Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo
Mostrar mensagens com a etiqueta Prosa poética. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta Prosa poética. Mostrar todas as mensagens

quarta-feira, 17 de fevereiro de 2010

Ne ls uolhos de la lhuna II - Agradeciu-me




Çcalcei-me de ls miedos i caminei ne l scuro de la nuite. Gilada nuite, biento a antrar-me por antre ls buracos dun xale de renda.
Tremie i la mie piel tenie quelubrinas. Passei las manos pul cuorpo cun fuorça, para atamar la sementeira de piel de pita que se spargie.
Por un sfregante parei i refleti:
Que fago eiqui? Porquei anteimo i cuntino guerriando cun giladas, se you nun tengo agasalho? Porquei çfarço que me çcalço de l miedo se trago l miedo agarrado a las botas de canho alto?
L biento fungaba cada beç mais, cada beç mais friu i l cielo cada beç mais scuro. Nin ua sola streilha, nada relhuzie a nun ser l miu cigarro que me fizo cumpanha an grandes bufaradas de quien resfolgou l fumo anté l fondo de ls einfiernos deilha, pulmones negros d'alcatron, uolhos raiados de sangre de la tosse qu'atafanha.
Mirei pa l cigarro qu'ardie quando le batie l biento a l tiempo qu'iba boziando:
Para quei acendi esta merda que solo me fai merda acá drento!? Quiero alhá saber, que se amole l drento i l fuora, que se amole la nuite scura que me assusta, l friu que me mata. Tengo un cigarro por cumpanha, por agasalho, por lhamparina.
Meti la mano nun bolso de ls buracos de l xale, d'adonde tirei outro cigarro. Acendi-lo, chupei-lo cun fuorça para del tirar sustento, maçquei-le l fumo cumo se fura un pan que me matasse la fome.
Cuntinei reclamando:
Quiero alhá saber de l cigarro, de la porra de l pan, de l friu, de l carambelo de las mies entranhas, de las mies rotaçones çcumpassadas, de las putas de las piernas presas... Tengo un miedo de l carai, de l scuro, de las selombras, eiqui neste ermo scuro adonde nien you própia fago selombra…
Chupei ua beç mais l cigarro para ber ls dedos a tembrar.
Fui por causa de l cigarro aceso que me çcubriste na nuite…

...

Pareciu-me oubir bozes alhá fuora, d'alguien que falaba nerbosa.
Abri la puorta, mandei-la antrar i dei-le guarida. Anrebulhei-la nua manta de lhana para que se çcungelasse al pie de la fogueira anquanto me fui cuntando la sue stória, aqueilha stória.
Als poucos, apelidou lhuç i fuorça i depuis drumitou.
A seguir, peguei neilha, botei-la ne l scuro i, cun un assopro, ajudei-l a a chubir ne l cielo.
Quando mirei parriba, alhá staba eilha, chena, relhuziente i, als poucos, la nuite deixou de ser nuite scura.
Fui-me a deitar.
Miruolha, mirou-me atrabeç de la cortina de seda, acenhou-me i agradeciu cun ua risica.

Ne ls uolhos de la lhuna I - rue de rosas çfolhadas


Cobriu-te la rue cun pétalas de rosas, para que ls tous pies nun sentíssen la dureç de la calçada.
Era Primabera, anque l die stubísse friu, era Primabera na tue rue.
Apuis, biu-te passar. Camineste cun pies de seda e, cun tal lhebeza, que nien ua pétala saliu de sue cama perfumada.
Miraba-te atrabeç de ls bidros de la jinela. Siguraba nua mano ua bela acesa, lhuç suabe cumo la sue piel que la transparénçia de la roupa de drumir deixaba ber.
Pareste por un sfregante i mireste-l ls uolhos i, nesse mirar, eilha oubiu de la tue boca ua serenata, guitarra a gemer sonidos de amantes a fuorça apartados, a fuorça de marés bibas an mares einfindos.
Há-de un die cobrir l cielo de streilhas i la rue cun pétalas brancas almiada cun lamparinas para mais claro te ber. Há-de queimar ls spinos de las rosas para que l chano an que pises mais dóndio quéde. Há-de carbenar lhana para cun eilha tapar la gilada de ls suonhos.
Há-de queimar ls spinos.
Há-de...

Arquivo do blogue