Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

terça-feira, 6 de março de 2012

Á mundo!?



Faziste-me sierra
L que era prainada
Ye yegre la ancuosta

I la colheita scassa

Meilha-se-me la fouce
De sgarabitar

Á mundo este
Cun tan malo amar!
Para que me dás sierras
Para you arar!?

You sou de prainadas
Ondiadas de mar

Auga de marés
De mar de çanteno
You sou de prainadas
Cun oulor a feno

Que caminos me dás
Para you caminar!?
You sou de caminos
Cun yerba a medrar

Perdo-me an ancruzelhadas
Nos remissacos mareio
Ando a saber de ls caminos
L mais deilhes nun beio

Cánsan-se-me las ruodas
De tanto chiar

quinta-feira, 1 de março de 2012

Ua hourtelana na cidade

Spertei cun l die ancalamunhado. Ls tius i ties de la meteriologie yá habien falado que se andában a cumponer uas borrascadicas.
Apuis que me zeiunei i tomei l miu cafezico, peguei no çachico que só se usa quando la tierra yá stá fabricada i fui-me al huorto para poner ua manada d´alfaces yá mercadas naqueilhes fabos, para que médren algo, anquanto nácen outras ...noutros fabicos que onte sembrei, habendo assi selada siempre. Las de l soto solo me sáben a rumiacos. Alhá las anterrei sperando que l´auga benira pa las regar.
Bó! Se febreiro fui berdugo, que se puode sperar de márcio!
Bou-me a regá-las, pensei. Este lafrau deste márcio nun há-de fazer cousa cun cousa i alhá se m´amólan las mies alfacicas.
Quando sali bien-se uas manchas yá mais scuras ne l chano, seinha que yá habien caído uas pingarotas. Assi i todo, peguei no regador sien criba i fui-las regando an carreironico, cun téntio, para nun l´apertar la tierra nien las smagar an sue tenreç. Mirei pa l cielo ne l que se bien anubradas negras.
Inda me bou a scabar un cachico adonde se dórun ls bróculos para ber se ls terrones se çfázen cun l´auga i mais debrebe la tierra se cozirá, pensei. Scassamente habie dado meia dúzia de guinchadas yá l graniço me lhebaba para ambaixo la baranda, friu nas mies cuosta que nien l çufino de perro. De graniço passou a auga i esta metiu-me mesmo an casa.
Ui que bien chubidica ben, dixe-le a mie mai, quando cun eilha falaba al telfone! Ende yá chobiu, mai,? percurei-le.
Qual quei? Uas pinguitas de nuite que nien dou para molhar l alcatron!
Anton ls alhos, ls antremoços i las fabas yá stan sequitos, cumequiera,? percurei-le.
L mais cierto, mulhier! Inda se you pudira botá-le ua auguita als alhos i a las fabas! Que s´amólen ls antremoços, aqueilha caterba que dizes que ye para dar bida a la tierra. Bá, tu ye que sabes de tues labouras biológicas… Las fabas i ls alhos se se sécan, si ye un prejuizo!
Si m´anrezino bien por nun poder!
Bá mai, nun bos zapancencieis! Nun bedes que yé faziste tanto an tanto anho!
Puis si!... Que se bai a fazer!?

Agora l sol yá relhuç para un lhado de l cielo, eiqui acerca de Sintra. De l outro, inda medra ua scuridon.
Bou-me a botar mais ua correia al cuorpo para ber se lhebanto mais uns terrones, na sprança que benga mais ua marciada pa ls cozer!
Como se diç, hai que ganhar l almuorço que se quemiu!
Nun stá fácel ganhar l´almuorço assi. Stan agora a dezir na telbizon que fui l més de febreiro mais seco de ls redadeiros uitenta i un anho i las eimages que me chégan son d´ua secura de fin de berano.

Apuis pensei para mi: Carai, milagre que mie mai stéia tan anreibada! Eilha nunca habie bido un més de febreiro tan berdugo!



quinta-feira, 23 de fevereiro de 2012

Nun hai nuite na cidade

Bai alta la lhuna

scundida atrás de cimento

na cidade que nun drume.

Adonde stás lhuna que nun te beio,?

i, se por sfregantes

se m´asparece que t´assomas,

an tiricas rasgadas de cielo,

lhougo me scapas

i me deixas ancandilada

pu las lhuzes de las gambiarras

colgadas a mejar die.

Tampouco beio streilhas,

nien sequiera la buieira

a mandar salir la buiada.

Ye por isso

la solidon de la casa,

puis la nuite nun ye nuite

i lhougo nace la manhana.

Nun se drume la cidade,…

nien las álboles,

nien la giente

de tanto fugir;



Solo la lhuna i las streilhas

sien cielo para relhuzir.

quarta-feira, 22 de fevereiro de 2012

Febreiro, l caldaroteiro

Mie abó Ana cuntaba-me muita cousa. Nun sabie ler nien screbir mas era ua mulhier que sabie muito i nada se l çquecie.
Lembra-se-me de me dezir que Febreiro era un més mui caldaroteiro, (eilha dezie Fubreiro).
"Sabes porque Fubreiro ye un més mais pequeinho que ls outros!?" You oubie-la sien piçtanhar ls uolhos.
"Ua beç el birou-se para Márcio i dixo-le: Á cumpadre, tu que fazes uas potadas tan grandes de caldo porque percisas de quemer mais, por causa de ls tous dies mais grandes, bien me podies baler a mi, dando-me caldo que tanto me gusta.
Dar-te caldo?, percurou-le Márcio cumo que meio scandalizado cun la ousadie de l outro namoriscador.
Mas nien penses que te dou l caldo, més namoriscador, siempre a fazer pouco de Janeiro cun las tues raças calientes de sol, a fazé-le cerrar ls uolhos, el que nun ls ten aquestumados a tanta lhuç.
Sabes Márcio, you tengo pouco tiempo lhibre. Tengo que te purparar a ti las cousas para que las tues fronças apuis ancomécen a medrar i apuis béngan a ti las flores i cuntinen porende alantre. Stás a ser anjusto comigo, you que afinal tengo tanto trabalhico para derretir las carambinas para que tu nun trites!...  A las bezes nien tiempo tengo para quemer, quanto mais pa l fazer... Cumo ye que cun poucos dies serei you capaç de fazer nacer, por eisemplo, las merujas!?
Márcio nun fui an cantigas...
Dou-te uas potadas de caldo mas tenes que me dar dous dies por cuonta, arrespundiu-le.
Ui, isso ye muito, cuntestou-le Fubreiro.
Apuis de grandes regateios, alhá trecióran i, quedou treminado que le darie dous dies, mas que de quatro an quatro anhos serie só un.
Por isso, mie nina, Fubreiro ten binte uito dies i, de quatro an quatro anhos, ten binte nuobe."
Anquanto nina essa era la rezon i mais ningua. Nun habie mais nada para me justeficar aquilho.


A la cuonta disso, lhembra-se-me desta stória.


Quando you benie a almorçar a casa apuis de la scuola, ls mius staban ne l termo a fazer pu la bida. L caldo staba nun caçulico stribado al lhume acobelhado, para que la cinza le mantenira caliente. Apuis la tora para quemer anriba l pan quedaba-me na mosqueira. Las mais de las bezes, nó porque nun me gustasse l caldo, mas porque me lhebaba tiempo a quemer i por isso menos me quedaba para jogar até la hora de antrar pa la scuola, iba para andrento la caldeira. Pegaba na tora i ne l pan, i, ála que se fai tarde,! scaleiras abaixo i apuis siempre a correr rue arriba.
Naquel die, nien sei porquei, eilhes andaban pulhi.
Lhembra-se-me que staba cun mie mai, mie mai mesmo, a pie de la corteilha i, mie abó Ana, a quien you chamaba mai Ana, tamien polhi andaba.
La cozina era arriba, a la punta de riba de las scaleiras de piedra, scaleiras de fuora que acaban na barandica cun dues puortas, ua para un quarto de drumir, outra pa la cozina.
Mie mai mandou-me a quemer l caldo.
Lhembra-se-me que era un die soalheiro i you habie stado a quemer ua selada de merujas, cun pan i mais algo a pie de la ramalhada, a la brigada, a sabé-me pula bida, you que siempre fui alrabaceira para seladas, cumo siempre me dezien.
Bai a quemer l caldo,! diç-me mie mai.
Nun le quiero, arrespundi-le.
Mie mai nun se fizo de paracismos: Anton bou you a quemé-lo i, inda dezindo isto, ancomeçou a chubir las scaleiras cun la libaraçon de lhiebre.

Á mai Ana, acudi-me! Fubreiro bai-me a quemer l caldo!...
Claro que isto birou stória na aldé i mie mai nun quedou cun l´alcunha de Febreiro porque na Speciosa nun era mui ousual tenéren-la todos. Só alguns la tenien.



Apuis que medrei, daprendi que la rezon ye bien çfrente i nun ten nada a ber cun l caldo, mas para mi, esta ye la rezon que nunca se me çquece.

sábado, 28 de janeiro de 2012

Sentir l CD ÇANFONICES


Todo ampeçou l die seis d´ Agosto de dous mil i onze na Casa de la Cultura de Sendin.

Nó, nun fui nesse die que ampeçou! Ampeçou habie muito anho atrás, quando oubie essas cantigas; ampeçou datrás, çque essas cantigas éran cantigas, nien you eimagino hai quantos anhos; ampeçou yá habie muito anho, çque Mário Correia las anda a sacar a eilhas i a outras cousas de la cultura de l nuosso rinconico; ampeçou cun ls cantadores a anteimar a afinar bozes i anstrumientos para que la grabaçon salísse porfeita. Nada ampeça ne l die que mos parece, mas si an muitos outros dies, anhos, séclos…

Bou a dezir que para mi todo riampeçou nessa tarde de grabaçon, para mais cun l perbileijo de quadros mius habéren feito ls anfeites na traseira de l tablado, cumo se fúrun colchas ne l quelóquio. Todo riampeçou i las eimages i sonidos cascalhórun ne l sentido cumo xardas na auga lhimpa.

La çanfona, ls ferricos i las castanhuolas dában l ton a las bozes de Célio, de Garcia, un home sien tiempo, de l miu tiempo, mas un home de to ls tiempos i de Sérgio. Cantórun i ancantórun. A mi, i cumequiera a muitos outros, fazírun-me tornar a outros tiempos anterrados ne l miu ancunciente. Assi me fúrun zanterradas mimórias i nesse zanterrar las lhágrimas antrubiórun-me ls uolhos i por muita beç me fúrun scapando cara abaixo. Essas lhágrimas benien-me de la segada, agarradas a manhucicos de spigas que you apanhaba çque que fui capaç de caminar pul restrolho sien caer de narizes i que apuis miu abó metie andrento ls manolhos, siempre a afoutá-me a cuntinar, cun pormessas dun nuobo atrabessador pa l die de l Naso. Essas lhágrimas benien-me de cuolho de mie abó Ana quando me cantaba l Ró Ró i l Perlimpinchin para me deixar a drumir a la selombra dun freixo. Benien-me de la Missa de l Galho quando beisaba l Nino al son de l Beisai l Nino, quando L pedie que nun se çquecira de l miu çapatico. Benien-me de ls seranos,… tanto serano!... Era mie abó que cantaba las cantigas de l sou tiempo. Mie mai cantaba Fado tan bien, tan bien, dambas a dues, que, fui ua pena nun habéren sido oubidas por un Mário Correia, porque este, l nuosso Mário Correia, era, naquel tiempo, cumo you, inda nino…

Cun estas cantigas medrei, assi me fui fazendo giente, antre canseiras, arreceios, lhágrimas, sunrisos. Assi cuntino medrando an mimos, cun estes mimos...

Bien háiades cantadores por me haberdes lhebado a las lhágrimas por, cun bós, tener tornado a tiempos tan custosos mas tamien de magie! Cun bós las palabras tornórun a las cantigas i cun bós tornei a sentir las bozes de las palabras.

Bien haia Mário Correia por todo l rigoroso trabalho de recuolha cultural de l nuosso rinconico. Bien haias Amadeu por haber feito nacer la corriente social para que todo isto puoda cuntinar a tener piernas para caminar…

Stou a screbir al modo que stou a oubir l CD Çanfonices i, assi cumo na grabaçon, sinto-me a bolar nas nubres i tamien agora ls uolhos se me ténen ourbalhado, séia arrolhada ne l cuolho, séia na eigreija a beisar l Nino, séia ne ls seranos, ó séia ne ls amarelhares calientes de ls restrolhos a ganhar para un atrabessador nuobo.

Ye un perbilégio poder oubir esta música tan nuossa i cun la culidade cun que mos ye apersentada.

Parabienes i buona cuntinaçon!!!!

Arquivo do blogue