Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sábado, 23 de fevereiro de 2013

Acuolhe-me


 

 

Acuolhe-me.
Deixa-me antrar!
Abre-me las puortas
Da tue alma
Para que you puoda çcansar.

Estou tão andeble
Deste caminar!

Alhá...
Deita l miu cuorpo
An lhençoles de seda
Cun auga fresca
Lhaba-me las fuontes
Salgadas, de l miu chorar.

Arrolha-me...
Cunta-me stórias
Las que nunca me cunteste
Ampresta-me magie
Doçura de la tue alma
Perciso de çcansar.

segunda-feira, 28 de janeiro de 2013

Tornou l sol




Tornou l sol, nesta manhana de fin de Janeiro, apuis dun més d´auga i nubrineiros. La casa ten un cierto oulor a mofo, anque l´auga ne l zumificador naça que nien an naciente, ampenhado an la chupar toda. Ye l précio que hai que pagar por se bibir nas bordas de Sintra, aqueilha guapura natural que l aire quijo capar, arrincando árboles cun cientos d´anhos, sien duolo nien piadade.

Ábren-se las bidraças, até que einfin, sien miedo que ua borrascada entre pulas jinelas. Ls bielhos tórnan als sentalhos de las pracetas i jardins, cumo lhagartos, a piçcanar ls uolhoss, yá zaquestumados de la lhuç de l sol. Janeiro geladeiro stá a chamar por Febreiro namoradeiro i assi, nun tardaran a abrir ls bretones de ls anúncios, flores que anuncian que la Primavera stá para debrebe. Ne l miu huorto yá quantá que ls jarros abrírun, cun aquel eirotismo todo, talbeç para calcer ls nuossos uolhos, cumo patromaqueç a almiar tiempos anfulhinados.

Spreguiço-me, pongo ls guarda-chubas a secar, colgo ls benairos ne l filo, abro las jinelas, calço las alparagatas i, an menos de nada, la mie perra dá-se de cuonta que bamos a caminhar. Dá uas lhadradelas de alegrie i bai a buscar la bola para apuis fugir atrás deilha. L capote que trai bestido de pastora scocesa há-de hoije quedar seco i eilha cun menos peso anriba de l lhombo.

Que benga sol, digo you, para ber se las missagras quédan mais zanferrujadas, las jogas rúgen menos, ls múscalos stéian mais spurridos i la cabeça deixe de doler por bias de la cachaceira.

domingo, 20 de janeiro de 2013

Ambaída cun mies anzonas


 

 

Stan menos assustadas las árboles apuis que l aire se cansou de fungar. Ls paixaricos de tan anfrejurados nien aténtian cantar.

Adonde haberan drumido ls cuitados!?

Onte las fuorças de la natureza declarórun guerra.

Retrocien-se ls braços de las árboles, uas bezes a remolinar, outras, a parecer que se scapában.

L abacateiro sempre spigado pal cielo, onte só barimbaba i lhuitaba cun todas las sues fuorças para nun deixar cair ls abacates. Stá hoije cun sous uolhos lhagrimones por tamanha parba a sous pies.

Que die medonho qu´até miedo daba de salir de casa! Árboles a fazer talanqueiras nas rugas, baletas a mejar para fuora, ribeiros cun raiba de sues bordas apertadas, piedras, papeles, fuolhas.

Nun fui a ber l mar, i, tube pena. Que si me gusta l mar an fúria! Que malo starie mas que guapo, este mar de Sintra sempre tan ampertigado… Pensei nas gaibotas que nien para tierra s´abinturórun an die de temporal ne l mar. Por sfregantes eimaginei-las a séren lhebadas a bolar de zlhado, sien mastro nien fraguedo adonde çcansar. Siempre stan eiqui anriba na die de temporal, mas onte, nien seinha

L bidro cun auga a correr a cachon quaije nien me deixaba ber la lhuç de l die, tan andeble lhuç de candeia, dun sol que nien ls dientes arreganhou.

Birei-me pa la chama de l lhume. La casa staba calentica i pensei que l melhor era quedar a mirar pa la batailha de ls castelhanos, an beç de salir i puri apanhar cun ua galhada anriba de la cabeça.

Stá hoije mais sereno l die mas nó menos çarumbático, al menos eiqui nesta Sintra nubrineira. Ls castelhanos cuntinan la sue lhuita i you, cumo gato arranholado a la borralheira, a passar l tiempo cun cousas sien amportança, eimaginando l mar, l ribeiro de la Funtásia anfressurado cun l´ anchena, ls rius nos cerrados de l Turril cun l´auga que la presa le golsiou. Ua tarde de Deimingo, ambaída cun mies anzonas.

terça-feira, 30 de outubro de 2012

Que die stapurado!



Carai! Pensei qu´inda nun chubirie de nuite!
You lhougo te dixe que chubie. Staba un albardon mui grande an riba de l sol quando se çpuso!
Molhou-se-mos la leinha que deixemos acerca a la puorta de casa esta nuite. Agora hai que poner mais acendalhas, cerilhas i mais cerilhas porque l lhume hoije bai a tener que ser reforçado,mas custará mais a caldiar.
...
L Praino spertou ambernado. Un aire fuorte i friu lhebanta las einaugas a las árboles i las fuolhas ténen que se agarrar cun la fuorça que inda apedurórun nestes dies relhamposos, uas scápan-se sbolaciando, outras béilan l bira a buoltas, a buoltas até achar ua brigada.
Stá cargado l cielo cun un chapéu de nubre sola, die çarumbático, un friu chegado cun ua cisca que an qualquiera frincha s´anfunisga. Ls aranhones nos palheiros pratícan eiquelibrismo an sues aranheiras, las portaladas znocadas ábren-se de par an par i, nas casas de morar, ls chupones golséian fumo a parecéren fábricas.
Nas bóbidas uocas i adonde se fizo la carocha de boca i uolhos furados pa l die de las bruxas que habien sido deixadas cun la bela para encantar ninos, remolinou-le l aire andrento i nun seran capazes de spantar bruxa ningua.
Ye assi l Outonho: un dia a fazer sol i souturdie a arregar ls dientes, yá un porfeito Eimbierno.
La lheilha cunfrunhe-se a stalhos ne l lhume i la cozina als poucos apedura outro acunchego. Ye die de fazer cabras nas piernas, de star cun la lhuç acesa, de fazer torradas al lhume stribadas a la faca grande mesmo anriba de l chano, para apuis las untar cun un cachico de toucinho cozido sacado de la mosqueira cumo fui antiempos; manteiga ou doce de temato, nestes tempos.
Un die stapurado, cumo diç mie mai.

segunda-feira, 29 de outubro de 2012

Este sangre

Este sangre


Este sangre que cuorre nas benas de la mie tierra ne ls Outonhos nun se zbota. Hai burmeilhos i amarielhos barro an carbalhos i an cereijeiras, amarielhos d´ouro an choupos, berdes spargidos an manchas de nabales i coubales.


Miro pa las fuolhas abanadas pul aire friu que nun repente chegou i beio-le sprito de lhuita para se assiguráren a la teta materna, regísten i an pequeinhos mobimientos ansáian l bolo que ls há-de lhebar al chano para apuis an cama dóndia çcansáren ne l Eimbierno, acocando ls rocos que siempre médran adonde hai stierco de fuolhas.


Miro pal termo i ls uolhos scápan-se. Oubo ls suspiros de ls páixaros registentes bolando altos i an bandos para stáren mais longe de la gelada que yá abraçou la tierra dóndia, molhada i beisada por auga desiada i cun esses marmúrios, l miu sentido scapa-se atrás, ambuolto an cheiros de doce de temato i balancia que no pote férben.


Miro pa ls caiatos que gémen, zafiando l ásparo de las piedras, tal i qual cumo las fuolhas, a sigurá-se a la bida andeble, registindo a mais un cair de fuolha, mais fuortes que las fuolhas sbolaciantes; i hán-de registir a mais un Eimbierno cun la sprença de berbonta que le há-de nacer an mais ua Primabera. Trítan ls caiatos, tente nun caias a caminho de la missa, pedidos crentes de salbaçon de la alma, remisson i mea culpa de ls pecados. Miro pa ls caiatos i beio que trítan tal i qual you trito quando me deito sien un saco de auga caliente, caiatos aquestumados a tiempos anfernosos.


Miro pal mundo que me ben d´ andrento l cumputadori beio-lo bien mais negro, fumarento, sfamiado. Aténtio la fuorça i dou-me de counta que ls uossos stálhan menos i cun eilhes porparo la tierra para que cun las fabas l miu mundo seia mais farto.


Este sangre que cuorre nas benas de la mie tierra fai-me correr mais sangre nas mies benas, mais burmeilho d´ua eimoglobina biba, de tanto oucigénio bolar nas bochadas deste Praino.

domingo, 30 de setembro de 2012

Screbir cumo quien reza


 Gostava tanto de te poder screbir. Screbir-te cumo quien cunta ua cuonta, lei ua prainada ne l peito, reza ua ladainha ne l sentido.
Si, ye isso mesmo! Quiero screbir cumo quien reza ua ladainha daqueilhas que ambos a dous ajudemos a fazer, you cun passos pequerricos cumo se fura l atrelado de ls mais bielhos, eilhes cun la ruoda a modo de pierna grande, you a dar trés be...
zes mais passos por bias de l baláncio pequeinho de la mie ruoda.

Lhembra-se-me subretodo dua, quando ls panes éran caras a Zenízio. Cumo se m´habie de squecir essa ladainha de rezas cumo rosairo de peniténcias!? L cura delantre iba mandando rezar, l pobo respundie rezando; l cura paraba delantre de ls panes i, metendo l spargidor ne l baldico de l´auga benta, fazie l géstio de la botar pa las tierras, para que ls panes nun fússen atacados por bechezas ó ferruge, para que l marfolho medrasse i amparasse las canhas para que nun se tumbássen cun qualquiera airaçada ou auga atrunada.
L pobo paraba i miraba la trigueira i, cadun rezaba inda cun mais deboçon quando birado pa las que tebíssen nacido de l sou sudor. You fugie l tiempo todo, a salticos i cun passos curticos que nien perdal i só çcansaba quando l cura metie l spargidor de l´auga i l pobo rezaba.
Era tiempo de merujas, daqueilas mesmo berdes antes de séren cantadas pul cuco. Que si you gustaba de merujas! Algo mais fuorte que las rezas de l cura me chamou. Era aquel berde ameroso…
Dua trigueira, de l lhado de riba de l caminho salie un suco d´auga clara. Atrabessaba l caminho i spargie-se na baleta de baixo fazendo ne l chano ua colcha de berde assetinado, tecida an telar, ua tentaçon para ls mius uolhos, puxados pul pecado de la gula. Parei i quedei que nien un speque. Quando me dei de cuonta, la cantilena yá iba mais adelantre. Mie mai habie-se quedado por bias de nun anquemodar la reza cun l bózio.
Áh garota!, que starás tu a fazer??
Dei um poulo subre mi mesma cun l cagaço. Ua pierna antrecruzou-se cun la outra i you spandeirei-me para drento de chafurgo de merujas. Molhada, segui la reza, meio a tritar mas sien querer dar parte fraca, cun uas lambadas de mie mai para que outra beç nun séia çtraída, l aire a baté-me na cara, aquel aire a anunciar la Semana Santa subre ls mius benairos molhados, a arrepassar até la mie piel.

La reza seguiu por outro caminho i you tamien iba meio rezando.
Rezaba nó pulas senaras, nó pul bestido cun manchas, nó por peniténcia, nó pu las lambadas. Rezaba chena de miedo de quedar cun febre. Rezaba i tritaba para nun quedar cun las gorjas anflamadas que m´ampedíssen de ir al baile de l die de Páscoa, adonde todo mundo beilarie, tamien you, dous palmos i meio de gente, agarrada a outras eiguales.
Era assi que you gustaba de te screbir, neste anroseirar de palabras cumo que a rezar i fazer medrar l sustento de quien nun ten outro sustento. Screbir-te sien me quedar tiempo para mirar las manos, ls dedos angaramonados pul friu i pul rematismo, sien sentir ls delores de ls tendones que la scrita me fizo, ua scrita frie de númaros anriba dun quadro de piedra, ua scrita delorida feita cun la caneta Bic, cun fuorça, para que la matriç de ls pontos quedasse bien furada i la duplicaçon salisse na perfeiçon.

segunda-feira, 10 de setembro de 2012

L zaparecimento de las abeilhas


Cousa séria esta, an buona berdade! Todo mundo diç que astanho ten sido un anho staporado para criar berduras nas huortas i todo mundo bai botando la culpa a la falta d´auga qu´anteima an nun cair.
You sou yá uns anhos ua pequeinha hourtelana de cidade i, yá l anho passado me dei de cuonta que ls tematos nun produzírun cumo era questume.
Yá screbi porqui que, astanho, ne l hourto de Sintra, nun habie abeilhas. Achei que serie de nun haber yá cormenas acerca cumo habie habido alguns anhos atrasados, ou anton por bias de ls fumos negros.
Las flores caien-se pouco apuis d´abrir. Fui-me a ler na anternete cumo era la polenizaçon de ls tematos: flores machos i fémias, polenizaçon feita cun abeilhas, ajudando cun sues paticas las partes machas a las fémias.
Outras berduras i árboles hai, que ténen uas flores machos i outras fémias. Eiqui la polenizaçon fai-se cun ls puolos que ban nas patas de las abeilhas duas flores pa las outras.
Dezi-me anton se la anternete nun ye ua cousa bárbara?!
Fui grácias a eilha que you an Sintra, a la falta d´abeilhas, me botei a cobrir las flores. You dezie masturbar ls tematos, mas na berdade ye cobrir ls tematos.
Agarro nun pincel dóndio de rabo de pabon, de ls mius de la pintura i todas las manhanas alhá m´iba you cun el, a fazer cuçquinhas a las flores.
Até eilhi todas se caien sien nacer ningun fruito. Apuis, ls tematos ancomeçórun an pouco tiempo a quedar cargadicos.
Deilhi, un tiempo apuis bin a la Speciosa para ber l´andadura de la huorta , que habie puosto bien mais tardiega.
Ne l huorto de mie mai, nien ua abeilha para besitar las floricas que íban aparecendo na huorta. Arrefuci la ceilha mei admirada… Carai! Mas anton eiqui que nun hai fumos negros, tamien nun hai abeilhas!?
Na mie huorta de casa, bi ua sola que tabeç haberie feito muito trabalho, assi i todo: Inda hai freijones anque degenerados cumo you habie eiqui screbido no testo “ Ls Bobidicos Maçacucas”, uns tematicos tardiegos que solo agora ampéçan a amadurar, mui poucos, ua bobideira cun quatro bóbidas i, las outras machorras, cumo le chamei. Bien arrependida stou you nun l´haber feito tamien anseminaçon…

Stan a nacer agora uns bobidicos, diç-me mie mai quando cheguei desta beç. Fui-me alhá a assomar para ber l milagre que s´habie rializado nas machorras.
Si senhora, cargadicas de bobidicos bien formados, grácias a quatro ou cinco abeilhas que por alhá fúngan.

Isto ye mais cumplicado que a la pormeira poderiemos pensar!...
Hoije a buer un café cun ua amiga, na praça de Miranda, falei-le na mie obra subre ls tematos an Sintra. Riu-se i diç eilha: anton sós la cobrideira de l´anseminaçon pa las berduras. Rimos-mos las dues.
Diç que fúrun abeilhas benidas de Spanha que matórun las nuossas, dize eilha.
Ora ende stá, pensei you, porquei na Speciosa tamien nun las hai…
La curgidade quedou a martelhar i dou-me spertina. Torno outra beç a l´anternete a ber que se dezie de la mortandade.
Nun achei nada que me falasse de las caçadeiras castelhanas.
Puls bistos, las rezones que ls cientistas por todo l mundo ténen dado son outras, puis las abeilhas stan a morrer an todo l Planeta.

You cuido que si ban a chegar a ua seluçon bien çfrente de la mie- l´anseminaçon artificial de las flores… I dende, sei you alhá!...
Dízen ls cientistas que ye l” Sindroma do Colapso das Colónias”. Ls ambestigadores noméian cumo possibles causas para esta mortandade, las seguintes: L uso de benenos na laboura, l anfraquecimiento genético de las abeilhas, la batéria cousada pula “Varroa”, las alteraçones climáticas i até las radiaçones de ls telemobles.
Dízen eilhes que se cuntináren a morrer, puode deixar d´haber preduçon de quemida, puis 80% de la polenizaçon de las speces berdes ye feita por ansetos i subretodo abeilhas.
I agora percuro you a esses cientistas que nun me ouben, mas que al ler isto me bieno a l´eideia: I porque nó, por bias de todo l que eilhes modeficórun genéticamiente!???? I será que nun somos tamien nós bítimas desso todo modeficado que quememos i nun son só las abeilhas!???

La cousa ye séria!!!!...
Tanto la mosca parasita Apocephalus Boreales, cumo ls benenos puostos para matar bicharada fázen las abeilhas quedar meio tontas, zouriantadas i, nun indo outra beç pa las cormenas acában por se morrer, puis até la mestra queda tonta.
Quien dirie que bechico tan pequerrico i que a las bezes cun sue picadela fai poner giente que nien boto, serie tan ancepensable a la bida de la tierra. Fruta, berduras i pástios depénden deilha, i nós todos tamien.

Arquivo do blogue