Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

sexta-feira, 5 de abril de 2013

Bózios mudos

Á pobo
Que si te querie screbir a berde!
De coraçon abierto lo fazirie…

Cumo te dezirei que stá todo bien
S´ hai stómados colados
Se ls colchones adonde giente
Cada beç mais giente se deita
Son casa de ruga feita
Telhada pul cielo
I nien sequiera
L cielo ye caliente?!

Adonde mos lhebaran ls diuses
De Oulimpos an desorde!?

Á pobo
Quien sós tu pobo
Nesta Ouropa an giral!??

Sós scrabo i cháman-te lhibre
Sós lhibre de manos atadas
Fridas i amordaçadas
Pula ditadura de l capital..

Á pobo an scrabidon
Tenes la ruga por algemas
La serbidon por capa
L zamprego por pan…

Á miu paíç!
Se l Poeta acá stebisse
De l tou mar talbeç dezisse
Ser de lhágrimas i podridon.

quinta-feira, 21 de março de 2013

Nas alas dun suonho


 



Pedi al aire
que me lhebasse ne l pelo
an biaige sien çtino.

L aire oubiu l miu pedido
i lhebou-me an biaige;
pormeiro an bolo dagudo,
apuis an sustenido.

De l mar recebi l´araige,
de l sol recebi la calor;
mirei la lhuna serena
i sous galatones ouserbei;
pasmei-me ne l relhampar dua streilha
i a un cometa m´assigurei.

El eizagerou ne l bolo
i, de tanta mecha, mariei.

Cun un bózio de zaspero,
amplorei al aire por duolo,
que antrançasse l pelo,
me prendisse
i me punisse ne l suolo.

 Prendiu-me cun las sues tranças,
cumo an braço de guindaste
i an biaige stuntiante,
na tierra fizo bolo rasante.

Dun assopro abriu la jinela
de ls mius uolhos i de l quarto,
dezindo,
la tue biaije acabeste,
quedas eiqui i you scápo-me.

Cerrei la jinela al aire
i las mies jinelas tamien,
ampecei outra biaige,
ne l suonho que la bida susten.


terça-feira, 19 de março de 2013

Pai







Pai!

 
 Tantas cuontas por cuntar,
 tantas palabras por ambersar, 
 tantos poemas por nacer, 
 tantos fruitos por colher... 

Boleste d´ua cuonta a meio cuntar,
 daqueilhas que tu bibiste,
de muitas que nun screbiste 
i que nun sei acabar

 

(Em português)


Pai!

Tantas histórias por contar,
tantas palavras por rimar,
tantos poemas por nascer,
tantos frutos por colher... 
 
Voaste duma história a meio contar,
daquelas que tu viveste,
de muitas que não escreveste
e que não sei acabar.

sábado, 23 de fevereiro de 2013

Todo sós





I,
quando deiqui ouserbo ls cabeços
a amostrar nas curbas femeninas
ls sous quelores i çfrénças
i ls hourizontes a parecer mar ampruado,
guardo nas meninas l ancanto,
de nesse bércio haber naçido.  

Guardo na piel ls oulores,
 la calor i l friu,
na boca sustengo l gusto a mosto,
ne l mirar l´amerosura de l tou berde,
bestido de mofo a medrar flores
nas piedras a nacer.
 
Cerro las  manos
 i neilhas meto las lhembráncias,
 daquilho que de mi faziste,
doces, amargosas,
dóndias, ásparas… 

Todo!
Todo sós i todo fuste.
Suco, alqueire i palha adonde drumi,
cerrado adonde chorei i ri,
trilho adonde la piel se me queimou,
einfierno que las antranhas me gilou,
pan duro i dóndio qu´l diabo amassou,
flores nun ramalhete que de ti abrolhou

Acuolhe-me


 

 

Acuolhe-me.
Deixa-me antrar!
Abre-me las puortas
Da tue alma
Para que you puoda çcansar.

Estou tão andeble
Deste caminar!

Alhá...
Deita l miu cuorpo
An lhençoles de seda
Cun auga fresca
Lhaba-me las fuontes
Salgadas, de l miu chorar.

Arrolha-me...
Cunta-me stórias
Las que nunca me cunteste
Ampresta-me magie
Doçura de la tue alma
Perciso de çcansar.

segunda-feira, 28 de janeiro de 2013

Tornou l sol




Tornou l sol, nesta manhana de fin de Janeiro, apuis dun més d´auga i nubrineiros. La casa ten un cierto oulor a mofo, anque l´auga ne l zumificador naça que nien an naciente, ampenhado an la chupar toda. Ye l précio que hai que pagar por se bibir nas bordas de Sintra, aqueilha guapura natural que l aire quijo capar, arrincando árboles cun cientos d´anhos, sien duolo nien piadade.

Ábren-se las bidraças, até que einfin, sien miedo que ua borrascada entre pulas jinelas. Ls bielhos tórnan als sentalhos de las pracetas i jardins, cumo lhagartos, a piçcanar ls uolhoss, yá zaquestumados de la lhuç de l sol. Janeiro geladeiro stá a chamar por Febreiro namoradeiro i assi, nun tardaran a abrir ls bretones de ls anúncios, flores que anuncian que la Primavera stá para debrebe. Ne l miu huorto yá quantá que ls jarros abrírun, cun aquel eirotismo todo, talbeç para calcer ls nuossos uolhos, cumo patromaqueç a almiar tiempos anfulhinados.

Spreguiço-me, pongo ls guarda-chubas a secar, colgo ls benairos ne l filo, abro las jinelas, calço las alparagatas i, an menos de nada, la mie perra dá-se de cuonta que bamos a caminhar. Dá uas lhadradelas de alegrie i bai a buscar la bola para apuis fugir atrás deilha. L capote que trai bestido de pastora scocesa há-de hoije quedar seco i eilha cun menos peso anriba de l lhombo.

Que benga sol, digo you, para ber se las missagras quédan mais zanferrujadas, las jogas rúgen menos, ls múscalos stéian mais spurridos i la cabeça deixe de doler por bias de la cachaceira.

domingo, 20 de janeiro de 2013

Ambaída cun mies anzonas


 

 

Stan menos assustadas las árboles apuis que l aire se cansou de fungar. Ls paixaricos de tan anfrejurados nien aténtian cantar.

Adonde haberan drumido ls cuitados!?

Onte las fuorças de la natureza declarórun guerra.

Retrocien-se ls braços de las árboles, uas bezes a remolinar, outras, a parecer que se scapában.

L abacateiro sempre spigado pal cielo, onte só barimbaba i lhuitaba cun todas las sues fuorças para nun deixar cair ls abacates. Stá hoije cun sous uolhos lhagrimones por tamanha parba a sous pies.

Que die medonho qu´até miedo daba de salir de casa! Árboles a fazer talanqueiras nas rugas, baletas a mejar para fuora, ribeiros cun raiba de sues bordas apertadas, piedras, papeles, fuolhas.

Nun fui a ber l mar, i, tube pena. Que si me gusta l mar an fúria! Que malo starie mas que guapo, este mar de Sintra sempre tan ampertigado… Pensei nas gaibotas que nien para tierra s´abinturórun an die de temporal ne l mar. Por sfregantes eimaginei-las a séren lhebadas a bolar de zlhado, sien mastro nien fraguedo adonde çcansar. Siempre stan eiqui anriba na die de temporal, mas onte, nien seinha

L bidro cun auga a correr a cachon quaije nien me deixaba ber la lhuç de l die, tan andeble lhuç de candeia, dun sol que nien ls dientes arreganhou.

Birei-me pa la chama de l lhume. La casa staba calentica i pensei que l melhor era quedar a mirar pa la batailha de ls castelhanos, an beç de salir i puri apanhar cun ua galhada anriba de la cabeça.

Stá hoije mais sereno l die mas nó menos çarumbático, al menos eiqui nesta Sintra nubrineira. Ls castelhanos cuntinan la sue lhuita i you, cumo gato arranholado a la borralheira, a passar l tiempo cun cousas sien amportança, eimaginando l mar, l ribeiro de la Funtásia anfressurado cun l´ anchena, ls rius nos cerrados de l Turril cun l´auga que la presa le golsiou. Ua tarde de Deimingo, ambaída cun mies anzonas.

Arquivo do blogue