Especiosa ye ua aldé de l cunceilho de Mirando de l Douro, çtrito de Bergáncia. La lhéngua falada ye l mirandés mas poucos la sáben screbir por haber sido ua lhéngua oural. Agora sendo oufecial yá puode ser screbida cun regras. Ye an mirandés que scribo eiqui nesta jinela birada pal mundo. BIEN BENIDOS EIQUI i an, http://www.adelaide-monteiro.blogspot.com
Moçambique
Parque da Gorongosa
Douro
An cama de mofo
sábado, 7 de março de 2015
Há-de haber un die...
An cada die
que me sinto die
sei que ye l die
que tenerei
cumo quiero i sei.
Quien sabe se manhana
será manhana para mi
puis ne l onte
de algo me deixei.
Agulheto
ls cordones als dies
para que nun déian
tanto tropicon
i camino
çfazendo ls nuolos
para assi la bida
l sfregante bibir.
Há-de haber un die
que me sentirei nuite
mas nesse die
nun chorarei ls dies
que deixei que la nuite
la lhuç le roubasse
i assi ls dies
nun bíssen l die.
quinta-feira, 5 de março de 2015
Bi la tue risa
A Amadeu Ferreira, adonde steia!
(Bilingue)
Quien sticará l die madrugada afuora,
quando l siléncio nace na cidade?
Quien será farol na aldé
apuis que las bumbielhas de la ruga
se apáguen?
Quien será cumpanha
apuis que ls delores apérten?
Quien será beneiro
por adonde mánen las palabras?
Quien será nino
a sigurar la boladeira de ls suonhos?
Na preça de casa
deixabas colgado un cerron
cun la lhéngua
cun que nunca t´aquestumeste a sonhar.
Apuis que cerrabas la puorta,
outra s´ancarrapitaba por ti
i te fazie cumpanha na spertina.
Çque la cidade ardie
cun l nerbioso de formigueiros a botar gente,
cargabas ne ls ombros la cerrona
para amanhar modo de remendar ls buracos
que outros fazien an muitas bidas.
Quien mirará pal sien abrigo
para ber se se lhabou
ou s´inda ten la camisa
toda cagada, de la biespura?!
Hoije a la pormanhanica,
quando bi ua flor acabada de salir
i a mirar para mi cun un sunriso abierto,
bi nessa flor la tua risa…
Vi o teu sorriso
Quem prolongará o dia
madrugada fora
quando o silêncio nasce na cidade?
Quem será farol na aldeia
quando as luzes da rua se apagam?
Quem será companhia
quando as dores apertam?
Quem será veio
por onde brotem as palavras?
Quem será criança
para segurar o papagaio dos sonhos?
Na entrada de casa
deixavas dependurado um saco
com a língua
com que nunca te habituaste a sonhar.
Depois fechavas a porta
e outra se enleava em ti
e te fazia companhia até a desoras.
Logo que a cidade ardesse
com o nervoso de formigueiros a deitar gente,
carregavas nos ombros a sacola
para conseguires remendar os buracos
nas roupas que outros faziam
nas vidas de muitas pessoas.
Quem olhará o sem abrigo
para ver se tomou banho
ou se está ainda a usar
a camisa suja da véspera?
Hoje de manhazinha,
quando uma flor acabada de abrir
me sorriu com um sorriso aberto,
vi nessa flor o teu sorriso ...
Adelaide Monteiro
5/3/2015
(Bilingue)
Quien sticará l die madrugada afuora,
quando l siléncio nace na cidade?
Quien será farol na aldé
apuis que las bumbielhas de la ruga
se apáguen?
Quien será cumpanha
apuis que ls delores apérten?
Quien será beneiro
por adonde mánen las palabras?
Quien será nino
a sigurar la boladeira de ls suonhos?
Na preça de casa
deixabas colgado un cerron
cun la lhéngua
cun que nunca t´aquestumeste a sonhar.
Apuis que cerrabas la puorta,
outra s´ancarrapitaba por ti
i te fazie cumpanha na spertina.
Çque la cidade ardie
cun l nerbioso de formigueiros a botar gente,
cargabas ne ls ombros la cerrona
para amanhar modo de remendar ls buracos
que outros fazien an muitas bidas.
Quien mirará pal sien abrigo
para ber se se lhabou
ou s´inda ten la camisa
toda cagada, de la biespura?!
Hoije a la pormanhanica,
quando bi ua flor acabada de salir
i a mirar para mi cun un sunriso abierto,
bi nessa flor la tua risa…
Vi o teu sorriso
Quem prolongará o dia
madrugada fora
quando o silêncio nasce na cidade?
Quem será farol na aldeia
quando as luzes da rua se apagam?
Quem será companhia
quando as dores apertam?
Quem será veio
por onde brotem as palavras?
Quem será criança
para segurar o papagaio dos sonhos?
Na entrada de casa
deixavas dependurado um saco
com a língua
com que nunca te habituaste a sonhar.
Depois fechavas a porta
e outra se enleava em ti
e te fazia companhia até a desoras.
Logo que a cidade ardesse
com o nervoso de formigueiros a deitar gente,
carregavas nos ombros a sacola
para conseguires remendar os buracos
nas roupas que outros faziam
nas vidas de muitas pessoas.
Quem olhará o sem abrigo
para ver se tomou banho
ou se está ainda a usar
a camisa suja da véspera?
Hoje de manhazinha,
quando uma flor acabada de abrir
me sorriu com um sorriso aberto,
vi nessa flor o teu sorriso ...
Adelaide Monteiro
5/3/2015
segunda-feira, 2 de março de 2015
Adonde ls suonhos te nácen
Deixa-te lhebar
pul balanciar de ls suonhos
sien que se te lembre
de la sede nas tues fronças
i
t´assuste la mundiada
a que l paiç presta bassalaige.
Debrebe l tou jardin será berde,
las tues flores queloridas,
l tou uoco anchido,
la tue guerra bencida.
Bonda que cerres ls uolhos
i te deixes lhebar
até l mar de çanteno
adonde to ls suonhos te nácen.
L NUOSSO QUERIDO AMADEU FERREIRA DEIXOU-MOS ONTE. QUEDARÁ
SIEMPRE CUN NÓS.
Un die screbi para el este poema
Ténen las tues palabras
Puodes zbiar muntanhas cun tous feitos, ser un porfissional
de cuorpo anteiro, puodes ser todo l que seias, mas seran las palabras que
deixas screbidas que eiran perpetuar la tue mimória, la mimória de l tou pobo i
la bida de la tue lhéngua.
Yá ls tous uossos
seran cinza, la tue chicha puolo, la tue alma lhuç a ancendiar ua streilha, mas
eilha, la palabra, será siempre fincon adonde pousen siempre ls mouchos to las
nuites, las cotobias to ls dies, marco giodésico dadonde se abistaran to ls
pobos que tu canteste cun ls sonidos de l soletrar de sílabas.
Tenaran las tues
palabras la dureç de l diamante bruto que cun nada se puode riscar, para
eiternizar la tue lhéngua i la tue cultura. Al mesmo tiempo, teneran la lebeza
dua smeralda nun peito de alabastro, la transparéncia de l´ auga de las fuontes
i de l berde de l termo na primabera, para que le seia stramitida toda la
fermosura.
Ténen las tues
palabras l correr sereno dun riu, adonde zaguórun ribeiros calmos.
Ténen las tues
palabras la fuorça dun mar cun óndias de marés bibas que toda la arena de la
praia son capazes de arrastrar.
Ténen las tues
palabras l bigor de las muntanhas cun sues fragas que l aire bai alisando cun
assopros, para formar balhes, adonde se deita la nata que fazerá medrar mais
palabras ne l feturo.
Teneran las tues
palabras la tue eisséncia, porque de palabras sós, pula palabra te dás i pulas
palabras trabas batailhas.
Agora digo, bien haias
amigo, por todo l que fuste I mos deste!
Bien haias por
teneres sido miu amigo!
Deixa-te lhebar
Deixa-te lhebar
pul balanciar de ls suonhos
sien que se te lembre la sede nas tues
fronças
i
t´assuste la mundiada a que l paiç presta bassalaige.
Debrebe l tou jardin será berde,
las tues flores queloridas,
l tou uoco anchido,
la tue guerra bencida.
Bonda que cerres ls uolhos
i te deixes lhebar
até l mar de çanteno
adonde to ls suonhos te nácen.
quinta-feira, 19 de fevereiro de 2015
Nineç

Era ua beç. Assi se anqueméçan las stórias passadas.
Era muita beç, digo…
Tenien que me dar la argolha de la punta de l baraço. Nun le chegaba por falta de altura. L braço era pouco mais gordo que l baraço. (Siempre gustei muito mais de jolda i corridas do que de quemer, quando era nina).
Botaba-le cun fourça al fol, aquel monstro de cuiro, madeira i fierro, mas a las bezes quanto mais fuorça le botaba parecie-me que aqueilha cuorda me puxaba parriba, ls pies alhebantaban i quaije que quedaba colgada.
L´aire que salie de l fol fazie acender la fornalheira aondo l fierro de las reilhas se cunfundie cun las brasas de l carbon de fierro aceso. Ua reilha salie para ser malhada na çafra, antre porretaços i caralhadas. Botai-le mais fuorça, caralho!
Anque stebisse aquestumada, aqueilhas caralhadas inda me fazien soltar mais ls pies de l chano, mas assi i todo cuntinaba a dar al fol para que las outras reilhas que alhá staban pudíssen chiçpar quando las tanazes lhargas las lhebássen pa la zaba que las speraba.
A las bezes cerraba ls uolhos por bias de ls bózios als malhadores de pouca fuorça ou falta d´halblidade i pulas chiçpas que l fierro a ser malhado botaba. Apuis oubie uas porradas secas i certeiras dadas por miu abó antes de banhar l fierro n´auga de la pila grande i l cherriç de delor, de la calentura le baixar nun sigundo. Essas yá nun chiçpaban. L fierro yá iba quelor de cinza. Ls malhadores çcansában. You nó! Cuntinaba colgada de la cuorda a botar fuorça al braço i a fazer fuorça nas piernas para nun alhebantar bolo.
Las tanazes sacaban outra reilha i mais carbon iba pal bulcon. Afola cun mais fuorça garota! L braço yá quanta que me dolie mas nun me queixei…
Estes caralhos nien son capazes de trazer un afulador! Que caralho quereis? Deixais l trabalho todo para mi, dezie el enquanto metie la reilha outra beç na fornalheira para le dar la peniténcia final cun la sue marra. Era un eicelente ferreiro i mui eisegiente. L que le salie de las manos nun ambergonhaba a naide…
You daba al fol i oubie cumbersas que muita beç ls mius cinco ou seis anhos nun antendien…
A ber s´ides a saber de quien deia al fol que la garota yá bai cansada!
Nisto, tubo tiempo de mirar pa l miu bestido todo anciscado i pa las manos de carboneira.
segunda-feira, 16 de fevereiro de 2015
Que fazerie you sien las mies manos
Que fazerie you sien las mies manos
Se cun mais nada me digo i sou!?
Ne lábios anrebúlhan-se las palabras
Que de tan ambergonhados
Nun sáben cumo te dezir.
Que de tan ambergonhados
Nun sáben cumo te dezir.
Que fazerie you sien ls dedos
Para de l tou cuorpo sacar música
De l tou coraçon golfiadas
De ls tous uolhos ouciano
De que nun sou capaç de fugir!?
Para de l tou cuorpo sacar música
De l tou coraçon golfiadas
De ls tous uolhos ouciano
De que nun sou capaç de fugir!?
Cun eilhas bózio, scabo, ameroso
Sfrego l delor, acarino, smago
Falo, scribo, pinto, bordo
Anraibo-me, beiso, amánsio
Fago doce de l qu´era amargoso.
Sfrego l delor, acarino, smago
Falo, scribo, pinto, bordo
Anraibo-me, beiso, amánsio
Fago doce de l qu´era amargoso.
Anque ganhuolos le téngan nacido
Tirando-le finura, dando-le manqueiras!?
Mas las manos rálhan, fázen, nun se fícan
Lhebando ls dedos a dezí-me toda…
Tirando-le finura, dando-le manqueiras!?
Mas las manos rálhan, fázen, nun se fícan
Lhebando ls dedos a dezí-me toda…
Etiquetas:
"Mãos Ternura",
Pintura de Adelaide Monteiro

