Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
quarta-feira, 2 de outubro de 2013
Á piernas, para que bos quiero!
Prénden-se-me ls bersos agarrados als dedos i nun
chúben cul aire. Prénden-se las piernas agarradas als dies i nun chúben al
campanairo.
Se you tubisse çprendimiento i nun gustasse d'ousar aneles,
rifaba ls dedos nua daqueilhas rifas d'anstituçones de solidariadade an que se lhieban todos ls
aternates que nun cáben ne ls almairos de las lhembráncias. Ls mofosos de ls
mius dedos, ancluindo l'andicador que nanhue falta me faç que mie maizica
lhougo de pequerrica me dixo que ye feio apuntar. Até l mais
pequerrico iba, qu'agora hai cotonetes
para lhimpar la cera al oubido. Mas assi
i todo, anda por ende muita giente culs oubidos antupidos...
Se you tubisse piernas, iba deiqui a Guimarães buscar outras mais lebes, feitas
de las sobras de la madeira de ls cabos de las facas, ó de ls cuornos que
tamien hai facas de cabo de corno, sin oufensa para naide, si, porque las
minhas facas ó antes las minhas piernas nun son facas que córten an senara
alhena.
Pus ye, yá me baralhei
cun facas i baldrocas,
cun estas i muitas outras,
yá me fazírun çquecer,
l que me truixo eiqui...
Ls bersos para chubir al campanairo ó las piernas para chubir
cul aire? Ó serie ambéç, ls bersos para botar a l´aire i las piernas para
chubirr al campanairo?
Será que l znorte yá chegou a las piernas i als bersos?
Ah, pus fui!...
Las letras que serbirien para fazer ls bersos, comírun-las
nas dues puntas até chegar a la miolha? Nien un! Fúrun parar todos al
ourçamiento de l libro i de l libro, nien ua fuolha!
Las piernas agarrórun-se al canastro de l cuorpo i dezírun:
Á, piernas para que bos quiero! Bamo-mos a scapar deiqui!...
Cul qu'andan a tirar biramos cabos para facas!...
Arre que ye demás! Nun hai maneira de metéren la faca ne l
testo grande para deixáren ls pobres bersos an paç!
Stou cada beç mais ambaralhada!...
Bou a tornar al
ampeço porque, lembrou-se-me agora, l que you querie era chubir al campanairo a
tocar las campanas a fuogo qu'esta merda stá a queimá-me ls bersos...
Ó seran las piernas que stan a arder?
Porquei la palabra
merda me queda sublenhada ne l testo, quando la scribo?
Yá sei,... l sublenhado reforça l'eidé...
terça-feira, 24 de setembro de 2013
Anquanto sós!...
Canta l amor
Inda que las cuordas apérten
ls sonidos de la guitarra
i ls bientos apressiados pássen
sien lhebar l tou cantar.
Hai tanto beijo spalhado
pul chano an desalinho,
hai abraços amuntonados
an antebraços, perdidos,
tantos mirares que se pérden
por mirares nun merecidos,
tanto doce, tanto miel
an bidros que stán partidos.
Canta l amor
inda que na guitarra
yá haba cuordas partidas
i la tue boç se bote ne l abismo,
sien rede, cantando solica.
Hai tantas bozes que se cálham
porque nun ansaiórun l canto,
tantos poemas se squécen
por le zbotar la quelor,
tanta letra i palabra
çquecidas an rugas mudas,
tanto siléncio que mata,
l ampeço, al rebentar.
Canta l amor
antes que a la fuonte
se le seque la naciente,
hai tanta auga que mana,
que cuorre a priessa i nun cria
l que deberie de criar.
Hai tanta auga que rasga
an beç de la tierra regar,
hai tanto fruto arramado
por nun saber apreciar.
Canta l amor, anquanto sós!...
I la fuonte!
Muorro-me als poucos
an cada fuonte
que a pouco i pouco agoniza,
an cada rana a scabar
a saber de drumida,
an cada sapo de piel sgretada
a saber de l´amerusura perdida.
Muorro-me als poucos
quando por ti passo, freixo,
cun secura,
estendendo las raízes a la tierra an chamas
i ardendo por drento
antes que seia tiempo
de las fuolhas fazéren çpedidas.
Ardo an chamas i muorro-me als poucos,
ah!, se me muorro i
que si me duol
este morrer
debagaroso!…
Hai un reçumar lebe ne ls mius uolhos
que por falta de sal nun chega a lhágrima
i nun chega a auga
por le faltar ousadie.
Hai un morrer
debagaroso ne l beiral
adonde l nial chora
la ida de l´andorina.
Muorro als poucos neste tiempo
an que las promessas nun m´alborótan,
por çcrédito!
Muorro-me als poucos quando beio
l barranco que para
mi abrírun,
mas juro, nun deixarei
que me máten por anteiro!…
Cumo l freixo, la rana, l sapo, l nial!
I la fuonte!...
quinta-feira, 5 de setembro de 2013
Deste altico dadonde spreito
Pequeinhos truonos spertórun l die i, ls relhistros, inda loinge, íban dando lhuç al sol ambergonhado. L´auga ampeçou a deixá-se cair dun cielo cargado de polagueira que de tan seco me fazie sangrar las narizes. Stá agora un cibico mais ameroso.
Pensei que serie ua daqueilhas atrunadas que eiqui an San lhourenço, neste altico çcampado, mais parécen la fin de l mundo. Quedou-se por aquilho mesmo, l´auga i ls relhistros, ampuxados por un sol que se spreguiçou nun spertar sien miedos. Puode ser qu´inda benga para stragar la fiesta de l Naso mas tamien para porparar la tierra pals nabales que, de tan seca star, nun hai labrador que s´abinture a botá-la na tierra para gusto de ls pardales.
L termo ye un eimfierno, ls mananciales yá ban dando las últimas de muorte, las cereijeiras stan cun las oureilhas tan caídas que parece que nunca mais seran capazes de fabricar antuolhos....
Alhá abaixo na aldé, ua pita canta apuis que botou l mundo branco para fuora, nun sei se de cuntenta por tal façanha, se de delor ne l ubeiro por tan grande ser aquel mundo. Al mais, todo stá silencioso. Só la campana se scuita a cada meia hora, cansada i anfeliç por tener que cantar sien un carino de manos halbelidosas, quemendada por ua máquina sien duolo nien piadade. Yá bai mala de la gorja, eilha que tan bien cantaba nos toques de trindades. A abaluar pul sonido, nun há-de tardar a tener la barriga cobrada, por bias daquel badalho le bater bezes sien cuonta a cada die, dies seguidos, meses i anhos, no mesmo múscalo de l bronze que, por duro que séia, nun hai modo de aguantar tamanho massacre.
Ls galhos de las árboles abánan ampuxadas por un airico, para un lhado i paloutro, cumo stando a acenhar al cielo que le mande mais auga.
Nun ben l aire de Zenízio i, se nun se birar, nun haberá nubre que mos traga chúbia.
quinta-feira, 22 de agosto de 2013
Piedras suoltas
Scapa-se-me la bida
por antre ls ganhuolos
que nos dedos me bán nacendo;
Témbran-me las piernas
a jogar de morada.
por antre ls ganhuolos
que nos dedos me bán nacendo;
cúndien-se-me
ls dies
an cumenéncias
que nun m´énchen l muolo.
Camino
que nun m´énchen l muolo.
Camino
remissacos
acontra remissacos;
resfolgo aire
resfolgo aire
i nun oucigeno la senara;
canso ls dedos
canso ls dedos
i fago sbarruolhos.
Sobra-me la gana,
falta-me l´ oudácia;
sobra-me la raiba,
falta-me la curaige.
Sobra-me la gana,
falta-me l´ oudácia;
sobra-me la raiba,
falta-me la curaige.
Témbran-me las piernas
a jogar de morada.
Subre la prenheç de la lhuna
Deita-se la nuite subre l xaragon caliente que l sol le deixou. Naçe la lhuna, chena, dourada, i, al modo que bai chubindo no cielo se fai más miruolha i me spreita pal quarto, pula jinela que deixei abierta para que l fresco de la nuite le entre.
Las streilhas son esta nuite punticos feitos cun lhapç fino.
Más cargadas stan las lhuzes de l´ aldé eiqui acerquita.
Yá nun s´ouben ls perros agora que stan stiraçados a la puorta, a pistanhar de suonho, abrindo i cerrando ls uolhos cunsante las pessonas fálan más ou menos alto, a abrir más bezes que quieren, puis que eiqui la giente, la mais deilha, fala boziando.
Las bobideiras stan de fuolha guicha a aperdurar fuorça para aguantar la calor que le benirá manhana. L spantalho, a fazer que arrinca yerba, drobado subre sou bentre cheno de yerba seca, deixa que ua manga de la camisa balanceie, puis que assi parece mais rial para cumprir l sou deber de spantar la raposica sfamiada i chena de sede.
L aire chega cun un oulor fuorte a fogo i, cun la nuite, inda ls touçones de la Malhada i de la Moura me parécen más medonhos, ambasores quaije a chegar a las casas.
Eiqui no altico, an San Lhourenço, no cerradico de scadal que la yerba fizo delantre de la baranda birada pals touçones, scribo a la lhuç de la lhuna, calhada, sola, oubindo ls grilhos que agora son ls amos de la nuite, sobreponendo-se a qualquiera ranucalho que anteime an botar las narizes fuora de l poço.
Ben-me un sonido baixo de la sala atrabeç de sues puortas anchas i abiertas. A las bezes calha-se porque l CD s´acaba sien que me deia de cuonta, outras bezes lhebanto-me i mudo-lo. La música clássica ajuda-me a cumponer esta nuite que yá só eilha ye magnífica.
Guardan-me respeito ls cínfanos esta nuite, talbeç por bias de l airico que me arrodeia ou, quien sabe, por de mi tenéren pena, por se dáren de cuonta que nas mies cuostas znudas stan seinhas de picadas d´atabanos, de quando, esta manhana bien cedo, mos aperponimos, Ilda i you, a ua caminada a Cruç Canto, i, sendo mais acerca de l que manginábamos acabemos por chegar a la ribeira i apuis ribeira abaixo até l Molino de la Senhora. Fui al benir para casa, cun l rechino de l sol que ls atabanos me atacórun, me zgraciórun cun sues picadas porriba de la camisa. Ilda sien ningua mordida, daba-me lambadas nas cuostas, para ls matar.
Stou agora eiqui, neste centro de l miu pequeinho mundo, nun assomadeiro que me lhieba para tierras de Bergáncia, dadonde abisto custelhaçones terrestres d´alguas aldés, cun las cuostas znudas para refrescar las bolardas que me quedórun daqueilha batalha cun ls atabanos. De l outro lhado, noutra baranda, birie la Sanábria, mas a la nuite gusta-me mais esta, porque deiqui beio toda l´aldé.
La lhuna mira para mi i you par´eilha para aporbeitar la sue maior prenheç. Talbeç nun steia neste assomadeiro na sue prenheç de Setembre, ou stando, nun será yá tan dourado l sou pelo, puis ye esta, la lhuna chena d´Agosto, la que me parece más guapa.
Ls botones de l cumputador sónan, la música sona, i, ls grilhos, por todo quanto ye sítio, mángan an fuorça de sonidos…
Las streilhas son esta nuite punticos feitos cun lhapç fino.
Más cargadas stan las lhuzes de l´ aldé eiqui acerquita.
Yá nun s´ouben ls perros agora que stan stiraçados a la puorta, a pistanhar de suonho, abrindo i cerrando ls uolhos cunsante las pessonas fálan más ou menos alto, a abrir más bezes que quieren, puis que eiqui la giente, la mais deilha, fala boziando.
Las bobideiras stan de fuolha guicha a aperdurar fuorça para aguantar la calor que le benirá manhana. L spantalho, a fazer que arrinca yerba, drobado subre sou bentre cheno de yerba seca, deixa que ua manga de la camisa balanceie, puis que assi parece mais rial para cumprir l sou deber de spantar la raposica sfamiada i chena de sede.
L aire chega cun un oulor fuorte a fogo i, cun la nuite, inda ls touçones de la Malhada i de la Moura me parécen más medonhos, ambasores quaije a chegar a las casas.
Eiqui no altico, an San Lhourenço, no cerradico de scadal que la yerba fizo delantre de la baranda birada pals touçones, scribo a la lhuç de la lhuna, calhada, sola, oubindo ls grilhos que agora son ls amos de la nuite, sobreponendo-se a qualquiera ranucalho que anteime an botar las narizes fuora de l poço.
Ben-me un sonido baixo de la sala atrabeç de sues puortas anchas i abiertas. A las bezes calha-se porque l CD s´acaba sien que me deia de cuonta, outras bezes lhebanto-me i mudo-lo. La música clássica ajuda-me a cumponer esta nuite que yá só eilha ye magnífica.
Guardan-me respeito ls cínfanos esta nuite, talbeç por bias de l airico que me arrodeia ou, quien sabe, por de mi tenéren pena, por se dáren de cuonta que nas mies cuostas znudas stan seinhas de picadas d´atabanos, de quando, esta manhana bien cedo, mos aperponimos, Ilda i you, a ua caminada a Cruç Canto, i, sendo mais acerca de l que manginábamos acabemos por chegar a la ribeira i apuis ribeira abaixo até l Molino de la Senhora. Fui al benir para casa, cun l rechino de l sol que ls atabanos me atacórun, me zgraciórun cun sues picadas porriba de la camisa. Ilda sien ningua mordida, daba-me lambadas nas cuostas, para ls matar.
Stou agora eiqui, neste centro de l miu pequeinho mundo, nun assomadeiro que me lhieba para tierras de Bergáncia, dadonde abisto custelhaçones terrestres d´alguas aldés, cun las cuostas znudas para refrescar las bolardas que me quedórun daqueilha batalha cun ls atabanos. De l outro lhado, noutra baranda, birie la Sanábria, mas a la nuite gusta-me mais esta, porque deiqui beio toda l´aldé.
La lhuna mira para mi i you par´eilha para aporbeitar la sue maior prenheç. Talbeç nun steia neste assomadeiro na sue prenheç de Setembre, ou stando, nun será yá tan dourado l sou pelo, puis ye esta, la lhuna chena d´Agosto, la que me parece más guapa.
Ls botones de l cumputador sónan, la música sona, i, ls grilhos, por todo quanto ye sítio, mángan an fuorça de sonidos…