Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 9 de abril de 2012

La crise eiqui nun se chega cun dues rezones

Bá, a ber se arranjas modo de matar las pitas qu´eilhas yá pouco pónen, por séren bielhas.
Á mai! Mas nun quereis que bos baia a mercar outras a Alcanhiças para tenerdes algo que fazer que bos oubrigue a dar ua caminadica até la casa de riba pal dar de quemer?
Á pus si! Nun quiero mais pitas!
Anton ls buossos nietos gústan tanto de ls uobos! Tamien nun bos custarie muito...
Por bias destas cousas de bielhos, cumo eiqui se diç, quando acá bengo ando siempre a ber quien me bende uobos caseiros para lhebar para Lisboua porque nun ténen acumparança cun ls de las caixicas de ls sotos i puostos por pitas que nien ténen campo para cagar abuntade quanto mais poder poner uobos de gema amarelhica sien ser a fuorça de quemida que ls faga quelorar, la mais de las bezes ua mistela que parece que até son amarilhos de mais.
Assi ten sido. Lhiebo uas buonas dúzias que quédan an mie casa por nun queréren lhebar lhougo todo i apuis le bou dando quando percísan.
Onte para fazer l folar tamien ls fui a mercar mas nien sequiera tube muita suorte, que éran bien çclorados.

Bai a casa de la tie de Duarte, diç-me l miu que andaba a anzonar na tierra por bias duas mediçones pa las oulibeiras quedáren ancarreiradas i que ls dous bamos a poner.
Que me quererá Eidalina!? Nun sei, diç-me el anquanto sticaba l baraço, sien me dar grande cumbersa.
Duarte ye miu primo carnal, un home a quien you m´arrefiro por rapaç, anque séia só siete anhos mais nuobo que you, sigundo mie mai me dixo.
Alhá me fui you até la punta de riba de l lhugar i scassamente cheguei bi lhougo las mielgas a jogar ne l jardin.
Tu sós Ana Sabel!?
Fui la pormeira beç qu´acertei i nun ambaralhei a Luisa cun Sabel.
Yá bamos a chamar a mai! Esto de mielgos ye mesmo assi... fúrun lhougo las dues a fugir para que sue mai benira de la lojica de trás, adonde ten las pitas i ls polhos.
Á prima,! disseram-me que andaba a saber d´obos. Eu tenho sempre muitos obos e onte inda troixe muitos de Mora, de casa de minha mãe.
Eidalina ye ua rapaza de Mora, zanrascada que nien hai.
Nun me deixou salir de sue casa sien porbar l folar salido dua fornada chena, amassada para mandar a las armanas spalhadas por esse mundo.
Está muito gostoso, Idalina.
Só quier este cibico! Antão é porque nun gosta... Tem que quemer mais!
Mesmo a la moda d´eiqui. Alhá tube que agarrar nun carolo i buer ua pinga.
Olhe prima, parece-me que este ano stará algo sgraniçado que minha mãe tinha tanto obo que partiu uns uitenta i eu para que a fornada me coubesse no forno nun le pude botar quaije auga nenhuma.
Eu também não lhe deito, Idalina! Só a de desfazer o fermento.
Mas o seu não está nada áspero, muito pelo contrário, está muito macio.
Demos de cuonta que la receita fai ua çfrencica antre la mie i la deilha. Eilha bota-le azeite i unto caseiro; you boto-le azeite i manteiga pura, l que fai cun que l deilha tenga ua macieç mais grande por la manteiga tener ua perçantaige d´auga i l unto nó.
Siempre daprendendo...
Bá prima então bou-le a dar os obos. Tenho ali duas cestas deis e pode lebar esses todos que são todos bem fresquitos. Inda tenho mais un alguidarico mas desses nun le dou porque já num são tão frescos.
Á Idalina, mas eu fico mais à vontade se tos pagar porque assim era aqui que viria procurar. Se é para mos dares já não venho porque não me sinto bem.
Benha sempre, prima! Se os tiber dou-le-los, senão digo que nu n´ós teinho.

Fui-me cun mius uobos que nien sei quantas dúzias seran i inda uas trasgas de folar para que l miu porbe. Iba ne l carrico i pensando cun mius betones: Carai, eiqui la giente ten siempre por adonde se baler çque querga trabalhar. Eilhes bíben an Bergáncia i a cada ziquetraque eiqui se pónen para fazer l que percísan de fazer, na laboura, a la criaçon, a cozer ua fornada de pan i todo l que calha.
La crise eiqui nun se chega cun dues rezones.
Apuis pensei: Nun ye por bias de l balor de ls uobos, mas tengo que l mercar uas piticas a mie mai, senó queda-me abornaçada an casa.
Bamos a ber se l friu acaba i l´amanho un modo de se mexer algo mais i de tener mais cun quien falar:
Chicas, chicas! Chicas! Cuitadica, que mansica ye! Mal le topo, queda-se lhougo quetica! Bá quemei yerba, lindas! Chicas, chicas!!!
Pónen to ls santos dies, cuitadicas!!!!
Chicas, chicas!!!!

sexta-feira, 30 de março de 2012

Que mais te puodo falar...

Quiero-te falar de la chúbia
a lhabar l cielo de polagueiras
qu´habien benido de l zerto.
Yá un resfolga sien farfalheira
apuis que ls puolos de las flores
i ls fumos de ls altemobles
se antreduzírun na tierra
i las sementes
a parecéren paixaricos,
de bichos a spera.
Quiero-te falar de l mar,
agora mais sereno,

mais doce i dóndio
a banhar l´arena adonde me deito
i de la scuma de seda
cun que me cubre de beisos.
Quiero falar-te de la bida
que die i nuite m´aceinha
cun sous carinos,
cun sous beisos,
cun sous gustos i zgustos,
cun sous afoutos i sustos,
cun sues alegries i ais.
Quiero falar-te de mi i
muito mais
de l´alegrie que sinto
quando sinto

l tou oulor ne l miu cuorpo,
l tou cuorpo ne l miu cuorpo,
l coro por nós cantado
dua cantiga de deseios,
de prazeres,
de beisos,
ampalpares,
cumo se l coro
fura cantado por un solo.
Que mais te poderei falar
se la fala nun me chega,
se la boç nun se m´eileba;
falo-te apenas mirando
l mar de ls tous uolhos raiados
de berde i castanho
adonde nabego sien remos,
sien bela nien motor.
Que mais te puodo falar,
senó falar-te d´amisade i amor
que son auga pa la sede...


quinta-feira, 29 de março de 2012

Que me dezirás!, percuro you

Que me dezirás de l mar
que tanta auga m´arrama
i de sal, me cubre l peito!?
Que me deziras d´abril
ne l márcio que nun ancanhou!?
Que me dezirás de las streilhas
que la nuite nun m´amostrou!?
Que me dezirás de las primaberas
an guia que nun medrou!?
Que me dezirás, percuro you.
Quiero apagar las marcas
que la bentaneira deixou
neste zerto que nien pinto,
nien scribo,
cumo se l zerto fura you.
Que me dezirás deste tiempo
sien cherume nien ceçon!?
Que me dezirás doutro tiempo
que tan friu s´assomou
i als poucos me gilou!?
Que me dezirás de las angúrrias 
debanadas an nobielhos,
que me dezirás de las stórias
colgadas na preça de casa
a miráren siempre qu´entro,
de las freijoneiras tumbadas
cun la fuorça de l pulberino
que tanto m´anrodrigou?!
Que me dezirás, percuro you.
Que me dezirás de l amor
que tanta calamunha amostrou,
de la giente fechada an copas, 
a scamugir l´auga de l capote,
l´auga que tanto molhou!?
Que me dezirás, percuro you.
Quiero refazer las perguntas
para ber se me respondes,
mas la boç de tan sumida,
sal de la boca amubida
que me chego a cumbencer
que nun bálen sequiera respuostas
las perguntas de l miu querer.

terça-feira, 6 de março de 2012

Á mundo!?



Faziste-me sierra
L que era prainada
Ye yegre la ancuosta

I la colheita scassa

Meilha-se-me la fouce
De sgarabitar

Á mundo este
Cun tan malo amar!
Para que me dás sierras
Para you arar!?

You sou de prainadas
Ondiadas de mar

Auga de marés
De mar de çanteno
You sou de prainadas
Cun oulor a feno

Que caminos me dás
Para you caminar!?
You sou de caminos
Cun yerba a medrar

Perdo-me an ancruzelhadas
Nos remissacos mareio
Ando a saber de ls caminos
L mais deilhes nun beio

Cánsan-se-me las ruodas
De tanto chiar

quinta-feira, 1 de março de 2012

Ua hourtelana na cidade

Spertei cun l die ancalamunhado. Ls tius i ties de la meteriologie yá habien falado que se andában a cumponer uas borrascadicas.
Apuis que me zeiunei i tomei l miu cafezico, peguei no çachico que só se usa quando la tierra yá stá fabricada i fui-me al huorto para poner ua manada d´alfaces yá mercadas naqueilhes fabos, para que médren algo, anquanto nácen outras ...noutros fabicos que onte sembrei, habendo assi selada siempre. Las de l soto solo me sáben a rumiacos. Alhá las anterrei sperando que l´auga benira pa las regar.
Bó! Se febreiro fui berdugo, que se puode sperar de márcio!
Bou-me a regá-las, pensei. Este lafrau deste márcio nun há-de fazer cousa cun cousa i alhá se m´amólan las mies alfacicas.
Quando sali bien-se uas manchas yá mais scuras ne l chano, seinha que yá habien caído uas pingarotas. Assi i todo, peguei no regador sien criba i fui-las regando an carreironico, cun téntio, para nun l´apertar la tierra nien las smagar an sue tenreç. Mirei pa l cielo ne l que se bien anubradas negras.
Inda me bou a scabar un cachico adonde se dórun ls bróculos para ber se ls terrones se çfázen cun l´auga i mais debrebe la tierra se cozirá, pensei. Scassamente habie dado meia dúzia de guinchadas yá l graniço me lhebaba para ambaixo la baranda, friu nas mies cuosta que nien l çufino de perro. De graniço passou a auga i esta metiu-me mesmo an casa.
Ui que bien chubidica ben, dixe-le a mie mai, quando cun eilha falaba al telfone! Ende yá chobiu, mai,? percurei-le.
Qual quei? Uas pinguitas de nuite que nien dou para molhar l alcatron!
Anton ls alhos, ls antremoços i las fabas yá stan sequitos, cumequiera,? percurei-le.
L mais cierto, mulhier! Inda se you pudira botá-le ua auguita als alhos i a las fabas! Que s´amólen ls antremoços, aqueilha caterba que dizes que ye para dar bida a la tierra. Bá, tu ye que sabes de tues labouras biológicas… Las fabas i ls alhos se se sécan, si ye un prejuizo!
Si m´anrezino bien por nun poder!
Bá mai, nun bos zapancencieis! Nun bedes que yé faziste tanto an tanto anho!
Puis si!... Que se bai a fazer!?

Agora l sol yá relhuç para un lhado de l cielo, eiqui acerca de Sintra. De l outro, inda medra ua scuridon.
Bou-me a botar mais ua correia al cuorpo para ber se lhebanto mais uns terrones, na sprança que benga mais ua marciada pa ls cozer!
Como se diç, hai que ganhar l almuorço que se quemiu!
Nun stá fácel ganhar l´almuorço assi. Stan agora a dezir na telbizon que fui l més de febreiro mais seco de ls redadeiros uitenta i un anho i las eimages que me chégan son d´ua secura de fin de berano.

Apuis pensei para mi: Carai, milagre que mie mai stéia tan anreibada! Eilha nunca habie bido un més de febreiro tan berdugo!



quinta-feira, 23 de fevereiro de 2012

Nun hai nuite na cidade

Bai alta la lhuna

scundida atrás de cimento

na cidade que nun drume.

Adonde stás lhuna que nun te beio,?

i, se por sfregantes

se m´asparece que t´assomas,

an tiricas rasgadas de cielo,

lhougo me scapas

i me deixas ancandilada

pu las lhuzes de las gambiarras

colgadas a mejar die.

Tampouco beio streilhas,

nien sequiera la buieira

a mandar salir la buiada.

Ye por isso

la solidon de la casa,

puis la nuite nun ye nuite

i lhougo nace la manhana.

Nun se drume la cidade,…

nien las álboles,

nien la giente

de tanto fugir;



Solo la lhuna i las streilhas

sien cielo para relhuzir.

quarta-feira, 22 de fevereiro de 2012

Febreiro, l caldaroteiro

Mie abó Ana cuntaba-me muita cousa. Nun sabie ler nien screbir mas era ua mulhier que sabie muito i nada se l çquecie.
Lembra-se-me de me dezir que Febreiro era un més mui caldaroteiro, (eilha dezie Fubreiro).
"Sabes porque Fubreiro ye un més mais pequeinho que ls outros!?" You oubie-la sien piçtanhar ls uolhos.
"Ua beç el birou-se para Márcio i dixo-le: Á cumpadre, tu que fazes uas potadas tan grandes de caldo porque percisas de quemer mais, por causa de ls tous dies mais grandes, bien me podies baler a mi, dando-me caldo que tanto me gusta.
Dar-te caldo?, percurou-le Márcio cumo que meio scandalizado cun la ousadie de l outro namoriscador.
Mas nien penses que te dou l caldo, més namoriscador, siempre a fazer pouco de Janeiro cun las tues raças calientes de sol, a fazé-le cerrar ls uolhos, el que nun ls ten aquestumados a tanta lhuç.
Sabes Márcio, you tengo pouco tiempo lhibre. Tengo que te purparar a ti las cousas para que las tues fronças apuis ancomécen a medrar i apuis béngan a ti las flores i cuntinen porende alantre. Stás a ser anjusto comigo, you que afinal tengo tanto trabalhico para derretir las carambinas para que tu nun trites!...  A las bezes nien tiempo tengo para quemer, quanto mais pa l fazer... Cumo ye que cun poucos dies serei you capaç de fazer nacer, por eisemplo, las merujas!?
Márcio nun fui an cantigas...
Dou-te uas potadas de caldo mas tenes que me dar dous dies por cuonta, arrespundiu-le.
Ui, isso ye muito, cuntestou-le Fubreiro.
Apuis de grandes regateios, alhá trecióran i, quedou treminado que le darie dous dies, mas que de quatro an quatro anhos serie só un.
Por isso, mie nina, Fubreiro ten binte uito dies i, de quatro an quatro anhos, ten binte nuobe."
Anquanto nina essa era la rezon i mais ningua. Nun habie mais nada para me justeficar aquilho.


A la cuonta disso, lhembra-se-me desta stória.


Quando you benie a almorçar a casa apuis de la scuola, ls mius staban ne l termo a fazer pu la bida. L caldo staba nun caçulico stribado al lhume acobelhado, para que la cinza le mantenira caliente. Apuis la tora para quemer anriba l pan quedaba-me na mosqueira. Las mais de las bezes, nó porque nun me gustasse l caldo, mas porque me lhebaba tiempo a quemer i por isso menos me quedaba para jogar até la hora de antrar pa la scuola, iba para andrento la caldeira. Pegaba na tora i ne l pan, i, ála que se fai tarde,! scaleiras abaixo i apuis siempre a correr rue arriba.
Naquel die, nien sei porquei, eilhes andaban pulhi.
Lhembra-se-me que staba cun mie mai, mie mai mesmo, a pie de la corteilha i, mie abó Ana, a quien you chamaba mai Ana, tamien polhi andaba.
La cozina era arriba, a la punta de riba de las scaleiras de piedra, scaleiras de fuora que acaban na barandica cun dues puortas, ua para un quarto de drumir, outra pa la cozina.
Mie mai mandou-me a quemer l caldo.
Lhembra-se-me que era un die soalheiro i you habie stado a quemer ua selada de merujas, cun pan i mais algo a pie de la ramalhada, a la brigada, a sabé-me pula bida, you que siempre fui alrabaceira para seladas, cumo siempre me dezien.
Bai a quemer l caldo,! diç-me mie mai.
Nun le quiero, arrespundi-le.
Mie mai nun se fizo de paracismos: Anton bou you a quemé-lo i, inda dezindo isto, ancomeçou a chubir las scaleiras cun la libaraçon de lhiebre.

Á mai Ana, acudi-me! Fubreiro bai-me a quemer l caldo!...
Claro que isto birou stória na aldé i mie mai nun quedou cun l´alcunha de Febreiro porque na Speciosa nun era mui ousual tenéren-la todos. Só alguns la tenien.



Apuis que medrei, daprendi que la rezon ye bien çfrente i nun ten nada a ber cun l caldo, mas para mi, esta ye la rezon que nunca se me çquece.

Arquivo do blogue