilhes s´ ancomodában comigo,… dixo-me un die, drobando-se para me topar na oureilha.
Nun digas isso!, puis bien sabes que eras l que menos sofrie cun l aire de riba, pula brigada que eilhes todos te fazien."

Quando you era pequeinho yá era perciso scalada para l chegar a ls galhos cargados de pinhas. Quedaba guapíssemo! Abó mercaba bolas,  anfeites relhuzientes, bumbilhas eilétricas que piçcanhában i na crona poniemos-le ua streilha tamien a piçcanhar. Solo tou abó era capaç de alhá chegar. L Nino Jasus passaba alhá siempre, a la casica de teilhas, siempre que you chamasse por el.

Pai, you tamien querie chubir a la scalada! Porquei cortórun l pinho d´abó?!
Tubo que ser… Cumo staba solo i era mui alto, barimbaba muito i, caendo, sborraçarie ls telhados. Para alhá disso, pegando fogo, era mui peligroso para todo l correr de casas.


…Floménia nun se cunformaba cun l corte de l pinho de sue abó…
Un die sou pai fui a dar cun eilha sintada a la borda de l´árbole de Natal de plástico quelor  de prata, a jogar de morada.
“Agora tu, an beç de seres tu, tu bás a ser l pinho de mie abó… You bou a chubir a ti cun ua scalada mui alta, mui alta, tan alta que ye possible ir a saber de ua streilha al cielo para te colgar na crona. Apuis tu barimbas comigo anriba i you sou capaç de chegar a la lhuna.
Apuis tu barimbas, barimbas inda mais fuorte,… i barimbas siempre alredor i you beilo, beilo, beilo…”
A partir desse die un pinho medraba nua squina de la baranda,  ne l que habie sido un pipo de sou bisabó.
 Sou pai sabie que nunca serie perciso  scalada para alhá chubir por bias de l cimento de la baranda de riba. Assi i todo, haberie outro pinho a medrar anquanto la magie de l Natal medrasse na alma de Floménia i ua streilha relhamparie na sue eimaginaçon de nina…



quarta-feira, 23 de novembro de 2011

Era nuite i tanto die



Era nuite, tanta nuite

era nuite i l die benie.

Benie l die an tanta nuite,

Siempre que la trocida ardie,

a ancendiar la nuite

cun l sol que an nós ferbie.

Ferbie-mos tanto la nuite

que até streilhas acendie.


E quando al cuidar que la nuite

yá quedaba siempre die,
 
chegaba anton l çponer

de la calor qu´an nós decie

i chegaba-mos la manhana

ourbalhada an nuosso cuorpo,

ne l cuorpo que inda ardie.

Apuis bolbie a ser nuite

nun suonho qu´ apetecie.


terça-feira, 22 de novembro de 2011

Fago-me mar





An ti
me fiç al mar,
al mar anfenito sien óndias,
praino adonde fui acostar.


Corri-te
sien nunca te correr,
mar manginado,
na tierra que me biu nacer.

Agora que melhor te conheço
i m´ ancantas
cun l tou bulhiçioso correr,
sós mar cun muntanhas,
sós mar cun miraiges,
 até l´anfenito de l miu querer.

Fago-me mar
canoua sou

frágel i atrebida

nabegante quiero ser.

segunda-feira, 21 de novembro de 2011

Ye tiempo

Cuncurso Cuontas de Natal 2011

Era tiempo de niebe, de çanceinhos, de cielo cinza, de nubres carbenadas nua sola que parecie que ua sola tapaba l cielo todo.

Era tiempo de cunflitos eiquenómicos, de gobernos caídos i nacidos por fuorça de ls mercados financeiros sien que l pobo botasse palabra cun la cruzica ne l papeluxo de l boto. I caien ls gobernos, i benien outros sien se saber cumo i cun que democracie. I prendie-se giente que nun se debie i quedaba suolta outra giente...

Era un tiempo an que homes poderosos nun pagában pu ls sous malos atos: uns porque yá s´habien scapado para países que nun ls podien botar d´alhá, outros porque nun dezien a naide que s´íban a scapar, outros porque tenien tanta fuorça que birában todo d´alrobés, ls bancos, ls gobernos, la justíçia.

Era tiempo an que ls pobres pagában an beç de ls ricos, para tapar esse poço sien fondo que cun sues apaliadeiras estes ajudórun a scabar.

Juanico era un nino cun cinco anhos. Ls uolhos grandes i de la quelor de l mar relhuzien an cada Natal, quando, al pie de la árbole de natal na squinica de la sala éran abiertas todas aqueilhas caixas anrebulhadas an papeles i lhaços, cadun mais guapo que l outro. Éran siempre del l mais deilhes. Juanico era l mais nobico de la famílhia. L´armana yá tenie quaijeque binte anhos, nacida de l pormeiro matrimónio de sou pai.

Al modo que sue mai l daba ua mano a tirar l papel i ls baraços de cada caixa, daba poulicos cun la zapaçéncia de la spera, até ber qual era l outro jogo que se seguie. Poulaba, rie-se, rie-se muito, cun aqueilha alegrie de felcidade.

Agora que yé tenie cinco anhos bie que la sue bida habie demudado. Pormeiro porque saliu de l coleijo adonde siempre habie andado i fui para ua scuola de ninos adonde nun coincie a naide, mas adonde sou pais nun pagában.

Apuis sou pai quedaba an casa an beç de ir to ls dies para ganhar la bida.

Anton pai, se la ampresa adonde trabalhabas fechou, bás para outra, dezie-l el un die para l´animar. Siempre biu a sou pai cun gurbata i agora nun l staba a gustar de l ber siempre cun alparagatas i fato de correr, mesmo nun indo a correr.

Si pai, tu siempre fuste l pai mais baliente de l mundo!

Sabes, ne ls nuobos trabalhos nun quieren giente cun pelo ruço, diç-le l pai!

Mira pai, stá eiqui la tinta cun que mai pinta l sou! Bámos, que you te dou ua mano. Sou pai riu-se mas cun risa triste. Nun ye perciso filho, you hei-de amanhar algo, mesmo cun ls mius cinquenta anhos.

Juanico yá habie antendido muita de la deficuldade. Sous pais yá tenien tebido ua cumbersa cun el quando fui la mudança de scuola mas nun sabie que la crise de que todo mundo falaba, habie tamien chegado a las caixas de l´arbole de Natal.

Nó, Juanico! Astanho nun pongas nada de jogar na carta de l Pai Natal. El tamien fui çpedido i nun te puode trazé-los. Pon só uas botas i uas calças de pana. Nien la jaqueta de lhana. Tenes que te amanhar cun la que te merquemos l anho passado. Puode ser que apuis no tiempo de ls saldos nós amanhemos modo de la mercar.

Ahhhh! Nóóó! Quiero tamien ua playstation!

Apuis alhá se cumbenciu cun las cousas que sous pais splicórun, el que siempre tenie l que querie.

Nunca Juanico habie puosto nada destas cousas nua carta. La cousa staba a demudar, staba, pensaba el…

Juanico inda nun sabie screbir la carta. Anton, sintou-se al pie de sou pai i fui-la ditando. Siempre serie melhor al pie de sou pai do que na scuola… Sabie el alhá se nun quedarie ambergonhado…

Ua “playstation”que habie bido nun soto dun centro comercial, daqueilhas que parécen un cumputador, quedou-le na garganteira, mas,… pormessas son pormessas… Era tiempo an que Juanico tenie que se gobernar cun l que l´habie sobrado de ls derradeiros anhos de Natales gordos.

La mesa de Natal yá staba puosta pa la cena, las lhuzicas piçcanhában na árbole. Todo staba yá porparado pa la cena. Sou pai habie frejido ls afelhozes i ls suonhos i habie feito l arroç doce. Juanico spargiu an cada un, açucre i canela i fizo birar alredor ls suonhos, na cama de la cáldia de açucre, canela i laranja spremida. A bien dezir sou pai sabie que nun debie de star acerca i por esso le puso pal´outra punta, yá loinge de la sartian.
Sue mai porparou l bacalhau i l polbo cun batatas i tronchos. Sous abós nun tardarien i sue abó Marie trazie siempre un munton de cousas doces. Inda se staba a babar só de se l lhembar de l tuoro de checolate de l´anho passado i de la lhampreia d´uobos…

Á pai, porque ten aqueilha caixa uns buracos porriba?, percuraba Juanico un cachico antes de la meia nuite. Mas eilha nun staba alhá inda agorica mesmo!
Spera un pouco, Juanico, apuis hádes ber.

Ui, un gatico! Que prenda mais guapa! You siempre quije un gatico i bós nunca me fazistes la buntade…
Bien háiades pai i mai. Este ye l Natal mais feliç de la mie bida!
Un gatico, l miu Farruscas!, dezie Juanico anquanto agarraba nel. Bou a dá-le lheite i a fazé-le la sue cama no tapete al pie de la mie cama.
Á abó Marie, mirai-lo!
Pai, porquei ten tanto friu l Farrusquitas? Adonde l mercou l Pai Natal?
El nun ten lheite para dar als gatos i por isso nunca te lo habie trazido. Fui you que lo achei a la borda de l caixon de l lixo, a el solico a miar. Tan pequerruchico, meti-lo no bolso para que nun l bisses quando bulbi de çpejar l lixo. Apuis amanhei la caixa cun buracos para que pudira resfuolgar. Merece tener ua famílhia i tu tamien siempre quejiste tener un gatico... Telfonei a tue mai assi que l bi i eilha nun s´amportou.
Oubrigado pai, oubrigado, mai! Sodes ls melhores pais de l mundo!
Adoro-bos!
Farruscas, nun tengas miedo! You sou tou amigo!
Á abó, mirai que pequerrico!
Tenes que quemer bien l lheitico para medrares, Farrusquitas!

Era tiempo de crises eiquenómicas i financeiras, era tiempo de cousas que Juanico nun antendie por muito que houbira ls telejornales anquanto almorçaba i cenaba i que l´antrában por sue bida adrento cumo la colher entra na malga de l caldo. Era tiempo de muita zounestidade cumo oubie dezir, mas para el, fui l tiempo que l dou l gatico que tanto habie pedido i que sue mai nunca habie quejido porque le stragaba la casa.
Juanico ancomeçaba a ber la bantaije de tener ido a bibir para esta casica mais pobre, terreira. Inda porriba mais acerca de sous abós! Apuis, sue mai nien habie rezungado cun sou pai quando biu que querie lhebar l gatico…

Ye tiempo de Natal i há-de ser tiempo doutros Natales mais justos, mais solidários, mais houmanos, anque las bumbilhas de las árboles nun séian tan relhuzientes.
Siempre haberá Natal quando houbir ua risa ne l rostro dun nino…

Arquivo do blogue