Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 2 de março de 2015

Deixa-te lhebar


 

Deixa-te lhebar

pul balanciar de ls suonhos

sien que se te lembre la sede nas tues fronças

i  t´assuste la mundiada a que l paiç presta bassalaige.

Debrebe l tou jardin será berde,

las tues flores queloridas,

l tou uoco anchido,

la tue guerra bencida.

Bonda que cerres ls uolhos

i te deixes lhebar

até l mar de çanteno

adonde to ls suonhos te nácen.

quinta-feira, 19 de fevereiro de 2015

Nineç




Era ua beç. Assi se anqueméçan las stórias passadas.
Era muita beç, digo…
Tenien que me dar la argolha de la punta de l baraço. Nun le chegaba por falta de altura. L braço  era pouco mais gordo que l baraço. (Siempre gustei muito mais de jolda i corridas do que de quemer, quando era nina).
Botaba-le cun fourça al fol, aquel monstro de cuiro, madeira i fierro,  mas a las bezes quanto mais fuorça le botaba parecie-me que aqueilha cuorda me puxaba parriba, ls pies alhebantaban i quaije que quedaba colgada.
L´aire que salie de l fol  fazie acender la fornalheira aondo l fierro de las reilhas se cunfundie cun las brasas de l carbon de fierro aceso. Ua reilha salie para ser malhada na çafra, antre porretaços i caralhadas. Botai-le mais fuorça, caralho!
Anque stebisse aquestumada, aqueilhas caralhadas inda me fazien soltar mais ls pies de l chano, mas assi i todo cuntinaba a dar al fol para que las outras reilhas que alhá staban pudíssen chiçpar quando las tanazes lhargas las lhebássen pa la zaba que las speraba.
A las bezes cerraba ls uolhos por bias de ls bózios als malhadores de pouca fuorça ou falta d´halblidade i pulas chiçpas que l fierro a ser malhado  botaba. Apuis oubie uas porradas secas i certeiras dadas  por miu abó antes de banhar l fierro n´auga de la pila grande i l cherriç de delor, de la calentura le baixar nun sigundo. Essas yá nun chiçpaban. L fierro yá iba quelor de cinza.  Ls malhadores çcansában. You nó! Cuntinaba colgada de la cuorda a botar fuorça al braço i a fazer fuorça nas piernas para nun alhebantar bolo.
Las tanazes sacaban outra reilha i mais carbon iba pal bulcon. Afola cun mais fuorça garota!
L braço yá quanta que me dolie mas nun me queixei…

Estes caralhos nien son capazes de trazer un afulador! Que caralho quereis?  Deixais l trabalho todo para mi,  dezie el enquanto metie la reilha outra beç na fornalheira para le dar la peniténcia final cun la sue marra. Era un eicelente ferreiro  i mui eisegiente. L que le salie de las manos nun ambergonhaba a naide…

You daba al fol i oubie cumbersas que muita beç ls mius cinco ou seis anhos nun antendien…
A ber s´ides a saber de quien deia al fol que la garota yá bai cansada!  

Nisto, tubo tiempo de mirar pa l miu bestido todo anciscado i pa las manos de carboneira.

segunda-feira, 16 de fevereiro de 2015

Que fazerie you sien las mies manos



Que fazerie you sien las mies manos
Se cun mais nada me digo i sou!?
Ne lábios anrebúlhan-se las palabras
Que  de tan ambergonhados
Nun sáben cumo te dezir.
 
Que fazerie you sien ls dedos
Para de l tou cuorpo sacar música
De l tou coraçon golfiadas
De ls tous uolhos ouciano
De que nun sou capaç de fugir!?
 
Cun eilhas bózio, scabo, ameroso
Sfrego l delor, acarino, smago
Falo, scribo, pinto, bordo
Anraibo-me, beiso, amánsio
Fago doce de l qu´era amargoso.
 
Que fazerie you sien las mies manos
Anque ganhuolos le téngan nacido
Tirando-le finura, dando-le manqueiras!?
Mas las manos rálhan, fázen,  nun se fícan
Lhebando ls dedos a dezí-me toda…

  

quinta-feira, 12 de fevereiro de 2015

L´ourgéncia (Dedicado a Amadeu Ferreira)


 Fúrun las palabras
que arrimórun las nuossas bidas,
an tiempo an que fugies i,
a miu passo mais sereno,
tamien you iba fugindo.
Tenies priessa, siempre priessa,
registente que nien peinha,
de la mais ferreinha,
spierto que nien fuonte
que mais a la nuite mana.
Faziste de las palabras
çudas adonde te refrescabas,
assomadeiros por adonde biajabas,
çeçon cun que t´alimentabas,
 jinela por adonde t´ assomabas
 i las cunsemiçones ampuntabas.
Fugies
 i fazies de las palabras
cumbustible
para dar fuorça al tou fugir.
Cuntínan-te a cascalhar na cabeça
las palabras 
i fazes agora deilhas caiatas
para trabar
amparos pa la piedra a sfarelá-se.
Nun hai an ti priessa, mas ourgéncia…
L´ourgéncia de cada sfregante
para cada sfregante
an palabras eiternizar.

Tan loinge


Znudo-me quando te digo
que nun bibo
nesta zdita
 de nun te tener acerca. 

Stico ls passos
mas la çanca
nun abarca mais terreno
i sei bien,
cun tal canseira nun chego.
 
Apuis,
debélgan-se ne ls dedos las palabras,
falta-le  resfoulgo
para me dezir por anteiro
i por anteiro te dezir.
 

Tan loinge,
sien ser capaç de screbir! 

I you loinge,
que de tan loinge, zaspero.

 

domingo, 25 de janeiro de 2015

Quanta beç!....




Quanta beç me apetece screbir-te para te falar de l apego, de las soudades, de la falta que me fazes.  A las bezes torno a nina i jogo de morada, custruo ua stória i falo you sola, por mi i por ti. Outras bezes bonda-me mirar para ua nubre i alhá me bou an siléncio, sien gasólio, portaiges ou belhete de carreira, muito mais depressa do que se fura d´eiroplano que há-de parar an Bergáncia outra beç.

Hai uns cuntornos na linha de l hourizonte que me parécen tetas, uns azules lhougo a seguir que me parécen dunas i mar que pul Berano s´ancendéian an quelores de fogo, cun un sol que nun aguanta tanta fuorça i se bai para outras tierras mais fries para que nun arrebente i pegue fogo al mundo. Quanta beç me apetece salir deiqui,  agora que stou anregelada, i ir cun l sol para tierras mais calientes, nestes dies que nien se mos amostra i nien se çpide nós.

Quanta beç me apetece boziar por ti para que me tragas ua gelada i tiempo seco! Ando porqui cumo gato angafado que se deixa queimar pul lhume de tanto se arrimar i nun hai modo de calcer! Tengo soudades, áh, se tengo! De ti… De l tou friu cun aire de riba que lhieba toda la nubrina para loinge. De la tue nubrina que se fai an çanceinho mas que nun se me agarra als uossos. De la tue niebe que m´amerosa l pisar.

Hai uns cuntornos an tou mirar que me calécen. Hai streilhas ne l tou cielo que stremécen muito mais quando las miro, streilhas que déixan un rastro muito mais cuntino de lhuç a queréren chegar als touçones.

Hai uns cuntornos an tous cabeços que me dan de mamar.  Por isso me dou para te screbir, para que guardes l reteson de las tetas l mais que puodas i apuis me recibas cun toda  la apuiadura…

Quanta beç…

sábado, 24 de janeiro de 2015

Hoije l sol spertou-me i, ls mius uolhos yá nun aquestumados a la sue lhuç inda stan cun ls cortinados meio cerrados.

Arquivo do blogue