Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

segunda-feira, 8 de fevereiro de 2016

Nua pinga d´ourbalho

                                      

Quando la nuite abaixa a la mie mano
i sperta ls faleitos
que alhá nacírun cun l ourbalho,
medra an mi la gana de beisar ls rebentos,
d´sigurar las fuolhas,
de cerrar las puortas al friu,
d´abrir ls braços a la Primabera.
 

Quando la nuite abaixa a la mie mano
 i me refresca la rosa i alisa ls spinos,
me speilha l cara ne l setin de las pétalas,
i cun las fuolhas m´encera la piel,
ferbe l bulcon, calece-se l tiempo
i medra an mi l deseio de quedar
i de m´ abrir al nuobo die.





Imagem da net

segunda-feira, 10 de agosto de 2015

Hoije falo-te de fragas que chóran


Talbeç nunca te tenga dito. Talbeç me tebisse squecido de te dezir por bias de m´ambair, quando miro sien nada ber, quando caminho sien dar fé de las piedras i solo sperto quando un tropicon nua piedra me deixa l dedo cun un alçapon abierto.
Talbeç nunca te tenga falado an tropicones sequiera, an piedras, an galatones que angúlhen miedos…
Nien sequiera an fragas nunca te falei. L tiempo ye un cabalho, cumo aire que passa a assoprar, cumo ua scuma que se çfai, cumo un suonho que se scapa quando la campana toca.
Hoije bou a falar-te de fragas, de fragas dadonde se fazírun las cantaries de l tranqueiro adonde ancosto la falta d´eiquelíbrio, l chano adonde refresco ls pies çcalços, l puial adonde spero las buonas horas, l piedamigo que sigura ls triatos de l´eimaginaçon por falta de palha molida i de munha, la pila adonde lhabei las monas enquanto la corteilha speraba ls laregos.
Hoije bou a falar-te de fragas, só de fragas.
Uas ferreinhas de quelor azulada, duras, cun personalidade de malho a bater na reilha; outras a sfarelá-se, bien mandadas, amerosas, stiraçadas al lhargo de l caminho que de tanta beç séren beisadas por pies dalgeiros i batidas por ambernies, se fúran deixando furar, nacendo neilhas poçanquitas adonde ls paixaricos s´ambóuban a saber de semientes i l´auga se fai bidro ne l Eimbierno.
Outras, daqueilhas que son spintarroxadas de branco i negro cun punticos a relhuzir, que nun ténen dureç de fierro, nien brandura de farelos. Ye mais destas últimas que te quiero falar. Uas tan grandes que me lhémbran papones de nineç, altas, mielgas ou trimielgas, a zafiar ls garotos buieros i que ls scalones gastos me cumbídan a chubir outra beç.
Outras redondas, tetas de dunzela cun bestido amarielho zabetonado, antre las spigas drobadas,
Las resbalinas, se bien calha inda cun marcas de ADN, cachos de piel de nalgas çfolhadas, calças rachadas que mais se rachórun, restros de poupelina de bestidos cun trasgones.
Ah, Mas hai ua que ten gusto a moras! Moras spremidas nas poçanquitas que l tiempo le fui fazendo. Bino de moras, buído cun ua pipa de çanteno roubado a un restrolho antes de las chúbias de Setembre. I outra, i outra, outra i mais outra, adonde chubi, dadonde caí, adonde joguei de morada i a las scundelinas, adonde quedei ancabriolada a ber la selombra a medrar.
Passo, miro-las, eilhas míran para mi, acéinhan-me, fálan cumigo, cúntan-me stórias, chóran, píden-me que torne…
Tamien las fragas stan a morrer de solidon!...

terça-feira, 24 de março de 2015

Doutoramiento subre l Mirandés

Jiulia Mazzantini de l´Ounibersidade de Pisa porpara tese de doutoramiento subre la Lhéngua Mirandesa.
Mais ua! Bien benida Jiulia a la lhéngua de l nuosso coraçon!!!!

sábado, 14 de março de 2015

L melhor ye scachar


Beio an ti, salgueiro ua amerosura que t´ambeijo. Las tues flores mais paréçen parrecos apuis de secos, al nacer. Nó, muita mais brancura! Talbeç mais algodon abierto a fazer niebe ne ls campos, mui guapos, anque só ls tenga bido an filme. Só apuis te bénen ls bestidos de berano. 

Apuis, stás siempre fresco. Se l´auga nun te passa acerca, botas raízes sien miedo que se te scápen. Ténen la rata por cumpanha i tu nun muorres d´amores por eilha…

Apuis, sós tan salagre, tan lebe! Se te púxan ou se se chúben anriba, nun stás para anteimar a fazer fuorça para outro lhado: Partes-te sien te drobar.

Nun antendo l tou mundo begetal! Tu nun sós teimoso i partes-te sien t´anraibar.

Ne l mundo d´adonde you bengo, ls teimosos ténen carreira de cochino muntés i hai-los, bei tu salgueiro, párten-se para nun se drobar, mas antes disso, férben de raiba nas sues benas…
Sós afertunado, á salgueiro!!!!

sexta-feira, 13 de março de 2015

Ls antocables




Apetecie-me tanto dezir pragas,

screbí-las, grabá-las,

filmá-las, pintá-las

i colá-las.

Será que las maizicas ténen culpa

dessa zounesta nacedura?!

Assi sendo, inda m´apetece dezir mais ua i,…

pacéncia, que me çculpe la mai

que nun tenga mancha,

mas l filho lhieba la praga na mesma…

 

“Listas Vip”, “ls antocables”!

Agarrai i botai pa la ruga quien na sue bida mexir!

Agarrai-los que esses son ladrones!...

Lhebai-los pa la cadena, que ténen buon cuorpo!

Son tocables! Son de chicha i uosso,

mais uosso que chicha…

 

Ls outros  son património eimaterial de l Paíç,

nun se le mexe, son la lista de nomes, nó giente…

 

Ui que si m´apetece dezir las pragas:

Mandá-los pa l palo que ls fizo,

mandá-los a meter l palo

que rebézen I tórnen a rebezar

 i pa la puorta d´adonde salírun...

 

Sigurai-me, senó inda digo!

domingo, 8 de março de 2015

Ls mius suonhos nunca an mi coubírun!...



Ancalquei caminos de toijos. Atrabessei touçones a apartar piornos.
Caiu-se ua semente na tierra que nunca naide desiou que chegasse a tener oulor a pan caliente. Medrei antre silbas, spetei restrolho ne ls uolhos quando de barriga me deixei cair.
Dun lhado de mi solo tube beisos tardiegos i talbeç por bias disso la queluna steia tuorta pa l outro lhado. Joguei cun grilhos i bacalhouras i secalha lhagartos i queluobras. Talb
eç dende me tenga benido l ser fouta.

 Para mais ua códia ou un uobo ne l polheiro, fazie manhuços al rebusco de spigas, talbeç para mais uns uobos ou, alrobés, para que l tiempo nun me parecisse eiterno porque ls bechicos s´habien fartado de jogar de morada comigo. Assi medrei un cachico, até poder cun la guelhada, até aparar las buostas anriba l trilho, até poder cun la barrila chena d´auga. 


 Feliç auga que tubo quien la sustenísse! Ls mius suonhos nunca an mi coubírun!…


Tube miedo, muito miedo… Tube tanta beç miedo de l atafanho, nun cerrado antre cabeços i, l siléncio que agora me arrolha, naquel tiempo angulhie-me anteira. Para alhá de la burra i de la buiada só bie d´horas an quando l fumo dun eiroplano, tan alto, tan alto, que me parecie un cínfano.

Ende nien las bacalhouras yá nada querien cumigo. Era tiempo an que yá nien eilhas cumprendien la mie alma ansastifeita.
Un die quije ir na burra ruça pal Brasil, mas eilha, cun las quatro patas assentes na tierra, biu que nun serie capaç de sonhar tan loinje...
Quedei i fui senara i de la mie senara se moliu farina, de la farina se fizo pan: tostadas, moletes, fogaças, tenendo al salir de l forno,  l oulor que speraba an nina…


Ansastifeita, muito mais que las bacalhouras que hoije beio i que se cunfórman cun la sue bida a andar a remissacos na mesma cortina, me bai siempre apetecendo chubir na burra ruça i salir pul mundo, nien sei para que lhado!...
Ls mius suonhos nunca an mi coubírun!...

sábado, 7 de março de 2015

Há-de haber un die...




An cada die
que me sinto die
sei que ye l die
que tenerei
cumo quiero i sei.
Quien sabe se manhana
será manhana para mi
puis ne l onte
de algo me deixei.
Agulheto
ls cordones als dies
para que nun déian
tanto tropicon
i camino
çfazendo ls nuolos
para assi la bida
l sfregante bibir.
Há-de haber un die
que me sentirei nuite
mas nesse die
nun chorarei ls dies
que deixei que la nuite
la lhuç le roubasse
i assi ls dies
nun bíssen l die.

Arquivo do blogue