Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quarta-feira, 9 de outubro de 2013

Hai ua chúbia de fuolhas


 
Hai ua chúbia de fuolhas a cobrir l manto,
chóran las árboles ne l zancanto
de sentíren  la andesiada nudeç
cun l friu a apertá-le outra beç
sien lubas ó bolsos  para meter las  manos.
 

Por que nun parais  al menos nas mies brigadas
para  cun bós fazer mais dóndias  las ambernadas
 çcansar las manos an cama mais amerosa
I assi la caída nun séia  tan delorosa
i ne l miu rugaço dure  mais l fin de berano!?
 

Ye ua sgraniçada muita beç
esta chúbia a baté-me na jinela
a las bezes de niebe a anregelar,
outras, un merujeiro de criar 
nas camas de fuolhas doutros anhos.

 

 

 

 

quarta-feira, 2 de outubro de 2013

Cuitado de San Pedro!

 Assustado cun l truono, l die cerrou ls uolhos antes de la sue hora.
Cuitado de San Pedro eiqui na Speciosa!
Ui que falta mos fai auga, oubie-se porqui, an cada sintalho, an cada casa i camino, an cada zgranadura de milho ou de freijones, por todo l més d´Agosto i Setembre. Nun hai quien farte la tierra d´auga, quanto mais se rega parece que mais dientes ten! Nisto si tenien rezon. Parece que quanto mais se regaba mais la tierra staba caliente, ferbendo l´auga na ougueira
Agora chuobe bai para uns dies, ua auga mesmo bien chobida i, cuitado de San Pedro, yá nun páran de le spechucar la pacéncia porque l´auga yá chega.
Diç mie mai que cumequiera yá bai a parar que atronou a fin de tarde. A las bezes ye assi i será assi porque calha a ser!

Las semientes buírun l´auga dun trago i quedórun anchadas que nien botos. Agora las yerbicas stán tan guichas a nacer que parécen paixaricos a abrir l bico para recebir l bicho.
Até parece ampossible cumo an dous dies yá se bei berdegar l cerrado adonde l burro stubo l berano todo, yerba seca i pisada por aquel zgraciado que nada alhá achaba anque fura duonho i senhor de todos ls cerrados de l caminho de San Lhourenço. Nun hai pormanhanica que nun rozne para me spertar, aquestumado que stá al zeiuno que le lhiebo assi que me lhebanto: Melones i balancias xebres ou maduras de mais, cascas de batatas i todas las barreduras de berdes que se fázen na cozina de quien ten berduras cun fartura. Ye un cunsolo bé-lo. Assi que me bei bota-se lhougo a scatrapolhar caras a mi.
Stan agora ls cerrados anfeitados cun uas floricas roixas, mesmo agarradiças a la yerba seca qu´até parece ampossible cumo ye que haberien de tener abrolhado quanto mais florido. La tierra staba caliente i fui cumo se le botasse furmiento al pan, cumo diç mie mai, daquel furmiento de recentadura dua semana.

L Praino stá fresco, mas l Outonho ancomeça a cumprí-se i camas de fuolhas yá se arrecuolhen a la borda de las paredes cun miedo de bolos mais altos. Nun há-de tardar que l Praino se bista de amarielhos i burmeilhos de çfrentes fuorças de quelor, nua nostalgie i al mesmo tiempo alegrie de quien yá cumpriu l sou deber an mais ua ruoda de tiempo.

Apuis, assi que l sol torne, aranheiras rente al chano a relhuzir, chenicas d´ourbalho, a la pormanhana, dezindo-mos que ye tiempo de bendimas i de mosto a ferber an lhagares i de fazer colgadeiros de ubas i maçanas nas bigas de l sobrado.

Ye tiempo de colheitas. Ten suorte la natureza nun tener uossos an renda i assi ye capaç de poner ua mesa de frutos, apuis çcansar, apuis tornar florir i a dar fruto.

Tamien you stou na eidade de ajuntar fuolhas ne l rugaço, bien acobelhadicas, nun báian ls uossos an renda, bien própios de páixaros, deixar alhebantar bolo las mies colheitas…

Á piernas, para que bos quiero!

                                                                                               

 

 

Prénden-se-me ls bersos agarrados als dedos i nun chúben  cul aire. Prénden-se las piernas agarradas als dies i nun chúben al campanairo.
Se you tubisse çprendimiento i nun gustasse d'ousar aneles, rifaba ls dedos nua daqueilhas rifas d'anstituçones  de solidariadade an que se lhieban todos ls aternates que nun cáben ne ls almairos de las lhembráncias. Ls mofosos de ls mius dedos, ancluindo l'andicador que nanhue falta me faç que  mie maizica  lhougo de pequerrica me dixo que ye feio apuntar. Até l mais pequerrico  iba, qu'agora hai cotonetes para lhimpar la cera  al oubido. Mas assi i todo, anda por ende muita giente culs oubidos antupidos...
Se you tubisse piernas, iba deiqui  a Guimarães buscar outras mais lebes, feitas de las sobras de la madeira de ls cabos de las facas, ó de ls cuornos que tamien hai facas de cabo de corno, sin oufensa para naide, si, porque las minhas facas ó antes las minhas piernas nun son facas que córten an senara alhena.
Pus ye, yá me baralhei
cun facas i baldrocas,
cun estas i muitas outras,
yá me fazírun çquecer,
l que me truixo eiqui...
Ls bersos para chubir al campanairo ó las piernas para chubir cul aire? Ó serie ambéç, ls bersos para botar a l´aire i las piernas para chubirr al campanairo?
Será que l znorte yá chegou a las piernas i als bersos?

Ah, pus fui!... 
Las letras que serbirien para fazer ls bersos, comírun-las nas dues puntas até chegar a la miolha? Nien un! Fúrun parar todos al ourçamiento de l libro i de l libro, nien ua fuolha!
Las piernas agarrórun-se al canastro de l cuorpo i dezírun:
Á, piernas para que bos quiero! Bamo-mos a scapar deiqui!... Cul qu'andan a tirar biramos cabos para facas!...
Arre que ye demás! Nun hai maneira de metéren la faca ne l testo grande para deixáren ls pobres bersos an paç!
Stou cada beç mais ambaralhada!...
Bou a tornar  al ampeço porque, lembrou-se-me agora, l que you querie era chubir al campanairo a tocar las campanas a fuogo qu'esta merda stá a queimá-me ls bersos...
Ó seran las piernas que stan a arder?
Porquei  la palabra merda me queda sublenhada ne l testo, quando la scribo?
Yá sei,... l sublenhado reforça l'eidé...

terça-feira, 24 de setembro de 2013

Anquanto sós!...



 Canta l amor
Inda que las cuordas apérten
ls sonidos de la guitarra
i ls bientos apressiados pássen
sien lhebar l tou cantar.

Hai tanto beijo spalhado
pul chano an desalinho,
hai abraços amuntonados
an antebraços, perdidos,
tantos mirares que se pérden
por mirares nun merecidos,
tanto doce, tanto miel
an bidros que stán partidos.

Canta l amor
inda que na guitarra
yá haba cuordas partidas
i la tue boç se bote ne l abismo,
sien rede, cantando solica.
Hai tantas bozes que se cálham
porque nun ansaiórun l canto,
tantos poemas se squécen
por le zbotar la quelor,
tanta letra i palabra
çquecidas an rugas mudas,
tanto siléncio que mata,
l ampeço, al rebentar.

Canta l amor
antes que a la fuonte
se le seque la naciente,
hai tanta auga que mana,
que cuorre a priessa i nun cria
l que deberie de criar.
Hai tanta auga que rasga
an beç de la tierra regar,
hai tanto fruto arramado
por nun saber apreciar.

Canta l amor, anquanto sós!...

I la fuonte!



Muorro-me  als poucos an cada fuonte

que a pouco i pouco agoniza,

an cada rana a scabar

a saber de drumida,

an cada sapo de piel sgretada

a saber de l´amerusura perdida.

 

Muorro-me  als poucos quando por ti passo, freixo,

cun secura,

estendendo las raízes a la tierra an chamas

i ardendo por drento

antes que seia tiempo

de las fuolhas fazéren çpedidas.

 

Ardo an chamas i muorro-me als poucos,

ah!, se me  muorro i que si me duol

 este morrer debagaroso!…

 

Hai un reçumar lebe ne ls mius uolhos

que por falta de sal nun chega a lhágrima

i nun chega a auga

por le faltar ousadie.

 

 Hai un morrer debagaroso ne l beiral

adonde l nial chora

la ida de l´andorina.

 

 

Muorro als poucos neste tiempo

an que las promessas nun m´alborótan,

 por çcrédito!

 

Muorro-me als poucos quando beio

 l barranco que para mi abrírun,

mas juro, nun deixarei

que me máten por anteiro!…

Cumo l freixo, la rana, l sapo, l nial!
I la fuonte!...

quinta-feira, 5 de setembro de 2013

Deste altico dadonde spreito


Pequeinhos truonos spertórun l die i, ls relhistros, inda loinge, íban dando lhuç al sol ambergonhado. L´auga ampeçou a deixá-se cair dun cielo cargado de polagueira que de tan seco me fazie sangrar las narizes. Stá agora un cibico mais ameroso.
Pensei que serie ua daqueilhas atrunadas que eiqui an San lhourenço, neste altico çcampado, mais parécen la fin de l mundo. Quedou-se por aquilho mesmo, l´auga i ls relhistros, ampuxados por un sol que se spreguiçou nun spertar sien miedos. Puode ser qu´inda benga para stragar la fiesta de l Naso mas tamien para porparar la tierra pals nabales que, de tan seca star, nun hai labrador que s´abinture a botá-la na tierra para gusto de ls pardales.
L termo ye un eimfierno, ls mananciales yá ban dando las últimas de muorte, las cereijeiras stan cun las oureilhas tan caídas que parece que nunca mais seran capazes de fabricar antuolhos....

Alhá abaixo na aldé, ua pita canta apuis que botou l mundo branco para fuora, nun sei se de cuntenta por tal façanha, se de delor ne l ubeiro por tan grande ser aquel mundo. Al mais, todo stá silencioso. Só la campana se scuita a cada meia hora, cansada i anfeliç por tener que cantar sien un carino de manos halbelidosas, quemendada por ua máquina sien duolo nien piadade. Yá bai mala de la gorja, eilha que tan bien cantaba nos toques de trindades. A abaluar pul sonido, nun há-de tardar a tener la barriga cobrada, por bias daquel badalho le bater bezes sien cuonta a cada die, dies seguidos, meses i anhos, no mesmo múscalo de l bronze que, por duro que séia, nun hai modo de aguantar tamanho massacre.
Ls galhos de las árboles abánan ampuxadas por un airico, para un lhado i paloutro, cumo stando a acenhar al cielo que le mande mais auga.
Nun ben l aire de Zenízio i, se nun se birar, nun haberá nubre que mos traga chúbia.

quinta-feira, 22 de agosto de 2013

Piedras suoltas

Scapa-se-me la bida
por antre ls ganhuolos
que nos dedos me bán nacendo;

cúndien-se-me ls dies
an cumenéncias
que nun m´énchen l muolo.

Camino
remissacos acontra remissacos;
resfolgo aire
i nun oucigeno la senara;
canso ls dedos
i fago sbarruolhos.

Sobra-me la gana,
falta-me l´ oudácia;
sobra-me la raiba,
falta-me la curaige.


Témbran-me las piernas
a jogar de morada.

Arquivo do blogue