Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sábado, 23 de fevereiro de 2013

Todo sós





I,
quando deiqui ouserbo ls cabeços
a amostrar nas curbas femeninas
ls sous quelores i çfrénças
i ls hourizontes a parecer mar ampruado,
guardo nas meninas l ancanto,
de nesse bércio haber naçido.  

Guardo na piel ls oulores,
 la calor i l friu,
na boca sustengo l gusto a mosto,
ne l mirar l´amerosura de l tou berde,
bestido de mofo a medrar flores
nas piedras a nacer.
 
Cerro las  manos
 i neilhas meto las lhembráncias,
 daquilho que de mi faziste,
doces, amargosas,
dóndias, ásparas… 

Todo!
Todo sós i todo fuste.
Suco, alqueire i palha adonde drumi,
cerrado adonde chorei i ri,
trilho adonde la piel se me queimou,
einfierno que las antranhas me gilou,
pan duro i dóndio qu´l diabo amassou,
flores nun ramalhete que de ti abrolhou

Acuolhe-me


 

 

Acuolhe-me.
Deixa-me antrar!
Abre-me las puortas
Da tue alma
Para que you puoda çcansar.

Estou tão andeble
Deste caminar!

Alhá...
Deita l miu cuorpo
An lhençoles de seda
Cun auga fresca
Lhaba-me las fuontes
Salgadas, de l miu chorar.

Arrolha-me...
Cunta-me stórias
Las que nunca me cunteste
Ampresta-me magie
Doçura de la tue alma
Perciso de çcansar.

segunda-feira, 28 de janeiro de 2013

Tornou l sol




Tornou l sol, nesta manhana de fin de Janeiro, apuis dun més d´auga i nubrineiros. La casa ten un cierto oulor a mofo, anque l´auga ne l zumificador naça que nien an naciente, ampenhado an la chupar toda. Ye l précio que hai que pagar por se bibir nas bordas de Sintra, aqueilha guapura natural que l aire quijo capar, arrincando árboles cun cientos d´anhos, sien duolo nien piadade.

Ábren-se las bidraças, até que einfin, sien miedo que ua borrascada entre pulas jinelas. Ls bielhos tórnan als sentalhos de las pracetas i jardins, cumo lhagartos, a piçcanar ls uolhoss, yá zaquestumados de la lhuç de l sol. Janeiro geladeiro stá a chamar por Febreiro namoradeiro i assi, nun tardaran a abrir ls bretones de ls anúncios, flores que anuncian que la Primavera stá para debrebe. Ne l miu huorto yá quantá que ls jarros abrírun, cun aquel eirotismo todo, talbeç para calcer ls nuossos uolhos, cumo patromaqueç a almiar tiempos anfulhinados.

Spreguiço-me, pongo ls guarda-chubas a secar, colgo ls benairos ne l filo, abro las jinelas, calço las alparagatas i, an menos de nada, la mie perra dá-se de cuonta que bamos a caminhar. Dá uas lhadradelas de alegrie i bai a buscar la bola para apuis fugir atrás deilha. L capote que trai bestido de pastora scocesa há-de hoije quedar seco i eilha cun menos peso anriba de l lhombo.

Que benga sol, digo you, para ber se las missagras quédan mais zanferrujadas, las jogas rúgen menos, ls múscalos stéian mais spurridos i la cabeça deixe de doler por bias de la cachaceira.

domingo, 20 de janeiro de 2013

Ambaída cun mies anzonas


 

 

Stan menos assustadas las árboles apuis que l aire se cansou de fungar. Ls paixaricos de tan anfrejurados nien aténtian cantar.

Adonde haberan drumido ls cuitados!?

Onte las fuorças de la natureza declarórun guerra.

Retrocien-se ls braços de las árboles, uas bezes a remolinar, outras, a parecer que se scapában.

L abacateiro sempre spigado pal cielo, onte só barimbaba i lhuitaba cun todas las sues fuorças para nun deixar cair ls abacates. Stá hoije cun sous uolhos lhagrimones por tamanha parba a sous pies.

Que die medonho qu´até miedo daba de salir de casa! Árboles a fazer talanqueiras nas rugas, baletas a mejar para fuora, ribeiros cun raiba de sues bordas apertadas, piedras, papeles, fuolhas.

Nun fui a ber l mar, i, tube pena. Que si me gusta l mar an fúria! Que malo starie mas que guapo, este mar de Sintra sempre tan ampertigado… Pensei nas gaibotas que nien para tierra s´abinturórun an die de temporal ne l mar. Por sfregantes eimaginei-las a séren lhebadas a bolar de zlhado, sien mastro nien fraguedo adonde çcansar. Siempre stan eiqui anriba na die de temporal, mas onte, nien seinha

L bidro cun auga a correr a cachon quaije nien me deixaba ber la lhuç de l die, tan andeble lhuç de candeia, dun sol que nien ls dientes arreganhou.

Birei-me pa la chama de l lhume. La casa staba calentica i pensei que l melhor era quedar a mirar pa la batailha de ls castelhanos, an beç de salir i puri apanhar cun ua galhada anriba de la cabeça.

Stá hoije mais sereno l die mas nó menos çarumbático, al menos eiqui nesta Sintra nubrineira. Ls castelhanos cuntinan la sue lhuita i you, cumo gato arranholado a la borralheira, a passar l tiempo cun cousas sien amportança, eimaginando l mar, l ribeiro de la Funtásia anfressurado cun l´ anchena, ls rius nos cerrados de l Turril cun l´auga que la presa le golsiou. Ua tarde de Deimingo, ambaída cun mies anzonas.

terça-feira, 30 de outubro de 2012

Que die stapurado!



Carai! Pensei qu´inda nun chubirie de nuite!
You lhougo te dixe que chubie. Staba un albardon mui grande an riba de l sol quando se çpuso!
Molhou-se-mos la leinha que deixemos acerca a la puorta de casa esta nuite. Agora hai que poner mais acendalhas, cerilhas i mais cerilhas porque l lhume hoije bai a tener que ser reforçado,mas custará mais a caldiar.
...
L Praino spertou ambernado. Un aire fuorte i friu lhebanta las einaugas a las árboles i las fuolhas ténen que se agarrar cun la fuorça que inda apedurórun nestes dies relhamposos, uas scápan-se sbolaciando, outras béilan l bira a buoltas, a buoltas até achar ua brigada.
Stá cargado l cielo cun un chapéu de nubre sola, die çarumbático, un friu chegado cun ua cisca que an qualquiera frincha s´anfunisga. Ls aranhones nos palheiros pratícan eiquelibrismo an sues aranheiras, las portaladas znocadas ábren-se de par an par i, nas casas de morar, ls chupones golséian fumo a parecéren fábricas.
Nas bóbidas uocas i adonde se fizo la carocha de boca i uolhos furados pa l die de las bruxas que habien sido deixadas cun la bela para encantar ninos, remolinou-le l aire andrento i nun seran capazes de spantar bruxa ningua.
Ye assi l Outonho: un dia a fazer sol i souturdie a arregar ls dientes, yá un porfeito Eimbierno.
La lheilha cunfrunhe-se a stalhos ne l lhume i la cozina als poucos apedura outro acunchego. Ye die de fazer cabras nas piernas, de star cun la lhuç acesa, de fazer torradas al lhume stribadas a la faca grande mesmo anriba de l chano, para apuis las untar cun un cachico de toucinho cozido sacado de la mosqueira cumo fui antiempos; manteiga ou doce de temato, nestes tempos.
Un die stapurado, cumo diç mie mai.

segunda-feira, 29 de outubro de 2012

Este sangre

Este sangre


Este sangre que cuorre nas benas de la mie tierra ne ls Outonhos nun se zbota. Hai burmeilhos i amarielhos barro an carbalhos i an cereijeiras, amarielhos d´ouro an choupos, berdes spargidos an manchas de nabales i coubales.


Miro pa las fuolhas abanadas pul aire friu que nun repente chegou i beio-le sprito de lhuita para se assiguráren a la teta materna, regísten i an pequeinhos mobimientos ansáian l bolo que ls há-de lhebar al chano para apuis an cama dóndia çcansáren ne l Eimbierno, acocando ls rocos que siempre médran adonde hai stierco de fuolhas.


Miro pal termo i ls uolhos scápan-se. Oubo ls suspiros de ls páixaros registentes bolando altos i an bandos para stáren mais longe de la gelada que yá abraçou la tierra dóndia, molhada i beisada por auga desiada i cun esses marmúrios, l miu sentido scapa-se atrás, ambuolto an cheiros de doce de temato i balancia que no pote férben.


Miro pa ls caiatos que gémen, zafiando l ásparo de las piedras, tal i qual cumo las fuolhas, a sigurá-se a la bida andeble, registindo a mais un cair de fuolha, mais fuortes que las fuolhas sbolaciantes; i hán-de registir a mais un Eimbierno cun la sprença de berbonta que le há-de nacer an mais ua Primabera. Trítan ls caiatos, tente nun caias a caminho de la missa, pedidos crentes de salbaçon de la alma, remisson i mea culpa de ls pecados. Miro pa ls caiatos i beio que trítan tal i qual you trito quando me deito sien un saco de auga caliente, caiatos aquestumados a tiempos anfernosos.


Miro pal mundo que me ben d´ andrento l cumputadori beio-lo bien mais negro, fumarento, sfamiado. Aténtio la fuorça i dou-me de counta que ls uossos stálhan menos i cun eilhes porparo la tierra para que cun las fabas l miu mundo seia mais farto.


Este sangre que cuorre nas benas de la mie tierra fai-me correr mais sangre nas mies benas, mais burmeilho d´ua eimoglobina biba, de tanto oucigénio bolar nas bochadas deste Praino.

domingo, 30 de setembro de 2012

Screbir cumo quien reza


 Gostava tanto de te poder screbir. Screbir-te cumo quien cunta ua cuonta, lei ua prainada ne l peito, reza ua ladainha ne l sentido.
Si, ye isso mesmo! Quiero screbir cumo quien reza ua ladainha daqueilhas que ambos a dous ajudemos a fazer, you cun passos pequerricos cumo se fura l atrelado de ls mais bielhos, eilhes cun la ruoda a modo de pierna grande, you a dar trés be...
zes mais passos por bias de l baláncio pequeinho de la mie ruoda.

Lhembra-se-me subretodo dua, quando ls panes éran caras a Zenízio. Cumo se m´habie de squecir essa ladainha de rezas cumo rosairo de peniténcias!? L cura delantre iba mandando rezar, l pobo respundie rezando; l cura paraba delantre de ls panes i, metendo l spargidor ne l baldico de l´auga benta, fazie l géstio de la botar pa las tierras, para que ls panes nun fússen atacados por bechezas ó ferruge, para que l marfolho medrasse i amparasse las canhas para que nun se tumbássen cun qualquiera airaçada ou auga atrunada.
L pobo paraba i miraba la trigueira i, cadun rezaba inda cun mais deboçon quando birado pa las que tebíssen nacido de l sou sudor. You fugie l tiempo todo, a salticos i cun passos curticos que nien perdal i só çcansaba quando l cura metie l spargidor de l´auga i l pobo rezaba.
Era tiempo de merujas, daqueilas mesmo berdes antes de séren cantadas pul cuco. Que si you gustaba de merujas! Algo mais fuorte que las rezas de l cura me chamou. Era aquel berde ameroso…
Dua trigueira, de l lhado de riba de l caminho salie un suco d´auga clara. Atrabessaba l caminho i spargie-se na baleta de baixo fazendo ne l chano ua colcha de berde assetinado, tecida an telar, ua tentaçon para ls mius uolhos, puxados pul pecado de la gula. Parei i quedei que nien un speque. Quando me dei de cuonta, la cantilena yá iba mais adelantre. Mie mai habie-se quedado por bias de nun anquemodar la reza cun l bózio.
Áh garota!, que starás tu a fazer??
Dei um poulo subre mi mesma cun l cagaço. Ua pierna antrecruzou-se cun la outra i you spandeirei-me para drento de chafurgo de merujas. Molhada, segui la reza, meio a tritar mas sien querer dar parte fraca, cun uas lambadas de mie mai para que outra beç nun séia çtraída, l aire a baté-me na cara, aquel aire a anunciar la Semana Santa subre ls mius benairos molhados, a arrepassar até la mie piel.

La reza seguiu por outro caminho i you tamien iba meio rezando.
Rezaba nó pulas senaras, nó pul bestido cun manchas, nó por peniténcia, nó pu las lambadas. Rezaba chena de miedo de quedar cun febre. Rezaba i tritaba para nun quedar cun las gorjas anflamadas que m´ampedíssen de ir al baile de l die de Páscoa, adonde todo mundo beilarie, tamien you, dous palmos i meio de gente, agarrada a outras eiguales.
Era assi que you gustaba de te screbir, neste anroseirar de palabras cumo que a rezar i fazer medrar l sustento de quien nun ten outro sustento. Screbir-te sien me quedar tiempo para mirar las manos, ls dedos angaramonados pul friu i pul rematismo, sien sentir ls delores de ls tendones que la scrita me fizo, ua scrita frie de númaros anriba dun quadro de piedra, ua scrita delorida feita cun la caneta Bic, cun fuorça, para que la matriç de ls pontos quedasse bien furada i la duplicaçon salisse na perfeiçon.

Arquivo do blogue