Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

domingo, 3 de junho de 2012

Cousas de l Praino Mirandés

 





Arrebenta cun fuorça la Primabera i cun eilha la yerba acupou todo l campo. Cun un eimbierno seco i geladeiro todo quedou agarradico a la tierra, cumo nino agarrado a las saias de sue mai quando ten miedo.


Las fabas, granadura que medra an tiempo friu i chubioso, houbo que regá-las para que nun se morríssen. Pula Páscoa stában quaije que secas. Apuis de la rega alhá apildórun i inda dórun para matar l deseio.


Apuis chobiu. Apuis bieno calor i fizo outra beç friu.


... Apuis calciu i, cun esta calor repentina, an menos dun més la yerba i ls panes quejírun fazer pouco de l´eimbierno i, ancanhórun, spigórun, florírun i stan a granar. La yerba si medrou muito mas ls panes quedórun-se nanos i, streformórun Maio, an ancanharço, spiguil i granaio. Beremos se Júnio puode cumprir cun sou papel, l de lo secar yá granado. Anque pérdan l ondiar de mar, son mui guapas las senaras apuis que se ban secando, spigas biradas para baixo, sien piçtanhar las grandes arganhas que, junticas, ajúdan a que ls panes nun se tómben.


La natureza ye sempre capaç de eisercer sues funçones ne l planeta, a nun ser que l bicho home le strague l sou caminar.


I se l home straga!... Ls houmanos strágan i de que modo, alhá i eiqui tamien…


Inda onte las motossierras eiqui fungórun, a matar freixos, cumo quien mata yerbas brabas. L cerrado znudo pide ua selumbrica, por mesericórdia… Nien ls burricos qu´alhá pacien campantes de la bida yá abántan tamanho zerto… Apuis algua giente diç: La quemenéncia, staba uoco, freixos hai muito! Mas alguien yá fizo las cuontas als anhos que esses freixos ténen i algua beç se biu un freixo uoco, morré-se? You al menos nó. Eilhes ténen la fuorça de cientos de primaveras que ls fizo amberdecer i, anque steian uocos por drento, cuntinan a abrolhar, a berdegar, a florir, a medrar, a dar selombra ne l Berano i brigada ne l tiempo de friu. Agora que la marrenega mos lhebou ls uolmos, bamos a deixar acabar cun ls freixos!???


Ye bien que todos téngamos cuncéncia pal que se stá a passar para que nun seia tarde de mais i yá nun haba salbaçon…


Tamien isto ye crise i ye ua crise para l quei nun hai anjecion de dinheiro pa la sanar. Ye ua miséria de binte ou trinta ouros que por cada un págan que tira ls amos de la miséria, se miséria na sue casa la houbir. Quien ganha ye quien los corta i los bende por muitíssemo mais. Cun tanto touçon, porquei ls freixos son zbentrados???


Serán apuis queimados noutras tierras para forráren las sues árboles, se bien calha, ou porque seia pribido cortá-las.


Ye ua cierta crise de mentalidades, ua crise de nun se dar balor a estas cousas, a las cousas que la natureza mos dá, cousas simples i eissenciales a la salude. Tamien eiqui l dinheiro stá na rezon, cumo stá na crise de que todo mundo fala. L dinheiro, sempre l dinheiro… L denheiro dalguns i la miséria de muitos.


Son estes i outros atos que pónen l nuosso planeta cada beç mais anfermo.


Un die destes hei-de poner retratos deste cerrado. Uns cun ls freixos, outros sien eilhes. Puode ser que quien los bendiu, algua beç abra la anternete i béia la merda que fizo…

quinta-feira, 17 de maio de 2012

Maio





Beniste
An dies grandes i soalheiros
Tan calientes i namoradeiros
Arrebentando an quelor
I borracheiro oulor 


Recebiste-me
Quando ls tous braços
Yá éran fuortes abraços
Panhales que m´anrebulhaban
I ambuoltas m´anfeitaban 


Floriste
I you cuntigo flori
An bércio de scobas creci
Que las rosas amerosórun
Cun ls oulores que me botórun 


De rosa braba passei
A  papoula toldiante
De risas cuntagiante
Pelo scuro a sbolaciar
L qu´agora a branquiar 


Truixo-me la niebe Dezembre
Truixo-m´arada  Abril
Na mie piel an sucos mil
Mas apuis ye Maio a mandar
Para cun flores todo apagar 


Agora sou flor tardiega
Yá an tiempo de colheita
Dua bida toda feita
De flores, de spinos i fuolhas
De decisones i scuolhas

I quando Maio pensando

Que ningun més me darie flores

Rego-las cumo quien rega amores

Amerosando-los cun la mano
Adonde me médran todo l anho 


Anquanto me besitares, Maio!

sábado, 12 de maio de 2012

Loubado seia Dius!!!!



Loubado seia Dius!, dixo la Maritresa cun aquel modo de botar las manos arriba, cumo quien louba a Dius i al mesmo tiempo pide paç, modo esse que le dou l nome an pertués, de Louba a Dius.
Yá s´aquestou al nome, cuitada. Bien le custou quando un fidalgo fui al Assomadeiro de l Puio i diç: "Olha uma Louva a Deus"!...
Nuns taba aquestumada cun aquel nome. Todo mundo eilhi le chamaba Maritresa. Nun era que le gustasse muito este tamien.

Parecie-le a eilha que era un nome a fazer algo pouco deilha, cumo sendo assi un ser que tanto se le dá, cumo se le dou, assi nua mistura de simprica i preguiceira.
Mirai que nome m´habien de dar a mi que me cunsidero tan lista i spabilada!, zabafafa...
Yá s´aquestumou cun l nome, porque, anque dígan que l nome puode ajudar a fazer las pessonas, a eilha parece-le isso ua grande mintira. Nien l apelido, quantas a mais l nome... Cadun bal pul que ye, cun las sues birtudes i ls sous defeitos. Nien sequiera pul que ten, tamien nun ye por isso que las pessonas bálen. Eilha cuitada que ye ua pobrezica yá ajudou a bien deilhes i por isso cunsidera que bal mais que aquilho que ten.
Ai Jasus que bou nesta mundiada, caleija abaixo,!

Lembra-se-le dua beç que salbou la formiga d´ir a parar al riu. Tamien eilha staba yá mei a barimbar naqueilha fronça de chougarço, mas, quando oubiu ls bózios de "quien m´acude", apedurou fuorças, la punta de las patas frimórun aqueilhas tanazicas que ténen i que a todo s´agárran, sticou l braço que la siguraba i, cun l outro braço, apanhou la formiga ne l meio daqueilha auga trúbia. Abraçou-la para ber s´eilha paraba cun l tembraduro i só la puso ne l chano apuis que deixou de chober . La caleija staba rasgada, cun spinaços de piedra lhabada i, als cachicos, un pouco d´arena anlhudrigada.
Agora yá puodes ir, dixo-le a la formiga!
La formiga atravessou a remissacos, scolhendo l melhor sítio i alhá se fui a meter ne l buraco de l formigueiro.
Tanto se me dá, cumo se me dou, tamien sabe que nun ye.

Se fura nun habie sticado tanto ls braços para acudir a la formiga.
Simprica i preguiceira tampouco… a la cierta que nó.

 Cun l nome Maritresa até yá s´habie aquestumado, bá! Agora aquel Louba a Dius que l outro fidalgo le chamou, esse ye que nun angulhie, nien l nome quanto mais aquilho que el le fizo
Maritresa staba ne l Assomadeiro de l Puio a mirar pal riu que corrie cun muito bruido, anraibado sien saber porquei. Staba sintada na peinha a caras a naciente, porque, para alhá de l bruido, l riu staba branquito de tanta scuma. Staba ancandilada a mirar aquel branco.
Era un die seco de Márcio, bentanoso, friu. Para l aire nun la bolar habie-se stribado a ua piedra meio suolta, pousada anriba de mofo mei queimado de la gilada. L aire assopraba de l lhado de la barraige.
Nien contestou a aquel nome. A la ua, porque staba ambaída, a la outra, porque nunca an dies de sue bida l´habien chamado tal cousa.
Yá só se biu drento dua manona i anque fura bien calentica, manginou lhougo que deilhi nun salirie biba. “Olha, olha uma Louva a Deus”!, boziou l tiu de la jaqueta gorda a ua tie que eilhi staba.

Cuntaba eilha: "Nun repente yá só me bi perdida porriba de las casas de Picuote...
Abriu la manona i botou-me a bolar. L´airaçada era tan fuorte que you yá só me bi porriba de ls telhados. Inda spormentei a agarrá-me a un filo de l talfone mas nun fui capaç de frimar bien las mies tanazicas de las patas i, cuntinei a bolar cada beç mais zourientada.
Nunca habie bido an to la mie bida nada tan negro.
Caí nun mundo sien yerbas, sien chougarços, nien fragas, nien pinsmouros.
Eilhi me quedei, agora si, mei simprica, sien saber adonde staba.
Un monstro a fungar passou i cun l aire que del saliu, botou-me mais para acerca de la baleta daquel mundo.
Por sfregantes passei pulas brasas.
Apuis oubi un barulho meio xordo i lebe de quien ten çapatos dóndios cumo ls daquel que m´atirou a bolar. Assustei-me. Sien resfolgar mirei parriba i un tiu diç: Mira nino, mira ua Maritresa i, nisto, puxa de l que you achei qu´era ua scupeta de las pequeinhas i que botou ua lhuç a parecer ua centeilha.

Loubado seia Dius!!!!
Lhebantei ls bracicos i pedie paç i piadade!
Agora si me senti Louba a Dius"…

quarta-feira, 2 de maio de 2012

La sprança



Tenteia l bolo
quando l cuorpo te pesa
para poderes salir de la caleija
que t´aperta
Tenteia la corrida
quando la nuite se stende pul die
para l die fazeres medrar
Tenteia l nado
pa las óndias bencir
i l mar fazer amansiar

Tanta caleija,
tanta nuite,
tanta cunsemiçon se passéian
ne ls carreirones destes tiempos!

Agarra la lhuç d´ua streilha,
amanha ua cama de nubre,
apanha alguas quelores
de la Cinta de la Raposa a naciente,
a anunciar auga a souturdie
i assi t´anuncia
anque andebles
las manhanas

Hán-de spabilá-se las flores
para anfeitar ls andores
destes tiempos
çque todos spabilemos!
Outro tiempo s´amostrará
cun mesa un pouco mais farta,
de pan i de carinos,
na serenidade de dar la mano

Tenteia l bolo
anque te pese l bolar
Tenteia la sprança
anque te custe acreditar…

L sprança nun se morriu an Maio
i hé-mos de fazer quelorar
sous bretones zbotados
nun termo que se quier
para todos
a berdegar



sábado, 28 de abril de 2012

Á tu, amor miu?!







Bamos a fazer pan
Á tu, amor miu!?


Botamos-le  furmiento
Para que puoda spertar
You mexo la massa
Anté ansarapolhar.
Tu bás ajudando
Até te cansar.
Arroijas l forno
Qu´anda algo friu
Bamos a fazer pan
Á tu, amor miu!
Passas l ranhadeiro
Até chiçpas salíren
Pones-le la tapadeira
Para nun çcair.
Stá cozido l pan
Ora si, amor miu!?
Tiramos-lo anton
Deixa-me tentiar
Tapamos-lo c´un lhençol
Para nun apanhar friu
Nun se báia a amonar.
Que buono stá l pan
Ora si, amor miu?


sexta-feira, 20 de abril de 2012

Abril há-de granar an Maio!



Será qu´Abril
cuntinará a fazer medrar la spiga?
Será que Maio cumprirá l que debe
para que l grano medre?

Yá nada ye
cumo fui un die
i l spiguil d´Abril
sal tan amubida
porque Maio nun dá
l grano a sue spiga

Yá l tiempo
i ls adaijos nada mándan
quando ls mercados
apodrécen las senaras!...

Lhebanta l crabo, Abril
anque te sintas catibo!...
Lhebánta la mano
i nunca te síntas bencido!

Bénden ls mercados ls países
aprisionan l´eiconomie
Abril i Maio pistánhan
sien saber cumo será
para la spiga apedurar grano

Lhebanta l crabo, Abril
nun deixes de dar tue mano!
 
 

segunda-feira, 9 de abril de 2012

La crise eiqui nun se chega cun dues rezones

Bá, a ber se arranjas modo de matar las pitas qu´eilhas yá pouco pónen, por séren bielhas.
Á mai! Mas nun quereis que bos baia a mercar outras a Alcanhiças para tenerdes algo que fazer que bos oubrigue a dar ua caminadica até la casa de riba pal dar de quemer?
Á pus si! Nun quiero mais pitas!
Anton ls buossos nietos gústan tanto de ls uobos! Tamien nun bos custarie muito...
Por bias destas cousas de bielhos, cumo eiqui se diç, quando acá bengo ando siempre a ber quien me bende uobos caseiros para lhebar para Lisboua porque nun ténen acumparança cun ls de las caixicas de ls sotos i puostos por pitas que nien ténen campo para cagar abuntade quanto mais poder poner uobos de gema amarelhica sien ser a fuorça de quemida que ls faga quelorar, la mais de las bezes ua mistela que parece que até son amarilhos de mais.
Assi ten sido. Lhiebo uas buonas dúzias que quédan an mie casa por nun queréren lhebar lhougo todo i apuis le bou dando quando percísan.
Onte para fazer l folar tamien ls fui a mercar mas nien sequiera tube muita suorte, que éran bien çclorados.

Bai a casa de la tie de Duarte, diç-me l miu que andaba a anzonar na tierra por bias duas mediçones pa las oulibeiras quedáren ancarreiradas i que ls dous bamos a poner.
Que me quererá Eidalina!? Nun sei, diç-me el anquanto sticaba l baraço, sien me dar grande cumbersa.
Duarte ye miu primo carnal, un home a quien you m´arrefiro por rapaç, anque séia só siete anhos mais nuobo que you, sigundo mie mai me dixo.
Alhá me fui you até la punta de riba de l lhugar i scassamente cheguei bi lhougo las mielgas a jogar ne l jardin.
Tu sós Ana Sabel!?
Fui la pormeira beç qu´acertei i nun ambaralhei a Luisa cun Sabel.
Yá bamos a chamar a mai! Esto de mielgos ye mesmo assi... fúrun lhougo las dues a fugir para que sue mai benira de la lojica de trás, adonde ten las pitas i ls polhos.
Á prima,! disseram-me que andaba a saber d´obos. Eu tenho sempre muitos obos e onte inda troixe muitos de Mora, de casa de minha mãe.
Eidalina ye ua rapaza de Mora, zanrascada que nien hai.
Nun me deixou salir de sue casa sien porbar l folar salido dua fornada chena, amassada para mandar a las armanas spalhadas por esse mundo.
Está muito gostoso, Idalina.
Só quier este cibico! Antão é porque nun gosta... Tem que quemer mais!
Mesmo a la moda d´eiqui. Alhá tube que agarrar nun carolo i buer ua pinga.
Olhe prima, parece-me que este ano stará algo sgraniçado que minha mãe tinha tanto obo que partiu uns uitenta i eu para que a fornada me coubesse no forno nun le pude botar quaije auga nenhuma.
Eu também não lhe deito, Idalina! Só a de desfazer o fermento.
Mas o seu não está nada áspero, muito pelo contrário, está muito macio.
Demos de cuonta que la receita fai ua çfrencica antre la mie i la deilha. Eilha bota-le azeite i unto caseiro; you boto-le azeite i manteiga pura, l que fai cun que l deilha tenga ua macieç mais grande por la manteiga tener ua perçantaige d´auga i l unto nó.
Siempre daprendendo...
Bá prima então bou-le a dar os obos. Tenho ali duas cestas deis e pode lebar esses todos que são todos bem fresquitos. Inda tenho mais un alguidarico mas desses nun le dou porque já num são tão frescos.
Á Idalina, mas eu fico mais à vontade se tos pagar porque assim era aqui que viria procurar. Se é para mos dares já não venho porque não me sinto bem.
Benha sempre, prima! Se os tiber dou-le-los, senão digo que nu n´ós teinho.

Fui-me cun mius uobos que nien sei quantas dúzias seran i inda uas trasgas de folar para que l miu porbe. Iba ne l carrico i pensando cun mius betones: Carai, eiqui la giente ten siempre por adonde se baler çque querga trabalhar. Eilhes bíben an Bergáncia i a cada ziquetraque eiqui se pónen para fazer l que percísan de fazer, na laboura, a la criaçon, a cozer ua fornada de pan i todo l que calha.
La crise eiqui nun se chega cun dues rezones.
Apuis pensei: Nun ye por bias de l balor de ls uobos, mas tengo que l mercar uas piticas a mie mai, senó queda-me abornaçada an casa.
Bamos a ber se l friu acaba i l´amanho un modo de se mexer algo mais i de tener mais cun quien falar:
Chicas, chicas! Chicas! Cuitadica, que mansica ye! Mal le topo, queda-se lhougo quetica! Bá quemei yerba, lindas! Chicas, chicas!!!
Pónen to ls santos dies, cuitadicas!!!!
Chicas, chicas!!!!

Arquivo do blogue