Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

domingo, 18 de agosto de 2013

Cunta-me stórias

Screbi cantarolando la música de la cantiga de Rui Veloso, Cunta-me Stórias. Quando la oubo you sola, essa melodie fai-me correr las lhágrimas cara abaixo.
Oubi-la onte no cuncerto an Miranda i hoije spertei i andube toda la manhana cantarolando la música. Apuis dou nisto.










You querie bolar
Cielos sien çtino
I anfilar las nubres an colares
I apuis fugir
Atrás de sartigalhos
Seguindo sous bolos i saltares

You querie nadar


Cumo nada un barco
Ir al mar afuora sien parar
Meté-me bien fondo
Por antre ls corales
Para cun eilhes me quelorar.

Tomara de fazer cumo la checharra
Cantar para spantar esta calor
Screbir cumo quien yá nun ten manhana
Sentir que l mundo bai para melhor

Cunta-me stórias
Al miu oubido
Las que nun oubi quando era nina
Tu que sabes tanta
Perdas i bitórias
Todo oubirei sien pantomina

Mira para mi
Para este zerto
Que an mi medrou sien piadade
Sécan-se-me las risas
Grieta-se-me l´ alma
An çfrace até culpo l´eidade

You querie mirar palas trigueiras
Tirar d´eilhas todo l murron
A mano spipar fuortes garanheiras
Ajuntar las spigas todas nun munton

Tomara you ser

Cumo ua paixarina
Para séren flores ls mius bestidos
Cargar-me de puolos

Cumo las abeilhas
Dar betas de miel als zbalidos.

Sei bien que nun ye
Más que delareio
L cuorpo stá pesado i nó capaç
I ls pies , cuitados,
Yá dan tropeçones
I las piernas quédan para trás.

 

Cunta-me stórias!...

segunda-feira, 12 de agosto de 2013

Amo-te


Que quieres que te diga mais, miu amor

Quando l sfregante solo me pide siléncio!?

 

Amo-te de tanta maneira

i de todas te sinto acerca;

uas bezes a scaldar de lhume aceso,

Outras a tembrar de falta de te tener.

 

Amo-te quando  te penso,

te beio stando loinge,

te deseio acerca,

sentindo que sós l eisemplo de perfeiçon

cumo quien ama só an ouserbaçon.

 

Amo-te sien nada te dezir,

apenas sentindo-te ls siléncios,

sien curaige de te topar,

angulhindo  beisos i  deseios.

 

Amo-te quando a mi t´abres

i por ti entro,

sfrego ls mius pies na piel que me stendes,

tapete ameroso ou ásparo que me recunforta

i m´acalma la gana que tenie de te tener.

 

Perdo-me de paixon quando por tou termo m´afouto,

zasperada me sgadunho a saber de carreirones d´antiempos,

me caio an talanqueiras de silbas,

me pico an pismouros, me speto an piornos,

 i, anque me assústen ls eizercitos

que abánçan acontra ti,

cabalhos bien quemidos,

cabalaria que toda la ceçon i auga bében,

 eizércitos a medrar a cada anho que passa,

a chegar mais acerca a las tues einaugas,

i tu,

 meio atafanhada a ficar-te,

a tener que te ficar,

 por nun teneres de l tou lhado de la guerra

 un general Wellington

cun un eizercito de çadones, i de machadas…

Anque todo isso, miu amor,

you bou seguindo para te poder sentir

i abraçada als tous siléncios,

 drumir...

 

Amo-te…

sábado, 3 de agosto de 2013

L gusto de las cousas


 Abrólhan ls suonhos drento de l´peito, uas bezes tan singulares que bundarie sentir l frescor de l´ourbalheira, l cheiro a tierra molhada nas batatas regadas a la tardechica bien pouco antes de l sol ansonhado sfregar ls uolhos i se scapar atrás de ls cabeços de Çarapicos.

  An todos ls lhados hai cousas tan pequerricas i que sinto tamanhas que, al oursebá-las me fázen sustener l resfolgo. Stou loinge de l miu Praino, nun lhugar adonde l oulor a tierra molhada me ben de la grama que reguei apuis l çponer de la bola burmeilha que se scundiu por trás de l mar, cun la Sierra Monchique a spreitar la derradeira lhuç.

An qualquiera sítio las cousas simples m´énchen l´alma: ua checharra que onte cuntinaba a checherrar yá al strelhumbre, cun la calor a afrontá-la salida de l fierro de la grade de la jinela , que bi bien d´acerca i ouserbei i que, alrobés de l que m´habien dezido, nun son las alas a bibrar que fázen ls sonidos, mas le ben bien mais d´andrento, cumo modo de scamugir todo aquel lhume que l´ antrou de die, fogo que nun ye capaç de botar para fuora sien boziar.
Tube- la na mano, ye bien mais grande que you eimaginaba, ten talbeç la grandura dun grilho. Cuntinou a checherrar na mie mano, mesmo quando le puse ls mius dedos anriba de las alas. Apuis deixei-la bolar i alhá se scapou, campante, para un galho de la laranjeira.
Tengo eideia que ne l Praino nun son tan corpolentas, nunca las tube assi na mano mas ye l´que penso. Parecendo que nó, nun son ls bichos eiguales an todos ls lhugares, a abaluar pulas Pastoricas que, bibindo alhá nun capulhico, bendo-se la lhuzica quando a la puorta s´assóman, an tierras de sul, bólan. La lhuç, an beç de almiar ls passos de caminates a la borda de ls caminos, acende i apaga, cumo se fúren sinales a rigular quien debe passar an pormeiro.

  Un bando de pardales pousa, a fazer un ramalhete, na fronça de la bugambílhia znuda de flores. Por baixo, ua cama burmeilha ancarrapita-se até l telhado i cubre ua parte de la parede birada a poente, un modo d´ anfeitar i refrescar esta tierra adonde nunca se bei ourbalheira a la pormanhanica, anfeite que me parece ser l mais straordinário destas tierras de casas brancas cun arcos i rebicoques deixados por mouros até nun séren scamugidos an tierras de Silbes.
Barimba la fronça yá cansada, ls pardales póulan i bríncan uns cun ls outros, cumo se inda fura tiempo de namoro. Apuis scápan-se i bán-se a meter ne l meio de la alfarrobeira.

  La cinza de l cigarro déixa-se cair eilha sola, puis nun hai tiempo de golfiadas, aqueilhas que tan bien sáben quando se sal de la auga de l mar, mas tamien dun chafurgo de picina, cunsume-se l bício cun l bício d´oursebar cousas pequeinhas.

  Nun me chega inda l oulor a huorta regada, ye cousa que porqui nun beio, nestas tierras an que las gientes morrerien de fome se nun tubíssen mar i sol l anho anteiro. Nun me chega senó an suonhos...
Deixou-se cair la nuite, la lhuna spreita i debrebe chube a fazer cumpanha a las streilhas. Són sempre ls cielos mais guapos quando nun stamos na cidade. Podemos bé-los por anteiro, an beç de la nesga ancaixada antre gigantes de cimento, adonde la sue lhuç ye andeble i mos duol l cachaço de tanto mirar parriba.

Ls ranucalhos que a la nuite oubo, sonidos benidos nien sei dadonde, ne l meio de las casas brancas, cántan mais debagarosos eiqui, talbeç por tamien eilhes acháren que nun bal la pena correr muito nesta tierra de sol i mar que todo dan. Refréscan-se nó an lhagona cun auga de chúbia mas, alrobés, an algun charco artefecial que alguien custruiu para matar soudades de nuites mais frescas d´ourbalheira.

 Outro die nace. Outro die se bai…
Cumo ls suonhos!…

terça-feira, 2 de julho de 2013

Olá Sílvia!!!

Olá Silvia, aí no Brasil!


Estive a falar com a minha mãe sobre a sua avó, Tiquina, de Malhadas. Ela conheceu-a muito bem.
Muitas histórias eu lhe ouvi contar da Quina, uma mulher desembaraçada e desempoeirada para a época, filha do veterinário Mendes Pereira.
Gostaria imenso que me fizesse chegar um exemplar desse livro que será de memórias de todos nós também, reais, gravadas subconsciente.

Qualquer coisa que necessite e eu saiba, estou à inteira disposição.

Um abraço,


Adelaide

terça-feira, 11 de junho de 2013

Hán-de çcansar ls caiatos…


 

Stá çarumbático l die. L sol scundiu-se por trás dun cielo scuro por eigual. Nien un castelhico, nien lhana carbenada se biaija pul cielo. Se fura tiempo deilha poderie-se dezir que hai seinha de niebe ne l cielo. De la maneira cumo l tiempo ten benido astanho, sei you alhá, se las cereijas burmelhicas que se cólgan de las mies cereijeiras nun drumiran nua cama branca!

 La Primabera ten sido frie i l Berano por alhá camina. La yerba nas cortinas medrou arriba de las jinelas, muito mais que medrou ne ls cerrados, dízen.

Sintada na mie baranda, nada mais beio que bena spigada que, de tanto haber medrado, amarfanhou la grama de l jardin.

Dízen ls de l Tiempo que  só teneremos berdadeiro Berano an Setembre i Outubre. Até alhá, las jaquetas i las camisolas cuntínan a sacudir las polielhas enquanto i nó, ls xambres de seda spéran ne ls guarda roupas por melhores dies.

Anda todo d´alrobés, dízen porqui dalguns; son ruodas de tiempo, dízen ls mais bielhos.

Ls freijoneiros, agarradicos a la tierra, trítan. Ls tematos stan tan anfriurados que parece que nunca hán-de zamperrunhar. Las batateiras ancoméçan agora a anguichar las fuolhas maribundas, queimadas pula última gilada. Las cereijeiras l mais deilhas nun ténen cereijas, nó porque séian machorras, mas porque la friaige l tulhiu ls pinzones.

Eiqui an San Lhourenço, talbeç por bias de l Citote que eiqui stubo eiregido, aquel que agora stá a la puorta de la scola deitado,  tamanha fuorça eirótica que eiqui morou zde tiempos antigos a la punta de riba de nuossa cortina, ou, talbeç pula calor que sobrou de ls lhumes de l´aldé Speciosa que eiqui tenerá sido antes de l ataque de las formigas a todo quanto era comestible nas casas, ou que seia pula brigada que ls freixos de ls cerrados fázen, anque al loinge,…stan las cereijeiras cargadicas de cereijas. Uas burmeilhas a spera de calor que le traga melaço; outras inda pequerricas, cumprindo l tiempo de medrari que apuis seran de quelor de ouro.

Hoije, die de Camões, bai-se a fazer l ajuntouro de Ls bielhos ne l Naso. La cabanha yá stá alhá bai para ua sumana. Estas cousas lhíeban tiempo a ourganizar, para mais para muita giente. Bai a ser un die de fiesta para bielhos i para quien dou l nome, anque inda seia mais nuobo. Muito caiato quedará a çcansar a la borda de la cadeira, porque, quando la música ampece a chamar pal baile, há-de haber muita pierna que se squece de l tulhimiento i de ls delores.
Quien an nuobo beilou bien, an bielho sue albelidade ten...
 
10/06/2013
 
 

sexta-feira, 5 de abril de 2013

Bózios mudos

Á pobo
Que si te querie screbir a berde!
De coraçon abierto lo fazirie…

Cumo te dezirei que stá todo bien
S´ hai stómados colados
Se ls colchones adonde giente
Cada beç mais giente se deita
Son casa de ruga feita
Telhada pul cielo
I nien sequiera
L cielo ye caliente?!

Adonde mos lhebaran ls diuses
De Oulimpos an desorde!?

Á pobo
Quien sós tu pobo
Nesta Ouropa an giral!??

Sós scrabo i cháman-te lhibre
Sós lhibre de manos atadas
Fridas i amordaçadas
Pula ditadura de l capital..

Á pobo an scrabidon
Tenes la ruga por algemas
La serbidon por capa
L zamprego por pan…

Á miu paíç!
Se l Poeta acá stebisse
De l tou mar talbeç dezisse
Ser de lhágrimas i podridon.

quinta-feira, 21 de março de 2013

Nas alas dun suonho


 



Pedi al aire
que me lhebasse ne l pelo
an biaige sien çtino.

L aire oubiu l miu pedido
i lhebou-me an biaige;
pormeiro an bolo dagudo,
apuis an sustenido.

De l mar recebi l´araige,
de l sol recebi la calor;
mirei la lhuna serena
i sous galatones ouserbei;
pasmei-me ne l relhampar dua streilha
i a un cometa m´assigurei.

El eizagerou ne l bolo
i, de tanta mecha, mariei.

Cun un bózio de zaspero,
amplorei al aire por duolo,
que antrançasse l pelo,
me prendisse
i me punisse ne l suolo.

 Prendiu-me cun las sues tranças,
cumo an braço de guindaste
i an biaige stuntiante,
na tierra fizo bolo rasante.

Dun assopro abriu la jinela
de ls mius uolhos i de l quarto,
dezindo,
la tue biaije acabeste,
quedas eiqui i you scápo-me.

Cerrei la jinela al aire
i las mies jinelas tamien,
ampecei outra biaige,
ne l suonho que la bida susten.


Arquivo do blogue