Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 19 de dezembro de 2011

Cuntigo


Caiu la gilada, tan branca i tan frie
i ls berdes de la huorta drobados i frágeles,
fazírun la bénia, al sol que nacie.
La nuite sien ti era muito mais frie.

Ls chupones alhá ambaixo,
na aldé belhica, píden que ls caléçan
que l déian bida
i a pouco las casas son uobos a abrir,
 i anriba ls telhados,
l fumo ancomeça, a golfiadas a chubir.
La bida cuntigo ten outro sentir.


l sol almeia l termo delorido
i ls berdes de la huorta spértan a pouco
lhebántan ls benairos, sous benairos brancos,
cuorren-le las lhágrimas, chóran d´alegrie,
apedúran fuorça pa la nuite frie.

Cun ls dedos na botoneira, miro bien las bistas
i la aldé solica yá deixa de l ser
i l die cuntigo ten outro correr.

domingo, 18 de dezembro de 2011

A ti, Ricardo!

Chegueste-me an Dezembro


Fai hoije trinta i seis outonhos


La prenda de Natal mais perciosa


Que algua beç tube:


Sien lhaços a fechar la caixa


Mas cun lhaços bien mais fuortes


que l corte de la bide nun aparta.










Eras…


Talbeç rapaç dezie you


I quando pa la mie barriga mirában


Tamien las curjidosas dezien:


Bai a ser un rapaç!


Solteste-te i apuis bozieste


I cumequiera me deziste:


Este que bés, sou you!


You deixei-te




Deixei-te medrar ouserbando-te


Deixei-te bolar seguindo l tou bolo


Abintureiro i repunsable


Cun antegridade i caratre


Sós tu próprio


Sien nunca deixares de ser, miu tamien.

Assomou-se la primabera

Chegueste an die soalheiro
a calcer-me ls pies
pousados ne l absedo.


Nunca hai sol que caleça
aquilho que só se calece
cun un mirar doce
cun ua mano de lhana
cun un cuorpo de liana.


Çfiso-se la carambina
adonde ls pies sgobiában
adonde ls beisos se me anregelában
ne l modo de beiso adiado


Chegueste
i cuntigo
assomou-se la primabera
pul alçapon casa

quinta-feira, 8 de dezembro de 2011

Natal

Será que cun esta crise de que todo mundo fala, se amostrará l berdadeiro sprito de Natal?
Cunfesso que nunca me gustou l Natal çque sali de la mie aldé inda you era mui nuoba.
Nunca gostei nien me parecie que isso fusse l Natal: aqueilhas corridas a ls sotos, aqueilhas lhuzes scessibas an to ls sítios, aqueilha publicidade toda mais dun més antes, aqueilhas caixas a ancher ls caixotes de l lixo, aqueilhes pinhos a suspirar apuis de ls Reis, azimbrados an qualquiera sítio.

Onte passei a caras a Paço d´Arcos, a la salida de l Cacém. Ne ls outros anhos, ls recundeles de las stradas tenien grandes árboles de natal cun todo l que era perciso. Astanho nun habie nada disso nien lhuzes, mas, nun de ls redondos habie ua cousa cun muita arte i de que gustei muito. Son trés ou quatro árboles cun ls galhos gordos i uns poucochicos de ls mais finos, todas çcascadas. Stában puostas cun muita arte, cad´ua pintada de sue quelor clarica i cun flores puostas nas puntas de ls galhos.
Ora, isto si ye guapo!, até falei you cumo se al miu lhado ne l outro sintalho de l carro stubira outra pessona. Ua cousa que nun habie de haber custado muitos ouros i, sobretodo, nun gasta eiletrecidade até l die de Reis.

Cun pouco se fai muito, assi haba eimaginaçon!
Nisto i an todo.

segunda-feira, 5 de dezembro de 2011

L pinho d´abó


Este cortadeiro ye dun pinho mui special. Abó Delaide cuntou-me la stória quando you tenie l tou tiempo, yá l pinho miraba adreitos a baixo para cumbersar cun l telhado de la casa de tous bisabós  i que, por bias del, l passórun a chamar la Casa de l Pinho. Abó anchie-se de proua quando anfeitábamos l pinho ne l Natal.
Abó cuntou-me assi:
“Naciu quaijeque na marcaçon. Nien sei cumo nun lhebou ua çufinada cun la reilha, lhougo a la nacença,  para que nun l çfrutasse cun sues raízes l fruto de sou suor.
Talbeç por nun ser de naide,  l pinho medrou bien mais fuorte i andependiente que ls outros armanos, uns stribados a ls outros i mais portegidos de las ambernadas. I tamien mais guapo. Al modo que iba medrando mais alto i berde que ls outros, mais paixaricos se le íban acocando antre sues  fuolhas biciosas.
Que si me storba este pinho!, dixo-me un die  miu abó na arada.
Nun l´ arriqueis! Nun bedes que ye bien mais guapo que ls outros?
Al modo que you dixe estas palabras, un bandico de perdales pousou-le anriba, agradecidos por podéren cuntinar a tener ua casica dadonde podien mirar ua prainura berde.  L pinhico, pouco mais alto que you, piçtanhou las folhicas berdes a anfeiteçar-me i riu-se para mi.
 Fui assi que l pinhico suberbibiu a la çufinada de la reilha na calma de la bima i se fizo miu amigo. Lhémbra-se-me que na sementeira yá habie spigado bien parriba de mi. Era mais alto que you dous palmos.
Naide naquel tiempo coincie l Natal cun pinhos anfeitados. Fui ua rapazica de l miu tiempo que me cuntou esse modo de bibir l Natal i me amostrou un retrato dun pinho nua squina de la sala,  cargado de bolicas.
Que bien quedarie l miu amigo assi!... Mas cumo bou you a fazer, puis cumo cuntinará el a medrar!?
Abó, á abó! Tenemos que ir a arrincar l pinhico i apuis póneis-me-lo ne l huorto!
Mas para que diabo quererás tu l pinho!?
Quiero fazer ua árbole de Natal mas nun quiero que se muorra. El dixo-me que si. Diç que passa muita sede ne l berano i eiqui, siempre l botarie auga al tuoro.
Mas nó! Ne l huorto a assubedar todo!? Mas nien penses nua boubeira dessas!...
Al pie de la ramalhada que siempre l stribo alhá la rima de lheinha.
I fui assi que l pinho bieno a dar l nome a la casa…
Todos ls Natales you l´anfeitaba. An pormeiro cun bolas  feitas cun la prata de ls cigarros i cun ls papeles de saltaretes de la feira de la Lhuç. Mais paixaricos benien para mais guapo quedar.
Era alhá que l Nino Jasus me deixaba las nuozes, nua casica feita cun trés teilhas, dues a fazer de parede i la outra de telhado. Achaba you que assi nun era tan custoso par´ El alhá chegar por nun s´anciscar nas teilhas de l telhado,  chenas de fulhin. Lhémbra-se-me d´ ua beç  El m´haber puosto saltaretes de berdade, que por séren mais pesados, barimbában muito mais cun l aire.
Stábamos felizes ls dous i el chegou-me a dezir  que la calor que salie de las teilhas le derretie un pouco l çanceinho i que quando la mie mano l passaba no tuoro, sentie un  carino de seda. Mesmo stando loinge de ls armanos se sentie feliç.
Tamien pouco eilhes s´ ancomodában comigo,… dixo-me un die, drobando-se para me topar na oureilha.
Nun digas isso!, puis bien sabes que eras l que menos sofrie cun l aire de riba, pula brigada que eilhes todos te fazien."

Quando you era pequeinho yá era perciso scalada para l chegar a ls galhos cargados de pinhas. Quedaba guapíssemo! Abó mercaba bolas,  anfeites relhuzientes, bumbilhas eilétricas que piçcanhában i na crona poniemos-le ua streilha tamien a piçcanhar. Solo tou abó era capaç de alhá chegar. L Nino Jasus passaba alhá siempre, a la casica de teilhas, siempre que you chamasse por el.

Pai, you tamien querie chubir a la scalada! Porquei cortórun l pinho d´abó?!
Tubo que ser… Cumo staba solo i era mui alto, barimbaba muito i, caendo, sborraçarie ls telhados. Para alhá disso, pegando fogo, era mui peligroso para todo l correr de casas.


…Floménia nun se cunformaba cun l corte de l pinho de sue abó…
Un die sou pai fui a dar cun eilha sintada a la borda de l´árbole de Natal de plástico quelor  de prata, a jogar de morada.
“Agora tu, an beç de seres tu, tu bás a ser l pinho de mie abó… You bou a chubir a ti cun ua scalada mui alta, mui alta, tan alta que ye possible ir a saber de ua streilha al cielo para te colgar na crona. Apuis tu barimbas comigo anriba i you sou capaç de chegar a la lhuna.
Apuis tu barimbas, barimbas inda mais fuorte,… i barimbas siempre alredor i you beilo, beilo, beilo…”
A partir desse die un pinho medraba nua squina de la baranda,  ne l que habie sido un pipo de sou bisabó.
 Sou pai sabie que nunca serie perciso  scalada para alhá chubir por bias de l cimento de la baranda de riba. Assi i todo, haberie outro pinho a medrar anquanto la magie de l Natal medrasse na alma de Floménia i ua streilha relhamparie na sue eimaginaçon de nina…



quarta-feira, 23 de novembro de 2011

Era nuite i tanto die



Era nuite, tanta nuite

era nuite i l die benie.

Benie l die an tanta nuite,

Siempre que la trocida ardie,

a ancendiar la nuite

cun l sol que an nós ferbie.

Ferbie-mos tanto la nuite

que até streilhas acendie.


E quando al cuidar que la nuite

yá quedaba siempre die,
 
chegaba anton l çponer

de la calor qu´an nós decie

i chegaba-mos la manhana

ourbalhada an nuosso cuorpo,

ne l cuorpo que inda ardie.

Apuis bolbie a ser nuite

nun suonho qu´ apetecie.


terça-feira, 22 de novembro de 2011

Fago-me mar





An ti
me fiç al mar,
al mar anfenito sien óndias,
praino adonde fui acostar.


Corri-te
sien nunca te correr,
mar manginado,
na tierra que me biu nacer.

Agora que melhor te conheço
i m´ ancantas
cun l tou bulhiçioso correr,
sós mar cun muntanhas,
sós mar cun miraiges,
 até l´anfenito de l miu querer.

Fago-me mar
canoua sou

frágel i atrebida

nabegante quiero ser.

Arquivo do blogue