Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

terça-feira, 10 de janeiro de 2012

L aire que m´assopra

Será que l aire que m´assopra
será cumo ls mius pensares!?
Uas bezes lebes, serenos;
outras, de sieiro i grietas,
outras, serranius a gilar.


Será que l aire que m´assopra
será aire para quedar!?
Que quede lebe i cun frescor,
cun ardenças, sien rachar.


Será que l aire que m´assopra
será airico lebe, a çfraçar!?

quinta-feira, 5 de janeiro de 2012

Burro çferrado


Atupinou 
Sien ferradura
Sgaçou l casco
I l sou andar.
A ceçar cansado
Quedou  maribundo
Sien sul sien norte
Morriu-se  a andar.
Amortalhou-se para nun matar!…
Mas la mortalha era tan scura
Que la mortalha nun pudo ousar!…
Rasgou  ls benairos
De la mortalha
Ruznou bien alto
Para se zamortalhar.
Cosiu  ls caminos
Deberas rasgados
Calçou ls pies
Para abantar.
Rebolcou-se  ne l chano
Azimbrou  cun l´albarda
Resfolgou fondo
A scatrapulhar.
Apertou ls crabos
A las ferraduras
Para nó mais l casco
Se le çfolhar.

terça-feira, 20 de dezembro de 2011

Ye pula manhana…

Ye cedo, pula manhana
que me chega la lhuç sien aranheiras,
l aire sien polagueiras,
ls sonidos sien zgrácias trazidas de l mundo.
Ye pula manhana que me dou screbindo,
sien que se me lhembre que bibo

ne l meio dun pulburino,
nobidades que muita beç nien cumprendo.
Que denheiros,
qu´ antresses fázen ir de cachafun ls pobos,
las naciones;

que credos, que religiones,
lhieban a matar sien tino?
Ye cun este torpor de la manhana,
quando inda nien quaije spertei

palas rialidades deste mundo
que melhor me dou nas palabras,
anquanto las notícias
inda las sinto ancarambinadas
pula gilada de la nuite.
Apuis,
quando alguien me dá ne l boton de la telbison,
chega-me un Natal a cheirar a anjustícias i a fome,
a muortes por un saco de ouro que há-de ser mercado
por quien cun el bebe l sangre de l´armano.
Ye pula manhana que l sol m´ entra stremunado,
mas que debrebe bai a beisar relhamposo l coubal
para bibir sien crise esta Natal,
puis la tierra acarinada
nun sinte la crise de ls mercados.
Ye pula manhana
que melhor ls paixaros me cántan
ne l boucin de casa
an ourquestras afinadas,
foutos,
nun fugírun al friu de l´eimbierno,
nien deséian mais de que aqueilhas sementicas
que fúrun sobrando de l berano,
ó que sembradas,
nun passórun de grano.
Muito ten a daprender l´ houmanidade
cun estes paixaricos que me cántan pula manhana
ne l boucin de mie casa!...
Nunca se fártan ls homes!
Nun haberie crise

cun estes cum estes paixaricos
que beio agora pousados a scabar,
antre las yerbicas cargadas de gilada.
Ye pula manhana…

segunda-feira, 19 de dezembro de 2011

Cuntigo


Caiu la gilada, tan branca i tan frie
i ls berdes de la huorta drobados i frágeles,
fazírun la bénia, al sol que nacie.
La nuite sien ti era muito mais frie.

Ls chupones alhá ambaixo,
na aldé belhica, píden que ls caléçan
que l déian bida
i a pouco las casas son uobos a abrir,
 i anriba ls telhados,
l fumo ancomeça, a golfiadas a chubir.
La bida cuntigo ten outro sentir.


l sol almeia l termo delorido
i ls berdes de la huorta spértan a pouco
lhebántan ls benairos, sous benairos brancos,
cuorren-le las lhágrimas, chóran d´alegrie,
apedúran fuorça pa la nuite frie.

Cun ls dedos na botoneira, miro bien las bistas
i la aldé solica yá deixa de l ser
i l die cuntigo ten outro correr.

domingo, 18 de dezembro de 2011

A ti, Ricardo!

Chegueste-me an Dezembro


Fai hoije trinta i seis outonhos


La prenda de Natal mais perciosa


Que algua beç tube:


Sien lhaços a fechar la caixa


Mas cun lhaços bien mais fuortes


que l corte de la bide nun aparta.










Eras…


Talbeç rapaç dezie you


I quando pa la mie barriga mirában


Tamien las curjidosas dezien:


Bai a ser un rapaç!


Solteste-te i apuis bozieste


I cumequiera me deziste:


Este que bés, sou you!


You deixei-te




Deixei-te medrar ouserbando-te


Deixei-te bolar seguindo l tou bolo


Abintureiro i repunsable


Cun antegridade i caratre


Sós tu próprio


Sien nunca deixares de ser, miu tamien.

Assomou-se la primabera

Chegueste an die soalheiro
a calcer-me ls pies
pousados ne l absedo.


Nunca hai sol que caleça
aquilho que só se calece
cun un mirar doce
cun ua mano de lhana
cun un cuorpo de liana.


Çfiso-se la carambina
adonde ls pies sgobiában
adonde ls beisos se me anregelában
ne l modo de beiso adiado


Chegueste
i cuntigo
assomou-se la primabera
pul alçapon casa

quinta-feira, 8 de dezembro de 2011

Natal

Será que cun esta crise de que todo mundo fala, se amostrará l berdadeiro sprito de Natal?
Cunfesso que nunca me gustou l Natal çque sali de la mie aldé inda you era mui nuoba.
Nunca gostei nien me parecie que isso fusse l Natal: aqueilhas corridas a ls sotos, aqueilhas lhuzes scessibas an to ls sítios, aqueilha publicidade toda mais dun més antes, aqueilhas caixas a ancher ls caixotes de l lixo, aqueilhes pinhos a suspirar apuis de ls Reis, azimbrados an qualquiera sítio.

Onte passei a caras a Paço d´Arcos, a la salida de l Cacém. Ne ls outros anhos, ls recundeles de las stradas tenien grandes árboles de natal cun todo l que era perciso. Astanho nun habie nada disso nien lhuzes, mas, nun de ls redondos habie ua cousa cun muita arte i de que gustei muito. Son trés ou quatro árboles cun ls galhos gordos i uns poucochicos de ls mais finos, todas çcascadas. Stában puostas cun muita arte, cad´ua pintada de sue quelor clarica i cun flores puostas nas puntas de ls galhos.
Ora, isto si ye guapo!, até falei you cumo se al miu lhado ne l outro sintalho de l carro stubira outra pessona. Ua cousa que nun habie de haber custado muitos ouros i, sobretodo, nun gasta eiletrecidade até l die de Reis.

Cun pouco se fai muito, assi haba eimaginaçon!
Nisto i an todo.

Arquivo do blogue