Moçambique

Moçambique
Parque da Gorongosa

Douro

Douro
An cama de mofo

quinta-feira, 12 de fevereiro de 2015

L´ourgéncia (Dedicado a Amadeu Ferreira)


 Fúrun las palabras
que arrimórun las nuossas bidas,
an tiempo an que fugies i,
a miu passo mais sereno,
tamien you iba fugindo.
Tenies priessa, siempre priessa,
registente que nien peinha,
de la mais ferreinha,
spierto que nien fuonte
que mais a la nuite mana.
Faziste de las palabras
çudas adonde te refrescabas,
assomadeiros por adonde biajabas,
çeçon cun que t´alimentabas,
 jinela por adonde t´ assomabas
 i las cunsemiçones ampuntabas.
Fugies
 i fazies de las palabras
cumbustible
para dar fuorça al tou fugir.
Cuntínan-te a cascalhar na cabeça
las palabras 
i fazes agora deilhas caiatas
para trabar
amparos pa la piedra a sfarelá-se.
Nun hai an ti priessa, mas ourgéncia…
L´ourgéncia de cada sfregante
para cada sfregante
an palabras eiternizar.

Tan loinge


Znudo-me quando te digo
que nun bibo
nesta zdita
 de nun te tener acerca. 

Stico ls passos
mas la çanca
nun abarca mais terreno
i sei bien,
cun tal canseira nun chego.
 
Apuis,
debélgan-se ne ls dedos las palabras,
falta-le  resfoulgo
para me dezir por anteiro
i por anteiro te dezir.
 

Tan loinge,
sien ser capaç de screbir! 

I you loinge,
que de tan loinge, zaspero.

 

domingo, 25 de janeiro de 2015

Quanta beç!....




Quanta beç me apetece screbir-te para te falar de l apego, de las soudades, de la falta que me fazes.  A las bezes torno a nina i jogo de morada, custruo ua stória i falo you sola, por mi i por ti. Outras bezes bonda-me mirar para ua nubre i alhá me bou an siléncio, sien gasólio, portaiges ou belhete de carreira, muito mais depressa do que se fura d´eiroplano que há-de parar an Bergáncia outra beç.

Hai uns cuntornos na linha de l hourizonte que me parécen tetas, uns azules lhougo a seguir que me parécen dunas i mar que pul Berano s´ancendéian an quelores de fogo, cun un sol que nun aguanta tanta fuorça i se bai para outras tierras mais fries para que nun arrebente i pegue fogo al mundo. Quanta beç me apetece salir deiqui,  agora que stou anregelada, i ir cun l sol para tierras mais calientes, nestes dies que nien se mos amostra i nien se çpide nós.

Quanta beç me apetece boziar por ti para que me tragas ua gelada i tiempo seco! Ando porqui cumo gato angafado que se deixa queimar pul lhume de tanto se arrimar i nun hai modo de calcer! Tengo soudades, áh, se tengo! De ti… De l tou friu cun aire de riba que lhieba toda la nubrina para loinge. De la tue nubrina que se fai an çanceinho mas que nun se me agarra als uossos. De la tue niebe que m´amerosa l pisar.

Hai uns cuntornos an tou mirar que me calécen. Hai streilhas ne l tou cielo que stremécen muito mais quando las miro, streilhas que déixan un rastro muito mais cuntino de lhuç a queréren chegar als touçones.

Hai uns cuntornos an tous cabeços que me dan de mamar.  Por isso me dou para te screbir, para que guardes l reteson de las tetas l mais que puodas i apuis me recibas cun toda  la apuiadura…

Quanta beç…

sábado, 24 de janeiro de 2015

Hoije l sol spertou-me i, ls mius uolhos yá nun aquestumados a la sue lhuç inda stan cun ls cortinados meio cerrados.

sábado, 17 de janeiro de 2015

Hoije stou chorona. Pronto!
Stou mesmo chorona.
You sou chorona...
Bou-me a scapar
Porque hai siempre porqui...
Algo a fazé-me chorar

Mas quando bou a salir
Aparece-me ua eimage
Ua frase
Un nino
Ua mai
Un belhico
Un ato de terrorismo
Antoleráncia
Arrogáncia
Desamor
Fome
Zamprego
Las lhágrimas sálen
L coraçon aperta
La mano treme
Angulho las lhágrimas
I...
Tengo que ir!!!
Stou mui chorona!!!!
 

sexta-feira, 26 de dezembro de 2014

Malzinas



Amantei-te an cumenéncias i quando me dei de cuonta staba atamado l delor.

Lhaba-se bien labado, diç mie mai. Yá mie abó me dezie: Debe-se colher antes de l nacer de l sol! Apuis, lhaba-se bien lhabado, scuolhe-se, seca-se a la selombra i guarda-se nua bolsica.

Parece que las stou a ber colgadas na parede, de retalhicos, an pie de la de ls beisicos que me staban siempre a chamar por bias de l doce de acucre cun claras an castielho que tenien anriba i a que you nun chegaba, puosta eilhi mais alta d´acente.

Apuis ferbe-se l´auga. Uns ténen que ferber un cachico, outros ye só l tiempo d´antrar i bonda que quéden abafados.

Ampecei cumo quien nun sabe l que dezir i debrebe la torna de la cumbersa s´ampuso. L´arada iba medrando, las palabras soltában-se na pantalha. A las bezes parecie cunfisson, parecie que l cura starie apenas apartado pulas frinchas de la puorta de l cunfessionairo. Outras, era ua cousa que se soltaba an psicanálise, sien que para isso fusse preciso ua cama de cunsultório.

Bebe-se a golicos, cun ou sien açucre, cunsante l gusto. Tu que sós gulosa, aposto que até sós capaç de dezir que te duol la barriga para bueres chá de jibarbeiro bien docico.

A golicos tamien se sórben las palabras, las palabras que mos sírben de malzina. A golicos para ber se dúran eiternidades, porque d´eiternidades son feitas las palabras, porque para eiternidades se quíeren guardar las palabras que mos atáman delores.

Ferbe-se l bule i apuis bota-se para alhá l chá, diç-se agora. La cumbersa bai caldiando al tiempo de poner las chábenas porriba de la toalha bordada. L´açucreiro, la lheiteira, las colheres, l culador, l bolho partido an cachicos. A golos se bai quemendo i falando, abafando l bule para que nun se le arreféçan las palabras.

Las palabras soltában-se na pantalha cumo se l bule las tebísse sempre calientes, abafadas nun panho de lhana. Nuobos modos de buer chá para atamar delores, nuobos modos de psicanálise.

Destes-me un beisico. Un modo que teniedes de ber se l chá me tenie atamado ls delores de barriga. Si, a la nuite atamaban siempre ls delores. Suonhos por outros mundos, la burrica que m´habie de lhebar pal Brasil, ls çapatos mais modernos que fazie cun tacones altos de puntas de cabos de çachos spetados an tábuas, presos a las piernas cun fitas de farrapos, ls eiroplanos que bie passar ne l cielo a deixar rastro de fumo branco. L chá fazie l restro. L beiso muito mais…

Pul die ls delores tornaban ne ls cuornos de la Mourisca. La burrica nunca s´abinturou a lhebar-me para alhá de Zenízio, Samartino i  Miranda, eiqui só  quando era preciso ir a tratar d´algua cousa de las de la gente fidalga.

Nunca mais se biu l chá de la Índia, á mai! Era tan cheirosico!

Habie-lo eilhi a la Funtázia, antre l ribeiro i las casas. Zaparciu.

Tamien nunca mais bi eiqui pula Speciosa l chá d´ouríegano. Habie ua arrinqueira ne l meio de l caminho, nua ilha de fenos, carbalheiras i trubisco. Mesmo ne l caminho, adonde se fazie an dous an antruncamento. Bezes sien cuonta passei cun las bacas para Antonho Steba i la arrinqueira me saludou. Bezes sien cuonta mirei pa la ilha de fenos, mas d´ouriegano nien seinha. Un die la máquina de çufino grande angulhiu la ilha…

L ribeiro de la Funtázia fui ancanhado pula máquina de çufino grande i las formigas quedórun sien yerba de la Índia…

Bezes sien cuonta se me lembra de l chá que m´atamaba ls delores de barriga… Bezes sien cuonta se me lembra de las palabras que me serbírun de malzina…

Nada acaba. Só s´anterrompe ou modefica…

Cuido que nun puode acabar…


Imagem- À Procura, pintura de Adelaide Monteiro

quarta-feira, 1 de outubro de 2014

Outonho




Outonho
Nun cabes an ti de tanta quelor i,
a cada cachico se te solta un ai
para apuis la fuolha sbolaciar
cumo mariepiendula a daprender sou bolo.
Ua, apuis outra,
amarielha, castanha, burmeilha,
anteira ou sfilarpada, a chorar de la caída
ou yá sien pranto,
fórman todas l xaragon
que há-de apuis soutranho dar bida berde,
rocos no Outonho que há-de benir outra beç.
Ye assi que la bida bai cumprindo,
an cada prenheç de Primabera...
i you me bou abraçando al galho
para que l pinzon se mantenga agarrado
i me déia auga an todo l Berano...

Arquivo do blogue